JORGE LUIS BORGES
Ο ΑΦΕΛΗΣ
Τὸ ροδοχάραμα (μᾶς λένε)
θαύματα ἐξυφαίνει
ποὺ καὶ τὴν τύχη νὰ
διαστρέψουν ἔχουνε τὴ χάρη·
ὑπάρχουν ἴχνη ἀνθρώπου ἐντυπωμένα
στὸ φεγγάρι,
κι ἐρήμους ἡ ἀυπνία χρόνια
καὶ ἀποστάσεις κατασταίνει.
Δημόσιοι ἐφιάλτες
στήνουνε στοὺς οὐρανοὺς καρτέρι —
τὴ μέρα σκοτεινιάζουν. Ὅλα
ἐδῶ στὴ γῆ εἶν’ καὶ κάτι
ἀλλιώτικο ἢ ἀντίθετο ἢ καὶ
τίποτα — μιὰ ὀφθαλμαπάτη.
Μὲ ἀναστατώνουν μόνο ἁπλὲς
ἐκπλήξεις σὰν μαχαίρι.
Μὲ ἐκπλήσσει πῶς μπορεῖ κάποιο
κλειδὶ ν’ ἀνοίγει θύρες·
μὲ ἐκπλήσσει ποὺ τὸ χέρι
μου εἶναι διακριτὸ καὶ πλῆρες·
μὲ ἐκπλήσσει ποὺ τὸ βέλος
τοῦ Ἐλεάτη (ἔχω ἐγὼ διαβάσει)
ποτέ του δὲν θ’ ἀξιωθεῖ
στὸν στόχο του νὰ φτάσει·
μὲ ἐκπλήσσει ποὺ ὄμορφη
μπορεῖ νὰ εἶναι μι’ ἀπαίσια σπάθη
καὶ ποὺ τὸ ρόδο ρόδου ἀρώματα
ἔχει καὶ ὡς ἀγκάθι.
Μετάφραση: Γιῶργος
Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου