ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΕΡΡΙΚΟΥ ΧΑΪΝΕ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ

ΑΣΜΑ

Έβγα ν’ ακούσης το πουλί,

  που μες στον κήπο κλαίει:

Την απιστία σου λαλεί

  την συμφορά μου λέγει.

Και το ακούνε τα κλαδιά,

  τα λούλουδα τ’ ακούνε,

και τους μαραίνετ’ η καρδιά,

  και πλέον δεν ανθούνε!

********************

ΑΣΜΑ

Σαν την αστέρευτη πηγή,

  που βουρβουλά μες στα βουνά,

τα δάκρυά μου στην σιγή

  κατρακυλούν παντοτινά.

Κάμνουν ταις πέτραις μαλακιαίς,

  οργόνουν μάρμαρα γερά,

και σταις βαθιαίς των αυλακιαίς

  βλαστάνουν λούλουδ’ ανθηρά.

Μόν’ η καρδιά σου δεν μπορεί

  να λυγισθή ν’ απαλυνθή·

μόνο σ’ εκείνη την σκληρή

  ολίγη αγάπη δεν ανθεί!

********************

ΑΣΜΑ

Τα’ άνθη που μ’ έχεις χαρισμένα,

  δεν εμαράθηκαν ακόμη.

Ήσαν πιστότερ’ από σένα

  κι από την άστατή σου γνώμη.

Τάχω τηρήσει στην θωριά τους

  με τα γλυκά φιλήματά μου·

τώρα μου πίνουν για δροσιά τους

  τα άφθονα τα δάκρυά μου.

Όταν στερέψουνε κ’ εκείνα,

  τότε θα ταύρουν μαραμένα.

Τότε τα ρόδα και τα κρίνα –

  θενά τα θάψουνε μ’ εμένα!

Από το βιβλίο: Γεώργιος Βιζυηνός, «Ατθίδες Αύραι», Προλεγόμενα Γιώργος Μπλάνας, Εκδόσεις Ερατώ, Αθήνα 2006, σελ. 191-193.

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ

Φεγγαράκι σιγανό

πλέει μέσ’ στον ουρανό,

σαν σκαφίδι φωτεινό.

Σαν κανδήλα κάθε βράδυ,

δίχως άναμμα και λάδι,

φέγγει μέσα στο σκοτάδι.

Ήθελα να το κρατώ,

σαν το τόπι μου κι αυτό

δώ κι εκεί να το πετώ,

μα ποτέ σωστό δε μένει!

Μιά τρανεύει, μιά μικραίνει,

δεν ηξεύρω τί παθαίνει!

Από το βιβλίο: Γεώργιος Βιζυηνός, «Παιδικαί ποιήσεις», Εισαγωγή Ανδρέας Α. Καρακίτσος, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 1997, σελ. 134.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΑΓΕΥΘΕΙ

HEINRICH HEINE


ΛΟΡΕΛΑΗ

Δεν ξέρω αυτή μου η λύπη τί σημαίνει
και μ' έχει κάνει τόσο θλιβερό!
Από το νου μου μέσα δεν εβγαίνει
μια ιστορία απ' τον παλιό καιρό.

Ψυχρό φυσά τ' αγέρι και βραδιάζει,
ο Ρήνος σιγανά κατρακυλά·
στις φωταυγιές του ήλιου που πλαγιάζει,
του όρους η κορφή σπιθοβολά.

Θαυμάσια αυτού στην κορφή την ίδια
κάθεται η πιο ωραία κοπελιά·
αστράφτουν τα χρυσά της τα στολίδια,
χτενίζει τα χρυσά της τα μαλλιά.

Μ' ολόχρυσο χτενάκι τα χτενίζει
και τραγουδάει ένα σκοπό η ξανθή.
Στους θαυμαστούς τους ήχους που σκορπίζει
δεν είναι νους που να μη μαγευθεί.

Το ναύτη στη βαρκούλα τον αρπάζει
λαχτάρα που σαλεύει τα μυαλά.
Τους βράχους που προβάλλουν δεν κοιτάζει,
απάνω μόνο βλέπει, στ' αψηλά.

Φοβούμαι πως το κύμα θε να φάει
και ναύτη και βαρκούλα τώρα δά:
Αχ, όλ' αυτά τα κάμνει η Λορελάη
με το γλυκό σκοπό που τραγουδά.


Μετάφραση: Γεώργιος Βιζυηνός