Ο ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

 

SALVADOR NOVO

 

Ο ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

 

Ο ανανεωμένος θάνατος της νύχτας

όταν πλέον δεν μας απομένει

παρά μόνο το σύντομο και αχνό φως της συνείδησης

και ξαπλώνουμε πλάι στα βιβλία

απ’ όπου το ’σκασαν οι λέξεις χωρίς όμως να φύγουν,

σταυρωμένες στο χέρι μου, και μέσα σε τούτη την οικογενειακή κρύπτη

που υπάρχει σε κάθε καθρέφτη και σε κάθε της μέρος έχει τη μαρτυρία του εγκλήματος

και που αφήνουμε στις ντουλάπες της

τη χρυσαλλίδα των ανεπανόρθωτων αποχαιρετισμών

με τους οποίους οφείλουμε να βαλσαμώσουμε το μέλλον,

και στους κρεμασμένους που αιωρούνται σε όλες τις λάμπες,

και στο δηλητήριο όλων των ποτηριών που ξεπλένουμε,

και σ’ εκείνη την ηλεκτρική καρέκλα

όπου έχουμε παρατήσει τις μεταμφιέσεις μας

για να κρυφτούμε μες στα μοναχικά σάβανα,

η καρδιά μου εμένα τίποτ’ άλλο πια δεν ξέρει εκτός απ’ το να βάζει σημάδια στα βήματα

και να κόβει βόλτες σαν τίγρης σε τσίρκο

που είναι κοντά σε μιαν ελευθερία εντελώς άπιαστη.

Όλοι μας έχουμε φτάσει στα μνήματά μας

την ώρα την καλή, την ώρα την κατάλληλη,

με ασθενοφόρα και για τα πιο ασθενή βαλάντια

ή μάλλον με αυτοκτονίες φυσικές και προμελετημένες.

Κι εγώ δεν μπορώ να συνεχίσω να σχεδιάζω το τέλειο σενάριο

όπου η σελήνη θά ’πρεπε να παίζει ρόλο πρωταγωνιστικό,

γιατί σε τούτες τις στιγμές

υπάρχουν τρένα σ’ όλη τη γη

που αφήνουν πονεμένους στεναγμούς

και που φεύγουν

και η σελήνη δεν σχετίζεται καθόλου

με τις σύντομες πυγολαμπίδες που μας φρουρούν και μας κοιτάνε

από κάποιον κοντινό και άγνωστο ουρανό

γεμάτον πολύγλωσσα και αναρίθμητα αστέρια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΦΕΞΕ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ Τ᾽ ΑΣΤΡΟ

 

SALVADOR NOVO

 

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΦΕΞΕ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ Τ᾽ ΑΣΤΡΟ

 

Σήμερα δὲν ἔφεξε τῶν ματιῶν σου τ᾽ ἄστρο.

Ναυαγὸς ἐγὼ στὸν ἑαυτό μου μέσα,

ὅλο νὰ βρέχομαι καὶ νὰ μουλιάζω στὸ μπράτσο τῶν κυμάτων,

στὴν ἀμμουδιὰ φτάνω τοῦ κορμιοῦ σου,

ὅπου φωνάζει ἡ ἴδια μου ἡ φωνὴ τὸ ὄνομά μου,

ὅπου τὰ πάντα εἶναι χρυσὰ καὶ γαλανὰ σὰν καινούργια μέρα

καί, σὰν τὰ στάχυα τὰ ἑρμητικά, τέλεια καὶ ἤρεμα ὅλα.

Καὶ συμβιβάζεται ἐντός σου ἡ μοναξιά μου καὶ μόνο μὲ τὴ σκέψη σου.

 

Κι ὅλα ἔχουν ἀλλάξει —

ἡ γαλήνια τοῦ βλέμματός σου ζέση

τὸν βίο μου ἔκαμε ἔνθερμὴ ὡριμότητα.

Φύκια κι εὔθραυστοι ἀφροί, τὰ φιλιά μου

στὰ τσίνορά σου κρυπτογραφοῦν τὸ σύμπαν —

εἶσαι γιαλὸς τῆς γύμνιας, γῆ ποὺ ἔχω φτάσει

καὶ μετατρέπει σὲ ματιὲς τ᾽ ἀστέρια σου.

 

Σὲ τί ν᾽ ἄλλαξε ἄραγε τὸ χαμένο ἄνθος

ποὺ τὴν ἀναμονή σου ἐμάρανε,

ποὺ τὴ μοίρα ἐσκόρπισε;

Ἡ προσφορά μου εἶναι ὅλη δικιά σου στὸν σπόρο

ποὺ ξέραναν οἱ ἀχτίδες τῶν ἥλιων σου.

Στὸ ποίημα ἐμπιστεύομαι τὴ θλίψη τοῦ χαμοῦ σου.

Πρέπει νὰ ξεπλύνω τὰ μάτια μου ἀπ᾽ τὰ δικά σου τὰ γαλάζια,

τοὺς φάρους ποὺ τὸ ναυάγιό μου παρατείνουν.

 

Πρέπει νὰ μαζέψω τὴ ζωή μου ποὺ ἐχάλασε στὰ χέρια σου,

μιὰν ἀνάλαφρη ἀραιὴ ὁμίχλη

ποὺ τὴ διαλύει ὁ ἄνεμος μὲς στὰ ἐφήμερα φτερά του.

Ἂς ἐπιστρέψει ὅμως ἡ νύχτα, βουβὴ καὶ αἰώνια,

καὶ ἀποστερημένη ἀπὸ τὸν διάλογο ὅπου σὲ ὀνειρεύομαι,

ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ τί θά ᾽ναι ἡ μέρα

ποὺ θὰ μᾶς βρεῖ ἀπόμακρους καὶ ξένους μεταξύ μας.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥΤΟ

SALVADOR NOVO

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥΤΟ

Το άρωμα τούτο της σάρκας σου το έντονο

είναι ο κόσμος – και

τον αντικαθιστούν και τον κινούνε

των ματιών σου οι γαλανές οι σφαίρες–,

μα και η γης και οι γαλάζιοι ποταμοί των φλεβών

που φυλακίζονται στα χέρια σου.

Έχεις όλα τα στρογγυλά πορτοκάλια

στο αγχωμένο σου φιλί, έτσι όπως

στην άκρη κάποιου κήπου θυσιάζεται

όπου κρεμόταν η ζωή αιώνες κι αιώνες

από τη δική μου.

Και πόσο μακριά ήτανε ο άπειρος αέρας

που γέμιζε τα στήθη μας!

Σε ξεκίνησα απ’ το χώμα,

από τις μεθυσμένες ρίζες των χεριών σου,

και σε ήπια ολόκληρη, καρπέ τέλειε εσύ, πεντανόστιμε!

Και πάντα όποτε αγγίζει ο ήλιος τη σάρκα μου,

νιώθω την τραχιά επαφή της δικιάς σου

να γεννιέται απ’ τη δροσιά μιας χαραυγής ανέλπιστης,

να τρέφεται απ’ τις θωπείες

των καθαρών σου ποταμιών

που ’ναι όμοια με την αγκαλιά σου διάφανα,

μια γλυκιά στροφή στον άνεμο που τις εσπέρες

κατεβαίνει από τα όρη στην ανάσα σου,

ώριμη από τον ήλιο των δεκαοχτώ σου χρόνων

και ολόθερμη για μένα που εδώ σε περίμενα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.