ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΙΤΡ ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΝΤΙΜΙΤΡΙΟύ!

 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΙΤΡ ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΝΤΙΜΙΤΡΙΟύ!

Μου είπε ιστορίες για τον Νικόλα Άσιμο. Του είπα κι εγώ τις σχετικές δικές μου.

Μου είπε ότι του είχε χαρίσει την κιθάρα του: ο Νικολά στον Νικόλα! Μιαν υπέροχη Ιμπανιές!

Του έδειξα το βιβλίο. Τρελάθηκε. Είδε την κιθάρα του στα χέρια του Άσιμου. Έβγαλε φωτογραφία. Τον έβγαλα να βγάζει φωτογραφία.

Καλά περάσαμε. (Μιλήσαμε για τον Παύλο Σιδηρόπουλο, για τον Θανάση Γκαϊφύλια, για τη Σπυριδούλα και τον Αγάπανθο, για τον Γιάννη Δρόλαπα και τον Δρόσο Δρόλαπα.)

ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ: "ΑΛΑΝΙΑ"

 

ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ: "ΑΛΑΝΙΑ"

Μετάφραση δική μου.

Στο "Πέτρινο", στην Κέρκυρα, με τον μαιτρ (και γνωστό αλάνι) Νικολά Παπαντιμιτριού!

ΚΑΦΕΣ

 

ΚΑΦΕΣ

Απογευματινός καφές με τα δώρα του Μαιτρ από το Σαν Φραντσίσκο!

ΕΝΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

 

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

Ο Παράδεισος, και κάποιοι από τους Ενοίκους του…

 

 

(Ο Τόπος, ναι… Αυτός!)

(Ο Χρόνος, βεβαίως εκτός, αλλά για τους θνητούς … 5/03/2022)

 

Ο Πατήρ,

Ο Υιός,

Το Άγιον Πνεύμα, ως Αθώα Περιστερά, περιφέρεται…

 

(Μια μικρή συντροφιά, γύρω από Εκείνον, και τον Υιόν. Ο Άγιος Πέτρος, Άγγελοι στο βάθος, Σκιές, και ένας γκριζομάλλης με βαρειά προφορά και παχύ μουστάκι, φαίνεται να διαφωνεί σε κάτι.)

 

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς: «τά ’λεγα, εγώ! Το ανθρώπινο είδος θέλει πυγμή! Να τί παθαίνουν οι αδύνατοι, να πώς ζουν οι βλάκες!» (Στα χέρια του κρατά μια εφημερίδα, και δείχνει ένα σκίτσο… συνεχίζει:) «… καλά, και κανένας δεν διαμαρτύρεται; Κοιτάξτε που με βάζουν, στο ίδιο πιθάρι!...»

 

Άγιος Πέτρος: «Σήφη ησύχασε! Σσσς.. ξεφωνίζεις, κουράζεις!...»

 

Ο Μέγας Πρώτος (Ήρεμος): «Άστον, τώρα θα μάθει να ηρεμεί;»

Ο Υιός (Γλυκύς): «Κοίταξε Πού, και με Ποιούς είσαι!... Δείξε κατανόηση… και Αγάπη!»

 

Στάλιν (ειρωνικά επικριτικός»): «Ναι, όπως Εσύ με τον Ιούδα;…». Ο Άγιος Πέτρος τα χάνει με αυτό… ασπρίζει και τρέμει…

 

Α. Π. «Σιωπή! Πώς τολμάς!...». Ο Υιός χαμογελά συγκαταβατικά…

 

Ο Υιός (προς τον Α. Π.): «Άφησέ τον, τον γνωρίζουμε…». Γυρίζει ειρωνικά προς τον Στάλιν: «…εσύ, πόσους Ιούδες καθάρισες; Εκατομμυριάκια, ναι;»

 

Στάλιν (επίσης ειρωνικά): «…και πού είναι όλοι αυτοί τώρα; Στα καζάνια!! Καίγονται!! Δίκιο δεν είχα, λοιπόν;;»

 

Ο Μέγας Πρώτος (πάντα Ήρεμος): «Ε! Τώρα, άδικο δεν είχες!...» Στρεφόμενος προς τον Υιόν: « Έλα, κι Εσύ πολλούς Ηγάπησες, αλλά Σε Σταύρωσαν στα 33 Σου!...»

 

Στάλιν (υποκλίνεται και στους Δύο, και στρέφεται προς τον Α. Π.): «ο Καμέγιεφ, ο Τουχασέφσκι, ο Μπουχάριν κι αυτό το ζώον ο Τρότσκυ (κάνοντας γκριμάτσες, μιμούμενος κοροϊδευτικά τον Λέοντα Τ.) […] διαρκής επανάσταση! Να την διαδώσουμε στον Κόσμο, να μη σταματήσουμε ποτέ![...]» (μουτζώνει προς τα κάτω). Ο Μέγας κουνάει την Κεφαλήν Του, σχεδόν επιδοκιμάζοντας (;)…

 

Στάλιν (συνεχίζει): «…όχι, θα άφηνα να με σφάξουν, όπως αυτός ο Βλάκας, ο Ροβεσπιέρος!...», σκεπτικός, πάει να ανάψει την πίπα του, αλλά ο Α. Π. του κάνει νόημα («όχι μπροστά Τους, ωρέ»)… ο Στάλιν μουρμουρίζει…

 

Στάλιν (χαμηλόφωνα): «Έμαθα πολλά απ’ αυτόν, όμως… διάβασα όλα του τα γραπτά, είχα στο γραφείο μου όλη του τη βιβλιοθήκη, ανάμεσα στις άλλες… Ρουσσώ, Μονταίν, Ντιντερό… Α! Δεν ήταν χαζός, έμαθα πολλά!...»

 

(Μια σκιά πλησιάζει… μια φωνή, προφανώς συγκινημένη, ακούγεται:)

 

Ροβεσπιέρος (καλοντυμένος, παρφουμαρισμένος, τρεζ ελεγκάν): «Πρώτη φορά τον ακούω να μιλά ευνοϊκά για μένα! Μερσί Ιωσήφ!» (υποκλίνεται)

 

Ο Υιός (απευθυνόμενος στον Ροβεσπιέρο): «…κι εσύ έστειλες στη γκιλοτίνα ουκ ολίγους!... Και γυναίκες και παιδιά!...» Ο Ροβεσπιέρος κατεβάζει το κεφάλι… συνεχίζει:

 

Ροβεσπιέρος: «Κάποιοι όμως από αυτούς βρίσκονται εδώ!» (δείχνει πίσω του, ένα ζεύγος Αριστοκρατών, με παλαιϊκές φορεσιές, κάνοντάς τους νόημα, «Ελάτε, ανοίξαμε ενδιαφέρουσα συζήτηση!» Ο Στάλιν κουνάει το κεφάλι του, μουρμουρίζοντας… το ζεύγος πλησιάζει.

 

Λουδοβίκος ο 16^ος (υποκλίνεται, κάνοντας το σταυρό του): «Όλα δεν είναι, παρά παιγνίδια της Ιστορίας!...». Η Κυρία υποκλίνεται με περισσή χάρη, και γονατίζει μπροστά στον Μεγάλο Πρώτο και τον Υιό.

 

Μαρία Αντουανέτα (παραμένοντας στα γόνατα, ο Ροβεσπιέρος, με νεύμα του Μεγάλου τρέχει να τη σηκώσει): «Α! Ο Κύριος Στάλιν είναι εδώ; Τί χαρά!» Ο Στάλιν μουρμουρίζει, αλλά σηκώνεται κι αυτός.

 

Στάλιν: «Ελάτε, ας αφήσουμε τις αστικές βλακείες, εδώ είμαστε Ίσοι!» Ο Μέγας Πρώτος κουνάει επιδοκιμαστικά το κεφάλι του…

 

Ο Υιός σηκώνεται, Οι Δυό Τους χαιρετούν και απομακρύνονται. Ο Μέγας ακούγεται να λέει στον Υιό Του, διακριτικά: «Μήπως έχει δίκιο, τελικά;… παρα-ήσουν της Αγάπης Εσύ, αυτός όμως έσωσε την Ευρώπη…» Ο Υιός κουνάει την Κεφαλήν Του «…εεε… καλά Πατέρα!...» Και Οι Δύο, ψιθυρίζουν «ΠΟΣΑ Βιβλία διάβασε, όμως!... Η Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας έμοιαζε με ντουλαπάκι μπροστά στη δική του!...»)

 

Πίσω τους, ο Άγιος Πέτρος χαμογελά, ο Στάλιν ανάβει, τελικά, την πίπα του, ο Ροβεσπιέρος ασπάζεται το χέρι της Μαρίας Αντουανέτας και αγκαλιάζει με το μπράτσο του τον Λουδοβίκο, ενώ ακούγεται ένας αποδοκιμαστικός ψίθυρος (Στάλιν: «Αστικές συνήθειες… τς-τς-τς…»), και τσαλακώνει την εφημερίδα με το ανόητο σκίτσο του βλάκα γελοιογράφου, πετώντας την μακριά…

 

Στον Γιώργο Κεντρωτή,

6/03/2022

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ο ΜΑΙΤΡ ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΝΤΙΜΙΤΡΙΟΥ...

Ο ΜΑΙΤΡ ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΝΤΙΜΙΤΡΙΟΥ...

... αφυπηρέτησε σήμερα από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, το οποίο εκόσμησε επί 25ετία με την παρουσία του - διδάξας τόσο στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών στην αρχή, όσο και στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας στο τέλος. Εξαίρετος και πολύ αγαπητός δάσκαλος και συνάδελφος, "μορφή" του Ιδρύματος, αμετακίνητος σε θέματα αρχών, χωρίς "μου-σου-ξού" και "ψαλιδοκωλιές". Δεν θα γράψω περισσότερα τέτοια - διότι μπορεί το όλον να καταντήσει (άθελά μου) βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.

Θα γράψω δυο-τρία άλλα, πράγματα, ξεκινώντας από το αυτονόητο: ότι ήμασταν και είμαστε οι καλύτεροι φίλοι. Δεν ήμασταν, όμως, πάντοτε φίλοι - για την ακρίβεια, αν δεν ήμασταν κιόλας εχθροί, εν πάση περιπτώσει δεν άντεχε ο ένας ούτε την ανάσα του άλλου. Και η διαφορετική πολιτική ιδεολογία και το εντελώς αποκλίνον ατομικό στυλ είχαν παίξει σε όλα αυτά έναν ρόλο, αλλά τον σημαντικότερο ρόλο τον είχε παίξει η μεθοδευμένη παραπληροφόρηση και τα χούγια των "ακαδημαϊκών" καλοθελητών - περί αυτών θα μιλήσω με άλλη ευκαιρία και εκτενώς. Τό έφερε, όμως, τύχη αγαθή και κάποια "ξεκάρφωτη"στιγμή βρεθήκαμε να συζητάμε. Στα πρώτα τρία λεπτά σφιγμένοι, στριτζωμένοι, στις επόμενες τρεις ώρες εντελώς άνετα, χαλαρότατα. Είχαμε γίνει φίλοι αμέσως, κολλητοί. Κολλητότατοι. Τις ιδεολογικές διαφορές τις κρατήσαμε: με λέει πάντα "ταξικό αντίπαλο" και με αναγκάζει να τον διορθώνω: "Ταξικοί εχθροί, είμαστε μαιτρ, μη με βάζεις να σου λέω τα αυτονόητα! Klassenfeinde, είμαστε, class enemies!" Αυτά συνήθως λέγονται στο εστιατόριο REX, του οποίου είμαστε επί έτη (όχι πελάτες, ούτε απλώς θαμώνες, αλλά) φίλοι. Σημειωτέον ότι μέχρι πρό τινος περίμενε / ονειρευότανε να γίνει επί τέλους η αστική επανάσταση στην Ελλάδα και να εξαφανιστεί ο μικροαστισμός - τώρα πια (μου λέει) δεν περιμένει απολύτως τίποτα.

Επειδή είναι σπουδαίος μουσικός και με διεθνή αναγνώριση (και ας μην του αρέσει να τα λεω αυτά) και επειδή κατ' επανάληψη ψήφισε στο Πανεπιστήμιο "μη αστικοδημοκρατικά ψηφοδέλτια" του έχω κολλήσει το "παράνομο" ψευδώνυμο "σύντροφος Κάρελ Στάμιτς", και του αρέσει να το... χρησιμοποιεί, όταν διαφωνεί με τους... δικούς του. Δεν θα αναφέρω πόσες φορές εμφανίστηκε στα δικαστήρια ως μάρτυς, για να υπεραστιστεί διωκόμενους φοιτητές από τα ακαδημαϊκά κατακάθια που δυστυχώς γνωρίσαμε (και) στο ΑΕΙ μας. Και υπερασπίστηκε επανειλημμένως και τους διωκόμενους μουσικούς του δρόμου που ενοχλούν τα ευαίσθητα αφτάκια κάποιων γελοίων τοπικών "ψευτοπαραγόντων", χωρίς ποτέ να υπολογίσει ο μαιτρ τί θα πει ο κοινωνικός του περίγυρος.

Τα μαθήματά του ήσαν πάντοτε ανοιχτά σε όλους - συναδέλφους, πολίτες, ελεύθερους ακροατές. Ήταν απόλαυση πραγματική - gaudium και laetitia! Η έκφραση της ατομικής άποψης ήταν ελεύθερη και αυστηρώς "ανεξίθρησκη". Το τί καβγάδες έχουμε, βέβαια, ρίξει στις αίθουσες διδασκαλίας, δεν λέγεται. Παλιοί φοιτητές μας μπορούν να βεβαιώσουν όχι μόνο το γεγονός καθαυτό, αλλά και το πόσο ωφελημένοι βγήκαν από τη "σφοδρή αντιπαράθεση". Εννοείται δε ότι η εν λόγω αντιπαράθεση είχε ενίοτε μορφή κανονικής μάχης, πέρα από ψευτοευγένειες και συνωμοτικά χαμογελάκια. Πέφτανε κορμιά κάτω!

Ο μαιτρ ομιλεί τέλεια αγγλικά, τέλεια γαλλικά. Και τα σαλονίστικα και τα λιμανίσια. Και τα σύγχρονα και τα μεσαιωνικά. Τί να λέμε τώρα; Και μπορεί να διηγηθεί γοητευτικότατα ιστορίες του στη ζούγκλα της Γουατεμάλας, στα χιόνια του Ιρκούτσκ και σε κάτι περιστασιακές κοζερί με τον Φρανκ Ζάππα! Μαιτρ Νικολά: ο άπαιχτος!

Στοπ εδώ. Αν συνεχίσω να γράφω κανονικά, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Δεν θα χαθούμε δα. Εξ άλλου το βράδυ θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο.

Χαίρε μαιτρ Νικολά Παπαντιμιτριού! Χαίρε, σύντροφε Στάμιτς!

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η ομπρέλα που κρατάει ο μαιτρ έχει "ιστορία". Κυριακή απογευματάκι. Εγώ ετοιμαζόμουν να πάω να δω τον Θρύλο στην τηλεόραση. Ο Νικολά είχε βγεί βολτούλα, και συνατηθήκαμε στο "Ψυχιατρείο". Μας πιάνει βροχή, δυνατή. Εγώ είχα ομπρέλα δικιά μου, επάνω, στο γραφείο μου, αλλά καμία διάθεση δεν είχα να του τη δώσω, αφού δεν ήσαν ίδιοι οι δρόμοι μας ύστερα από λίγο. Αυτός θα πήγαινε στα μουράγια, κι εγώ "στης Κούλας" το ερυθρόλευκο στέκι. Παντού στο Ψυχιατρείο ερημιά. Τον λυπόμουν κιόλας, αλλά ομπρέλα δεν του έδινα με τίποτα. Και τότε μέσα στη βροχή διακρίνω παρατημένη ομπρελα -αυτή που βλέποεις στη φωτογραφία- σε μια καρέκλα στο Lunatico. Τρέχω, βρέχομαι, του την κουβαλάω. Κάνει πίσω στις αρχές του και δέχεται την "εξωτερική βοήθεια" έναντι αμοιβής: να στηθεί να τον φωτογραφήσω. Ιδού!

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗ MISSA FORTUNA DESPERATA ΤΟΥ ΓΙΑΚΟΜΠ ΟΜΠΡΕΧΤ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗ MISSA FORTUNA DESPERATA

ΤΟΥ ΓΙΑΚΟΜΠ ΟΜΠΡΕΧΤ

          Στον Νίκο Παπαδημητρίου

Μπλεγμένοι οι φθόγγοι στη σιωπή βουβαίνονται όσο

διαρκεί το παίξιμο της αηχίας σ’ ένα

πεντάγραμμο, όπου βλέπω νά ’ναι αραδιασμένα

τα σχέδια του ομιλείν, για να τα τελειώσω.

Πλην με κρατά η σιωπή, με παγιδεύει τόσο,

που νιώθω πως με χάλκινο με κλείνει υμένα

σαν φυλακή, χαλώντας μου τ’ αρμονισμένα

φωνήματα που πλέον δεν μπορώ ν’ αρθρώσω.

Στον μουσικό μου λόγο ωστόσο τα ρεζίστρα

ενός οργάνου εκεί εκκλησιαστικού σωπαίνουν

εξπρεσιονιστικά στη σκοτεινή κονίστρα

του πολυφωνικού τους σάλου και χορταίνουν

ηχοχρωματικά νοήματα απ’ του μέλους

τον όγκο με τα Κύριε ελέησον του τέλους.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ...

...ήταν ο Νίκος Κ. Παπαδημητρίου.

ΛΕΞΕΙΣ, ΝΟΤΕΣ ΚΑΙ "ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ"

ΛΕΞΕΙΣ, ΝΟΤΕΣ ΚΑΙ "ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ"

Μουσική, πιάνο: Νίκος Παπαδημητρίου
Σοπράνο σαξόφωνο: Ναπολέων Σαββανής
Μετάφραση, απαγγελία: Γιώργος Κεντρωτής

Στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, 27 Απριλίου 2018, 20:00

Το σχετικό βίντεο της εκδήλωσης εδώ

ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ ΨΙΘΥΡΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ ΨΙΘΥΡΩΝ
ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΙΖΟΝΑ
ΤΣΙΜΠΗΜΕΝΗ ΤΡΙΤΗ ΠΛΕΟΝ ΟΞΕΙΑ
Ή Η ΛΑΟΥΡΑ ΩΣ ΛΥΚΑΙΝΑ ΡΩΜΑΪΚΗ

        στον μαέστρο Νίκο Παπαδημητρίου

Ο Σούμπερτ στην Εβδόμη ξεκινάει μ’ ένα unisono

ανάμεσα όμποε και κλαρινέτο, μα είναι εκείνος

(: ο Σούμπερτ!) και όχι το άμουσο τυχαίο πρώτο κτήνος

που καταβαραθρώνει των Μουσών τ’ αφτιά στον πόνο.

Εδώ η ολική τους διαφωνία ανοίγεται σαν ρόδο

και μέσω εγχόρδων λύνεται, για νά ’βγει συμφωνία:

στις κυματομορφές τους δεν συγκρούονται εν προόδω

τετράγωνα με τρίγωνα – παράγεται αρμονία!

  Η νότα η άορατη του κοντραμπάσου φως ηλίου

περιδιαθλά ως η πέμπτη αρμονική τής θεμελίου,

και γίνεται του λύκου η τρίτη, κάτι που ’ν’ το ίδιο

με πέμπτη υποφώσκουσα: αν στο κόρνο ντο σφαδάζει,

φα κάτω καταφάσκει. Τρύπα μαύρη, ω, πώς φαντάζει υ-

φαρμονική!... ή σαν αόρατο του Χίγκινς σωματίδιο!

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΕΛΑΝΔΡΙΑ

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΕΛΑΝΔΡΙΑ: ΘΑ ’ΣΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Μουσική: Παναγιώτης Κελάνδριας.
Στίχοι: Βάιος Βαϊόπουλος.
Ενορχήστρωση & Φωνητικά: Νίκος Παπαδημητρίου.
Τραγούδι: Μαρία Γιαννικοπούλου & Παναγιώτης Κελάνδριας.
Κοντραμπάσο: Γιάννης Κουτάγιαρ.
Σοπράνο σαξόφωνο: Ναπολέων Σαββανής.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΛΑΝΔΡΙΑΣ


ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ

Μουσική-στίχοι: Παναγιώτης Κελάνδριας.
Ενορχήστρωση: Νίκος Παπαδημητρίου.
Κοντραμπάσο: Γιάννης Κουτάγιαρ.
Σοπράνο σαξόφωνο: Ναπολέων Σαββανής.
Μαντολίνο: Μαρία Γιαννικοπούλου.