ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Jules Supervielle, "Ποιήματα", μετάφραση Ντενίζ Ανδριτσάνου, προλεγόμενα Γιώργος Κ. Καραβασίλης, Printa, Αθήνα 2007.

 

 

ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ!

JULES SUPERVIELLE

SAISIR QUAND TOUT ME QUITTE

Saisir quand tout me quitte,
Et avec quelles mains
Saisir cette pensée,
Et avec quelles mains
Saisir enfin le jour
Par la peau de son cou,
Le tenir remuant
Comme un lièvre vivant ?
Viens, sommeil, aide-moi,
Tu saisiras pour moi
Ce que je n’ai pu prendre
Sommeil aux mains plus grandes.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

JULES SUPERVIELLE

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Προς την πόλη

είναι του βουνού η κατεβασιά

και το δάσος με τα κυματηδόν θροΐζοντα φυλλώματά του.

Ακολουθεί η κρίσιμη συνάντηση χλωρίδος και άστεως,

με τα διαβούλια στα προάστια, όπου εναλλάσσονται δέντρα

  και σπίτια,

κι ενώ οι κατοικίες των ανθρώπων ολοένα πυκνώνουν,

δεν επιτρέπουν στα δέντρα να διαβούν ειμή μόνον ανά δύο

  σειρές και να κινηθούν προς τις πλατείες

όπου και σχηματίζουν συστάδες δοκών,

για να συνεχίσουν κατόπιν την πορεία τους έως τη θάλασσα

  που με τις παλλόμενες λάμες της κόβει την ακτή κομμάτια,

χωρίς όμως να εξαλείφει τα νησιά, τούτες τις συγκεκαλυμμένες

   υπομνήσεις ναυαγισμένων φοινικόδεντρων,

ούτε και τους υφάλους που εύκολα μαντεύονται και που

  κηλιδώνουν με χρώμα βιολετί ερεβώδες

τον βυθό

κάτι διαφανειών αποκλειστικώς θαλασσίων.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ!

JULES SUPERVIELLE

HERMÉTISME

Le secret au bord des lèvres
Semble dépasser un peu,
Émergeant de ses ténèbres
Il goûte à l’air du ciel bleu.

Pris de peur sous la lumière
Il ne sait plus où aller,
Il retourne à son repaire
Le cœur, et le fait trembler.

Là, sans honte d’être à nu
Il se fait bercer et plaindre,
Ne cherchez pas à l’atteindre,
Il ne vous appartient plus.

Η ΗΛΙΟΔΩΡΑ ΑΦΟΣΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΖΗΛΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΣΗ ΣΤΙΧΩΝ ΤΟΥ ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Η ΗΛΙΟΔΩΡΑ ΑΦΟΣΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΖΗΛΟ

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΣΗ ΣΤΙΧΩΝ ΤΟΥ ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ

  Mémoire, sœur obscure et que je vois de face

  Autant que le permet une image qui passé…

Αβύσους τ’ ουρανού με υφάλμυρες σκοτίες,

με φιλιατρών σειρές και μ’ ευφραδείς σωρίτες,

προοιωνίζονται οι έκπαγλές σου φρυκτωρίες,

καθώς συγκατανεύουν σε ό,τι ερρύθμως σκάπτει

το σπήλαιο της δωρεάς σου με σαΐτες

απ’ τα τριλίσματα εμμελούς δρυοκολάπτη.

Και τραγουδούν στα χάη των αβύσσων λείες

οι βυσσινιές σου γλώσσες νάματα σε κοίτες

και μνήμες που ο ουρανός με ηλίους εκκολάπτει.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΜΥΣΤΙΚΗ

JULES SUPERVIELLE

Η ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΜΥΣΤΙΚΗ

Όταν τίποτα δεν την κοιτάζει

Η θάλασσα δεν είναι άλλο θάλασσα·

Είναι ό,τι είμαστε όλοι εμείς

Ώσπου τίποτα δεν θα μας βλέπει.

Έχει ψάρια άλλα όπως

Και κύματα έχει άλλα.

Είναι η θάλασσα για τη θάλασσα

Και για όσους την ονειρεύονται

Όπως κάνω κι εγώ εδώ τώρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.