ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 1

 

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 1

ΠΡΟΣ ΤΩΝ ΖΟΦΩΝ ΤΟ ΠΑΡΤΕΡΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΡΟΣ ΤΩΝ ΖΟΦΩΝ ΤΟ ΠΑΡΤΕΡΙ

(Σοφοκλής, «Οιδίπους επί Κολωνώ», σττ. 1549-1578))

Φῶς ἀφεγγές ο Οιδίπους, μόλις πριν, τον Άδη

ονόμασε. Στο μαύρο φως ιδού πηγαίνει –

την έσχατη ζωή να κρύψει κατεβαίνει,

που εβίωσε επί γης, στο ανήμερο σκοτάδι.

Της Περσεφόνης περιμένουμε το χάδι

εμείς οι κολωνιάτες γέροι. Και σκαμμένοι

από τα χρόνια, ξέρουμε, μας περιμένει

να βγάλουμε καρπούς το υπόγειο λιβάδι

που ανίκητο θεριό απ’ τις σκαλιστές του πύλες

εσαεί εποπτεύει. Νά ’ναι οι μοίρες πρέπει φίλες,

ωστόσο, προς τον ξένο που τυφλός τραβάει

προς τῶν νεκρῶν τὴν πλάκα. Αυτός το σκότος ξέρει,

πριν καν διαβεί τὸν Στύγιον δόμον, και κοιτάει

ψαχτά να κατεβεί στων ζόφων το παρτέρι.

Αφιερώνεται στον Δημήτρη Αγγελή.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΡΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΡΑΣ

Αρχή της νέας μέρας,

δίκρανα αιχμηρά

τα δύο πρώτα κοντάρια του ήλιου.

Άνοιξε το τετράδιό σου ποιητή –γράψε.

Πρόσεξε τους νέους λογχοφόρους μετανάστη –

έχεις αδέλφια.

Γρατσούνισε τον τοίχο με τα βρύα αγουροξυ-

πνημένο παιδί – ζήσε.

Γιατί κάθε πρωινό έχει το παιδί του, τον ποιητή

και τον μετανάστη του.

Και κάθε βράδυ τον αναπόφευκτο τοίχο του, το

πικρό του βιβλίο, τον βάναυσο οπλονόμο του.

Όπως εσύ ντύνεσαι την αγριόγατα της ομορφιάς

σου για να καλπάσεις

Κι εγώ παράμερα στέκομαι και σε θαυμάζω σαν

άλογο της πιο δικής μου στέπας.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΕΚΑΥΜΕΝΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ


ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Μέρες που θά ’ρθουνε και θα φύγουνε δίχως ηχώ, μέρες
μιάς ανεπούλωτης σιωπής που δεν θα καταχωρηθούν πουθενά
γιατί δεν ήσουν μαζί μου.

Ένας μονόφθαλμος μάς πέταξε πέτρες. Μια μάγισσα
διάβασε στο θειάφι τη μοίρα μας. Κάποιες γυναίκες προσπάθησαν
να μας αποπλανήσουν με τα γυμνόστηθα τραγούδια τους. Λίγο μετά,
μείναμε στις σκηνές ενός βραχονησιού κι απ’ έξω
περνούσανε τα τάγματα με τους αρχαιολόγους: αυτή είναι
η ιστορία μου, αν με ρωτήσεις.

Κι αν από την υπηρεσία μου με πουν «μυθομανή»,
μην τους κακίσεις, τόσα χρόνια
Ούτις υπέγραφα. Του κανενός.

Καυκάσιος και καφκικός και πάντα
κεκαυμένος.



Από το βιβλίο: Δημήτρης Αγγελής, «Επέτειος», Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2008, σελ. 11.