ΘΑΜΜΕΝΗ ΣΥΖΥΓΟΣ

 

JORGE EDUARDO ÉIELSON

 

ΘΑΜΜΕΝΗ ΣΥΖΥΓΟΣ

 

Στη σκιά σου κλειδωμένος, στην ιερή σου σκιά,

Με το νερό στα γόνατα, σε ρωτάω

Είναι το βάρος της μηλιάς της καρφωμένης με αστέρια

Πάνω στη σκοτεινή μου καρδιά, ή είσαι εσύ, κεφάλι

Που δραπέτευσε από τις ώρες, γυναίκα μου θαμμένη,

Εσύ που σέρνεις την αδιάκοπη κόμη σου

Σαν σπασμένο μπουκάλι, μέσα από το αίμα μου;

Δεν ξέρω, κυρία μου, πένθος του έρωτά μου,

Αν είσαι εσύ αυτή η βασιλεύουσα σε τόσες στάχτες,

Ή αν είναι μόνο η σκιά σου, το νυφικό σου πέπλο στον αέρα,

–Με μαργαριτάρια, πλοία και καύκαλα στολισμένο–

Ό,τι πλημμυρίζει την κρεβατοκάμαρά μου, μεγάλο σαν ωκεανός.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΠΑΡΚΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

 

JORGE EDUARDO ÉIELSON

 

ΠΑΡΚΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

 

Εγκέφαλε της νύχτας και μάτι χρυσό

Του κροταλία που τρέμεις στο πεύκο, γι’ ακούστε με ’δώ:

Εγώ είμαι αυτός που κλαίει και γράφει τον χειμώνα.

 

Περιστέρια με χιονισμένες σβάρνες βυθίζονται στη μνήμη μου,

Και μπρος στο όλο αίματα κεφάλι μου, που σκέπτεται

Πέτρινες κατοικίες, ανοίγουν τα φτερά τους περίτρομα.

Όσο πέφτω, ανάμεσα σε μπιγκόνιες από πάγο, κραδαίνω

Της βροχής το τσεκούρι και μεστωμένοι καρποί

Και φύλλα φανερωμένα παγώνουνε μεμιάς στο χτύπημα μου.

Αγαπώ το κρανίο μου σαν μπαλκόνι

Σκυμμένος όπως είμαι πάνω από μια μαύρην άβυσσο του Κυρίου.

 

Χαράζω στο πλευρό μου τ’ αστέρια, ω νύχτα!

Χαράζω και στων χωρών το τραπέζι το ποίημα

Που κυλάει ανάμεσα στους νεκρούς και φλεγόμενο τους στεφανώνει.

Εμένα, λοιπόν, η σκιά μου πάει παντού, τέτοια είναι η δόξα

Η οστέινη, κερί και μαυρόχωμα που με καταβάλλει, μεγαλειώδες,

Πάνω στο όμορφο γρασίδι, στους θεούς, καμένο.

 

Λατρεύω έτσι τούτο το κρανίο στις στάχτες του, σαν τον κόσμο

Στα ψυχρά πάρκα του οποίου η αιωνιότητα παραμένει ίδια

Άνθρωπος από μάρμαρο που φωτίζει σαν κερί σε κάποιο παράθυρο

Ή που απλώνεται, σκοτεινός και δίχως αγάπη, στα χορτάρια επάνω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ

 

JORGE EDUARDO ÉIELSON

 

ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ

 

Χαμένος σ’ ένα μαύρο βαλς, ω πάντα

Πάντα ανάμεσα στον ίσκιο μου και στην τρομερή

Καθαρότητα των άστρων, αγγίζω το κέντρο

Κάποιου κεραυνού μεταξωτού, κραυγάζω

Ανάμεσα στα μεγάλα ζωντανά λουλούδια,

Κυλιέμαι ανάμεσα στα πόδια των βοδιών, έρημος και μόνος.

Ω του λασπόβουρκου κύκλοι, ω άβυσσοι υλικές!

Να σας βάλω μια μέρα φωτιά,

Να σβήσω από τον ουρανό τον ήλιο, τη θάλασσα

Από το νερό;  Ή να κλάψω

Μπροστά στους ψυχρούς φυσικούς κύκλους, όπως και μπροστά

Σε τυφλό, τεράστιο, άχρηστο και κατεβασμένο τηλέφωνο;

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΩΜΑ ΔΙΧΑΣΜΕΝΟ

 

JORGE EDUARDO ÉIELSON

 

ΣΩΜΑ ΔΙΧΑΣΜΕΝΟ

 

Αν το μισό μου σώμα χαμογελάει

Το άλλο μου μισό κολυμπάει στη θλίψη

Και μυστηριώδη ψαρίσια λέπια

Έχουν πάρει τη θέση των μαλλιών μου. Χαμογελώ και κλαίω

Χωρίς να ξέρω αν είναι τα χέρια

Ή τα πόδια μου αυτά που κλαίνε ή χαμογελάνε

Χωρίς να ξέρω αν είναι το κεφάλι μου

Η καρδιά μου ή ο αδένας μου

Ο αποφασίζων για το χαμόγελο

Ή για τη λύπη μου. Γαλάζιος σαν τα ψάρια

Κινούμαι σε νερά θολά ή πεντακάθαρα

Χωρίς ν’ αναρωτιέμαι καν γιατί

Και απλώς θρηνώ

Ενώ χαμογελάω και χαμογελάω

Ενώ θρηνώ

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΩΜΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ

 

JORGE EDUARDO ÉIELSON

 

ΣΩΜΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ

 

Με τρυφερότητα κοιτάζω τον φαλλό μου

Την αιχμή αγγίζω του ερωτευμένου σώματός μου

Και δεν είμαι εγώ αυτός που βλέπω αλλά ο άλλος

Ο ίδιος ο χιλιετής πίθηκος

Που αντανακλάται στη λιμνούλα και γελάει

Αγαπώ τον καθρέφτη που προσεχτικά κοιτάζω

Την πυκνή γενειάδα και τη θλίψη μου

Τα γκρί μου παντελόνια και τη βροχή

Με τρυφερότητα κοιτάζω τον φαλλό μου

Τον αγνό αδένα και τους όρχεις μου

Γεμάτους πικρία

Και δεν είμαι εγώ αυτός που υποφέρει αλλά ο άλλος

Ο ίδιος ο χιλιετής πίθηκος

Που αντανακλάται στον καθρέφτη και κλαίει

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.