ΥΑΚΙΝΘΗ

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΔΕΜΕΡΤΖΗ

ΥΑΚΙΝΘΗ

Καμαρωτή περπατησιά στο δρόμο, η Υακίνθη,
κυπαρισσένια, να περνά
με το βηματισμό της ελαφρύ
βαδίζοντας συχνά παρέα με τη μητέρα της. Όμορφη κόρη,
όμορφης μάνας γέννημα.
Αριστοκρατικές κι οι δυο. Φίνα χαρακτηριστικά,
αρχοντικό παράστημα, ξεχωριστή ευγένεια στην έκφραση.
Ασημωμένα τα μαλλιά της μάνας. Μα της Υακίνθης
τα ξανθά μαλλιά, σαν χείμαρρος χυτά κάτω απ' τους ώμους.
Μια ομορφιά στον κόσμο η Υακίνθη.

Όμως, σε λίγους μήνες μοναχά
η ηλικιωμένη μάνα της, μαυροντυμένη,
διάβαινε πιο σκυφτή τον ίδιο δρόμο
καμιά φορά σφιχτά κρατώντας απ’ το χέρι
τα δυο μικρά, που ορφάνεψαν νωρίς από την Υακίνθη.
Στιγμές, σαν να γλιστρούσε πλάι τους μια παρουσία αόρατη,
αόριστη σαν αεράκι ανεπαίσθητο,
σαν απαλό τρεμόπαιγμα των φύλλων το φθινόπωρο,
σαν διάφανη ευωδιά λεπτή, που αφήνει
το διακριτικό της πέρασμα στο ποίημα, η Υακίνθη.

Από το βιβλίο: Δέσποινα Δεμερτζή, «Ασκήσεις απωλείας», Μανδραγόρας, Αθήνα 2014, σελ. 15.

ΕΝΤΟΛΗ

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΔΕΜΕΡΤΖΗ

ΕΝΤΟΛΗ

Τα παραπλέω τα νησιά, όλο τα παραπλέω
– παράξενο· θαρρείς και δεν τ’ αγάπησα όσο θά ’πρεπε
Μα τι τα θες, είν’ οι καιροί θολοί και τα λυχνάρια λίγα
κορμιά ποτάμια να σου στέκονται
φύλλα ν’ ανοίγουν στην ημέρα
με μύρα και μ’ ανασασμούς καταμεσής στον ήλιο
Καταραμένο κι ανελέητο ταξίδι από παρακαμπτήριες
στην άλλη όχθη του καθρέφτη, στην περιπέτεια της λησμονιάς
στο άμα και στο θάμα, στα ωριμότερα τοπία μας
στο πότε και στο χτες, στις φλύαρες πτυχές της σιωπής σου
στα καθημερινά, μικρά, χαριτωμένα εγκλήματά τους
στην πρόδηλη αναγκαία συνωμοσία
              – έστω κι έτσι
λοιπόν, ας είναι κι έτσι, ας μην πιστεύω
πια στα παραμύθια, μα όλο ας λέω
επίμονες μεγάλες ιστορίες για τα σπίτια που μας σύλησαν

Από το βιβλίο: Δέσποινα Δεμερτζή, «Ασκήσεις απωλείας», Μανδραγόρας, Αθήνα 2014, σελ. 11.