ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

 

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΣΕ ΕΙΔΑ, ΓΗ, ΠΟΛΥΧΡΩΜΗ ΒΙΤΡΙΝΑ

ΜΑΡΙΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΣΕ ΕΙΔΑ, ΓΗ, ΠΟΛΥΧΡΩΜΗ ΒΙΤΡΙΝΑ

Μες απ’ του ήλιου τις περασάδες
τ’ άβροχα βότσαλα θαλασσινής αυλής
τους ψιθύρους των δέντρων που σκορπίζουν τη γύρη
τον ξέγνοιαστο ορίζοντα που αστράφτει την αιωνιότητα
το βλέμμα της δύσης που κλείνει το χορό
Σε είδα, Αρετούσα, με τ’ απελπισμένα σου δάκρυα
κι εσένα, τεθλιμμένε γέροντα, με τα στεγνά σου μάτια
Σε είδα, γη, πολύχρωμη βιτρίνα

Από το βιβλίο: Μαρία Γερογιάννη, «Άδειοι στίχοι», Εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα 2012, σελ. 9.

Η ΝΗΣΟΣ ΔΗΛΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ

Η ΝΗΣΟΣ ΔΗΛΟΣ

Άδηλη, δήλος πέτρα
Αναδύεται και συναντά ανέμους και φως
Ρίχνει τις άγκυρές της στα κοράλλια του βυθού

Και η πέτρα γέννησε πέτρες
Έγιναν κίονες ψηλοί
να προλάβουν να φορέσουν
τα στεφάνια των θεών, που σμίλεψαν το κάλλος

Οι άνεμοι δεν σκόρπισαν τις στάχτες της
Έπρεπε να μείνει Δήλος

Από το βιβλίο: Μαρία Γερογιάννη, «Άδειοι στίχοι», Εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα 2012, σελ. 33.

ΟΛΕΣ

ΜΑΡΙΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΟΛΕΣ

Στα ζάρια,
Οι αρετές
Τα τιμαλφή
Τα αγόγγυστα
Τα πένθη των παθών

Της Πηνελόπης
Το υφαντό της

στον Αχέροντα να φθάσει

Της Κασσιανής
Στο αναλόγιο της Ταπεινής
Ποιός ο Θεόφιλος που περιμένει
τους στίχους της να συμπληρώσει

Της Υπατίας
Της Σαπφούς

Της Κλεοπάτρας

Της Πολυδούρη –

Μιας Μπναχής

Μεσ’ στο κελί του κλέους της
με πρέποντα στεφανωμένη

– Μιας σκέτης Μάνας

Μόνες

Από το βιβλίο: Μαρία Γερογιάννη, «Φωνή φωνηέντων», Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2017, σελ. 42.

Η ΣΚΙΑ

ΜΑΡΙΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ

Η ΣΚΙΑ

Πώς να σε ντύσω
Πώς να σε βάψω
Να σου φορέσω ψηλά τακούνια,
ψηλόλιγνη φιγούρα
Πώς τα μαλλιά σου να χτενίσω
να γράψουν λέξεις να τις δω

Σου ζήτησα να φέρεις χρώματα,
Του καραβιού σου τα πανιά να ζωγραφίσω.

Άσπρα τα θέλεις τα πανιά σου

Από το βιβλίο: Μαρία Γερογιάννη, «Φωνή φωνηέντων», Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2017, σελ. 44.

GRIECHENLAND

ΜΑΡΙΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ

GRIECHENLAND

Μονοπάτια στην πανσέληνο
το σώμα σου

Μαζεύουν οι παλάμες σου
τον ουρανό

Οι θάμνοι σου,
καρποί μεσ’ στα μαλλιά σου

Τα πάθη σου
στο έλεος των θαλασσών.

Φυτρώνεις λιμνοθάλασσες
Τους ίσκιους των βουνών ορίζεις

Ξεμοναχιάζεις πράσινες νιφάδες,
μυστήρια πουλιών

Πίνεις στα μισοφέγγαρα
Φιλήδονη Ανατολή
Σαγήνη αρωμάτων

Άφθαρτα όνειρα νερού,

σχίζονται πέτρες να τα δεις

Από το βιβλίο: Μαρία Γερογιάννη, «Φωνή φωνηέντων», Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2017, σελ. 19.