ΥΓΡΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

 

ALDO PELLEGRINI

 

ΥΓΡΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

 

Μὲ ἤρεμο βῆμα

προχωροῦν οἱ περαστικοὶ ἴσαμε τὸ κατώφλι τῶν ἰρίδων

μαῦροι ἐραστὲς

ἀποδιώχνουν τὰ ἐξαγριωμένα σκυλιὰ

εἶναι ἡ ἑκατόμβη τῆς λαγνείας

ποὺ πίσω ἀπ’ τὶς μεταμορφωμένες ὄψεις ἀναδεύεται

μὲ ἤρεμο βῆμα

ἐραστὲς πολύχρωμοι διασταυρώνονται στὴ λεωφόρο τῆς ἀγωνίας

στὴν ἀλκαντάρα της

ἀπαθὴς ὁ τέλειος θεατὴς μελετᾶ τὰ σήματα τοῦ ἰλίγγου

τὴ λανθάνουσα φωτιὰ τῶν παρθένων

τὴν ἄμωμη μορφὴ τῶν θυρῶν

μιὰ φωνή μισανοίγει γιὰ νὰ φανερώσει τὸν σκοτεινό της πόθο

ὁ μαῦρος ἐραστὴς ἀνεβαίνει τὶς σκάλες παρασυρμένος

ἀπ’ τὸν ξέφρενο χορὸ

τὰ παράθυρα κλείνουν

σιωπὴ τῆς νύχτας τῆς σάρκας

οἱ ἄγνωστοι δίνουν τὰ χέρια

μιὰ ἀτελείωτη συζήτηση στηρίζεται στῆς σκιᾶς τὸ ἀκρότατο ὅριο

ἀπ’ τοῦ ματιοῦ τὴν ψυχρὴ κόρη κατρακυλοῦν οἱ ἀθλητὲς

στὶς κατεστραμμένες σκάλες

πῶς ἔφτασες σ’ αὐτὸ ποὺ δὲν φαίνεται γιὰ νὰ τὸ δεῖς;

πῶς γέννησες τὸν φλογερὸ πόθο τῆς μισάνοιχτης σάρκας σου;

στὰ πόδια σου ἀλυχτᾶνε τὰ ἐξαγριωμένα σκυλιὰ

μὲ μάτια ἀδυσώπητα

ὅπου καὶ χάνεται τῶν ἐπιθυμιῶν ἡ γλώσσα

ὁ κρεμασμένος ταλαντεύεται στὸν απόηχο τοῦ γαυγίσματος

καληνύχτα

ὅλα τελειώνουν

τρομοκρατημένα τὰ σκυλιά φεύγουν

ἀπ’ τὸν φλεγόμενο καὶ ὑγρὸ ὁρίζοντα

χλομιάζει τὸ σθένος

τῶν ἀδηφάγων ὅπλων

μιὰ ἥσυχη νύχτα γιὰ τὸν ἄγνωστο ποὺ ἀπομακρύνεται

μιὰ νύχτα μαύρης λήθης.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΟΥΣΙΑ ΠΑΝΤΕΡΩΤΙΚΗ

 

ALDO PELLEGRINI

 

ΟΥΣΙΑ ΠΑΝΤΕΡΩΤΙΚΗ

 

Τοπίο παλμών

κι ο άνεμος πλαταγίζει το φλογερό σου βλέμμα

εκεί που βρίσκεται η αναμονή και συνεχώς παραμονεύει

ένα μακρινό μουρμούρισμα αναγγέλλει τα ρίγη

ενώ μ’ ένα πήδημα προσπαθείς να εκμηδενίσεις τη ζωή

και να πυροδοτήσεις κάποιο λυκόφως ψυχρών βλεμμάτων

ποιόν γυρεύεις σε τούτο το παλλόμενο μονοπάτι;

ποιά διαφυγή σταματούν τα επίμονα χέρια σου;

καρδιά καλπάζουσα

ίσαμε να διαβεί τη βατή σου γύμνια

και να κάνει τη ζωή να εκραγεί

οπότε η ζωή φτάνει τώρα το πλήθος των αναποφάσιστων ωρών

και η καρδιά σου καλπάζει μακριά μου

το χέρι σου πέφτει

από την άχρονη στιγμή

ο θάνατός σου αποδεικνύεται σκέτη αποτυχία

κι εντελώς αδιάφορος για κάθε επόμενο όνειρο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΛΑ ΣΕ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ

 

ALDO PELLEGRINI

 

ΟΛΑ ΣΕ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ

 

Οι αντίθετες τροχιές συναντιούνται όποτε

ανοίγουν οι έντρομοι μηροί

ο έρωτας βγάζει τις ρίζες του έξω απ’ το όνειρο

ένα σύννεφο κρέμεται πάνω από τα βλέφαρα

της κοιμώμενης πρωίας ο μέγας κύριος

 

Η νύχτα διασχίζει τη γέφυρα η άμαξα

χαμένη στον δρόμο από αυτούς που ξυπνούν σταματάει

στο σημείο όπου συσσωρεύονται τα μουρμουρητά

ένα δέντρο ψυχρό υψώνει την οργίλη φωνή του

το βλέμμα της αγωνίας ξεδιπλώνει τις αντανακλάσεις του

όλα σε ονομάζουν

 

Την ηρεμία του ποταμού ο περαματάρης προσμένει

τα φώτα έρχονται να βοηθήσουν στη γιορτή της καρδιάς

η επιθυμία της γυναίκας είναι κραυγή η χορωδία

των κομψών κυριών στο νεφέλωμα της δωρεάς

αναλώνεται το δέος γυρνάει αργά-αργά

η ανοικτίρμονη αλυσίδα των επισκεπτών

εξαγνίζεται η δουλεία

τα ανοιχτά νεύρα

συλλέγουν τις αλλόκοτες προθέσεις τη συνήθεια

του διώκτη το φάσμα

μιας αόριστης αυτοκτονίας το πρωί των θρήνων

την οριστική

εξόντωση των λυγμών το βασανιστικό αστέρι και

τον μάγο της υψηλής σκιάς

της λέξης της οδυνηρής οι φορέας

σε ονομάζει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

 

ALDO PELLEGRINI

 

ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

 

Όταν ανοίγεις τα μάτια

σε περιμένει η μεγάλη μέρα της κούρασης

και μαζί με την κούραση η αποπλάνηση των θαυμάτων εκεί

το φως των λιονταριών μπροστά στα στόματα που απειλούν ότι θα εκφωνήσουν άχρηστα λόγια

 

Κάνουν δυο βήματα πίσω

τα πουλιά χτίζουν φωλιές στις πληγές

ω ύλη του πόνου ταξινομημένη σε μικρά φορητά κουτιά

που κουβαλιούνται εδώ κι εκεί

με χαμόγελα και κάτι προσποιητούς αγέρες

οι νυχτόβιοι τρυπούν τα κλουβιά και χώνονται μέσα

φλογερά προφέροντας λόγια

 

Όταν ανοίγεις τα μάτια

τα έκθαμβα πλήθη καταφθάνουν για να παραστούν στον διωγμό

αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μπαίνουν, ο περιπλανώμενος Εβραίος και ο εκθρονισμένος αυτοκράτορας και η πανέμορφη Μαγδαληνή

με την ταπεινή λιχουδιά της ενοχής, με την ερωτική της θλίψη και το σπασμένο ελεφαντόδοντο

τρέχουν ξωπίσω από τα χαμογελαστά αγάλματα, τα εν κινήσει πράγματα αποκρυπτογραφούν την ειλικρίνειά τους

 

Όταν ανοίγεις τα μάτια

το πράσινο προελαύνει, ο ανυπόμονος ταξιδιώτης εγκαταλείπει την υπνοβατούσα σύντροφό του

ο άνεμος φανερώνει την προσδοκώμενη όψη του και ένα χέρι συνταρασσόμενο

διαυγάζει του καπνού τη μανία

 

Όταν ανοίγεις τα μάτια

μια ατμόσφαιρα με στέμμα πυρκαγιάς

μια παρηγορητική κραυγή ολικής καταστροφής

και οι παλιοί σύντροφοι χωρίζουν, ο χρόνος στους τροχούς ανθίζει –

μα δεν έχουν κρατήσει καιρό πολύ  όλα τούτα;

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

 

ALDO PELLEGRINI

 

Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

 

Το σπίτι

ίσκιος είναι ιλίγγου

που σφίγγει τα χέρια των ενοίκων της αναμονής

ένα μοναδικό παιχνίδι

η μάσκα

μπροστά στον ανεξήγητο γάτο

η οντότητα που σταματάει τις ώρες

η μειλίχια ανυπαρξία της νύχτας του χρόνου

ζει το πλήθος στο ένα

μα ποιόν μπορεί να εκπλήξει

ο ακίνητος γάτος που την αναμονή στοχάζεται;

οι σκιές καλύπτουν τον τοίχο της μικρής απουσίας

δεν υπάρχει το πλήθος δεν υπάρχει το ένα

μόνο τα χέρια που βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στις σκιές

υπάρχουν και υπάρχουν

για να πιούν με αλλόκοτη μανία το ζεστό νυχτερινό ποτό

μα ποιόν μπορεί να εκπλήξει

της μικρής απουσίας η επίσκεψη όπως είναι τυλιγμένη

στον επαναλαμβανόμενο ίλιγγο της;

η μόνη αγρυπνία της μάσκας

που ξυπνά τους απόντες

που σταματά την ώρα του ανεξήγητου γάτου

μια αχτίδα φωτός

κάνει τις σκιές βαθύτερες

το σπίτι

παύει να γυρίζει

και η ακινησία ξεσκίζει τη μάσκα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΛΥΚΟΣ Ο ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΑΠ’ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

 

ALDO PELLEGRINI

 

Ο ΛΥΚΟΣ Ο ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΑΠ’ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

 

Αυτός που έλαβε τον άρτον ημών τον επιούσιο

ήξερε και να τον κρύβει στις νύχτες της φιλοσοφικής μνησικακίας

όλες οι σκέψεις αποτελούν παραπετάσματα για την καρδιά

και οι προδότες μαζεύουν τα ψίχουλα από των εραστών

τα συμπόσια

ήταν την εποχή που δεν ήταν γνωστός ο έρωτας

το ιερό χείλος πυρπολούσε το μοχθηρό βλέφαρο

το λοξό μάτι κατέβαινε ίσαμε τα βάθη της ποταπής καρδιάς

ο έρωτας γεννήθηκε απ’ τον έρωτα οπότε και όλα έμειναν

κρυστάλλινα και ο νεοφερμένος σηκώθηκε με σεβασμό

να χαιρετήσει τους τρεις άδειους μαστούς

ο έρωτας προέκυψε παρεμπιπτόντως για να καταστρέψει κάθε ελπίδα

το γνώριζαν όσοι δεν ήθελαν ν’ ακούσουν

οι δε τυμβωρύχοι υποκλίθηκαν

οι μεθυσμένοι μαουνιέρηδες μετέφεραν τον εύθραυστο

έρωτα ώς τον ατέρμονα χρόνο

κι έτσι έγινε θρύψαλα σαν έπεσε από τα ύψη

του χαμένου βλέμματος

γκρεμοτσακίστηκε μες σε μιαν οχλαγωγία ζαχαρένιων

κεραυνών ενώ υπήρχε και μι’ άδεια δαγκωνιά

στη μεγάλη μαύρη τρύπα της αγάπης.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

 

ALDO PELLEGRINI

 

Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

 

Των συνδαιτυμόνων εξέγερση. Η πανήγυρις αφυπνίζει τους οραματιστές που αδελφοποιούνται με την αυγή.

Νυχτερινοί πολεμιστές με τις πλάτες τους γυρισμένες στα τείχη του φωτός. Οι αγγελιαφόροι του χρόνου αρνούνται να υπακούσουν στις διαταγές. Φιάσκο της τελετής μπροστά στη θάλασσα. Οι εξόριστοι σε εγκαταλείπουν τώρα ω γη απρόσιτη στις ικεσίες.

Οι σκλάβοι κινούνται στων λέξεων τον άπειρο χώρο. Η απόγνωση σταματάει μπρος στην πόρτα των αναίσθητων. Η δε φωνή έμπλεως μυστηριώδους τρυφερότητος καλεί όλο καλεί.

Σκιές μέσα στη μνήμη. Ξυπνούν. Σηκώνουν τα χέρια τους πιο πέρ’ ​​απ’ τον χρόνο. Τα νύχια σκάβουν. Σκίζονται με υπολογισμένη αδιαφορία.

Ο πόνος ελλείπει και όλες οι πληγές είναι θανάσιμες. Τα φιλιά είναι θανατηφόρα. Η απόγνωση κρούει όλες τις θύρες. Ο χρόνος αλλάζει τόπους στα σώματα. Περνάει η νύχτα χωρίς ν’ αφήνει ίχνη. Η φωνή σωπαίνει. Ένα τελευταίο χαμόγελο σβήνει. Ο καπνός παραμένει. Πέτρινος μας τυλίγει άνεμος. Και μόνο ο θάνατος είναι αθάνατος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής,

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

 

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Εκ Κοζάνης την προσφιλέστατή μου ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ μαζί με τρία μεταφράσματά μου από το έργο του Άλδο Πεγεγρίνι

ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ

 

ALDO PELLEGRINI

 

ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ

 

Με πολύ χαμηλή φωνή

για να μπορέσεις να διασχίσεις την ευθραυστότητα του ονείρου σου

θα σου αποκαλύψω τις μορφές

θα σου μιλήσω για το κάλλος

όσων πραγμάτων ουδέποτε ζουν

για τα θαύματα που γεννιούνται απρόβλεπτα από της ζέσης την ένταση

θα σου μάθω να περπατάς σταθερά στο σκοτάδι

να φωτίζεις με τον πόθο τη νύχτα

ν’ ανακαλύπτεις το μυστικό το αθάνατο

τις γενναίες περιπέτειες όπως παρατάσσονται με σειρά χρονολογική της αγρύπνιας

θα τις σβήσει το όνειρο που γυρεύει τη γυναίκα που περιφρονούν οι πάντες

τη γυναίκα που πυρπολεί το πεσμένο πνεύμα της μες στα θαύματα του έρωτα

Εγώ

ξύπνιος

προπαγανδίζω την παράλογη τεχνική της σύγχυσης

ασάλευτος

με πολύ χαμηλή φωνή

σου αποκαλύπτω

ότι ο κόσμος είναι ένα χαριτωμένο ψέμα που εφευρέθηκε από το καλό χιούμορ των μαρτύρων.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Η ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ

 

ALDO PELLEGRINI

 

Η ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ

 

Ναί

τα έχω δει όλα

ό,τι δεν υπάρχει καταστρέφει ό,τι υπάρχει

η αναμονή χαλάει τη γη σαν νέος κατακλυσμός

η μέρα αιμορραγεί

κάτι μπλε μάτια πιάνουν τον άνεμο για να δούνε

και φρενιασμένα κύματα φτάνουν στην ακτή της αμίλητης χώρας

όπου οι αμνήμονες άνθρωποι

μοχθούν να χάσουν τα πάντα

 

Σ’ έναν δρόμο σφιχτής σιωπής διαβαίνει η κατάπληξη

τα πάντα οπισθοχωρούν σε όρια για τον πόθο ανέφικτα

 

πλην όμως εσύ και εγώ υπάρχουμε

 

το σώμα σου και το σώμα μου προχωρούν και πλησιάζονται

και μολονότι ποτέ δεν αγγίζονται

και μολονότι έν’ απέραντο κενό τα χωρίζει

εσύ και εγώ υπάρχουμε

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΒΡΗΚΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ

 

ALDO PELLEGRINI

 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΒΡΗΚΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ

 

Κοίταξέ με

στου πηγαδιού τον πάτο αναζητώ τη χρυσή κανθαρίδα

και για να σώσω τη νύχτα δολοφονώ τους νυχτοπεριπατητές

κοίτα με μέχρις εξαντλήσεως των πηγών

όπου και αναιρείται ο τρόμος

στην ακινησία των ματιών σου –

από ποια μέρα σημειωμένη από την απουσία ωρών

έχεις πάψει να πιστεύεις στη νύχτα;

Ο έρωτας είναι μορφή ωρίμασης των ποταμών

είναι ιλιγγιώδες χασομέρι στο χείλος της αβύσσου

κι εσύ έχεις ήδη αρχίσει να περπατάς στο σκοινί των ονείρων μου

για να ομορφύνεις των βημάτων τον θάνατο.

 

Για να με φωτίζει μόνο το φως σου

δώσε εντολή να είναι σήμερα η τελευταία μέρα

δώσε εντολή να θρυμματιστούν τα ύψη

ξερίζωσε τη λευκή κηλίδα του ήλιου

από τ’ άλλα παράξενα μάτια που περνοδιαβαίνουν.

 

Κοίταξέ με

στο φως σύμπαντος δίχως κόσμους κοίτα με

στο φως εκείνης της στυγνής αυγής

με τα δόντια σου κοίτα με

και μέσ’ απ’ τον αφρό

των αχανών ωκεανών που μας παραμονεύουν.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.