ΤΑΝΓΚΟ

 

IDEA VILARIÑO

 

ΤΑΝΓΚΟ

 

Ἔρχομαι ἀπ᾽ τὸ δρόμο

ἀγοράζω ψωμὶ

μπαίνω σπίτι

ἔχει ὁμίχλη καὶ ἔρχομαι λυπημένη

ὁ ἔρωτάς σου μι᾽ ἀπουσία

ὁ ἔρωτάς σου λέω ἀγάπη μου

ἔρωτας εἶναι ποὺ ξέμεινε

στὸ τίποτα ξέμεινε.

Ἀνεβαίνω τὶς σκάλες

τὴν ἱστορία τούτη ξαναζῶ

καὶ μένω στὸ σκοτάδι

ἀπ᾽ τὴν πικρὴ τὴν πόρτα

πίσω

νὰ σκέφτομαι καὶ νὰ μὴ σκέφτομαι

τὸν ἔρωτά σου

τὴ ζωὴ

τὴ μοναξιὰ ποὺ εἶναι

καὶ τὸ μόνο βέβαιο.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ!

IDEA VILARIÑO

EL MAR NO ES MÁS QUE UN POZO DE AGUA OSCURA

El mar no es más que un pozo de agua oscura,
los astros sólo son barro que brilla,
el amor, sueño, glándulas, locura,
la noche no es azul, es amarilla.

Los astros sólo son barro que brilla,
el mar no es más que un pozo de agua amarga,
la noche no es azul, es amarilla,
la noche no es profunda, es fría y larga.

El mar no es más que un pozo de agua amarga,
a pesar de los versos de los hombres,
el mar no es más que un pozo de agua oscura.

La noche no es profunda, es fría y larga;
a pesar de los versos de los hombres,
el amor, sueño, glándulas, locura.

ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ!

IDEA VILARIÑO

UN VERRANO

Hago muecas a veces
para no tener cara de tristeza
para olvidarme
amor
para ahuyentar mis duros
mis crueles pensamientos.
Cómo he de hacer
amor
para vivir aún
para sufrir aún
este verano.
Pesa mucho
me pesa como si el mar pesara
con su bloque tremendo
sobre mi espalda
me hunde
en la más negra tierra del dolor
y me deja
ahí deshecha
amor
sola ahí
tu abandono.

ΚΑΙ ΤΙ Μ’ ΑΥΤΟ;

IDEA VILARIÑO

ΚΑΙ ΤΙ Μ’ ΑΥΤΟ;

Την αγάπη σου παίρνω
και τί μ’  αυτό
την αγάπη μου σου δίνω
και τί μ’  αυτό
απογεύματα θά ’χουμε και νύχτες
ενθουσιασμούς
καλοκαίρια
όλη την ηδονή
όλη την ευτυχία
όλη τη θαλπωρή.
Και τί μ’ αυτό;
Για πάντα θα λείπει
το βαθύ ψέμα
το για πάντα.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ

IDEA VILARIÑO


ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ...

Μέσα στην αγκαλιά σου
μέσα στην αγκαλιά μου
μέσα στα απαλά σεντόνια
μέσα στη νύχτα
τρυφεροί
ξεχασμένοι
παθιασμένοι
ανάμεσα στους ίσκιους
ανάμεσα στις ώρες
ανάμεσα
στο πριν και το μετά.




Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΔΕΣΜΗ ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΩΝ

IDEA VILARIÑO


ΣΑΝ ΧΕΙΛΗ ΑΠΑΛΑ ΧΕΙΛΗ ΚΟΙΜΩΜΕΝΑ ΦΙΛΗΣΟΥΝ...

Σαν χείλη απαλά χείλη κοιμώμενα φιλήσουν,
ωσάν πεθαίνοντας τότε,
κάποτε, πιο πέρα κι απ’ τα χείλη φτάνοντας
και καθώς τα βλέφαρα από τον πόθο ξεχειλίζουνε και πέφτουν,
τόσο αθόρυβα όσο ο αέρας το επιτρέπει,
η σάρκα, με τη μεταξένια θέρμη της, νύχτες ζητάει·
και τα κοιμώμενα χείλη
μες στην ανείπωτη ηδονή τους, εξίσου, νύχτες ζητούν.

Νύχτες, νύχτες σιωπηλές, με σκοτεινά βελούδινα φεγγάρια,
νύχτες ατέλειωτες, φιλήδονες νύχτες, από φτερουγίσματα διάτρητες,
μες στον αέρα που γίνεται χέρια, έρωτας, στοργή,
νύχτες ωσάν από πανιά κι από κατάρτια...

Τότε είναι, στο ύψιστο πάθος, όπου αυτός που φιλά
ξέρει –και πώς ξέρει!– τα πάντα, ακατάπαυστα, και βλέπει πώς τώρα
ο κόσμος με θαύμα μοιάζει μακρινό,
πώς τα χείλη ανοίγουν πιο βαθύ ακόμη το θέρος,
πώς ο νους παραλύει,
και πώς φτάνει κι αυτός ο ίδιος να ξεχνιέται μες στο φιλί
ενώ άνεμος παθιασμένος τους κροτάφους του γυμνώνει·
τότε είναι, στο φιλί απάνω, που τα βλέφαρα αργοπέφτουν
κι ο αέρας φτερουγίζει με μια ανάσα ζωής,
και περισσότερο αναριγά
αυτό που δεν είναι αέρας: η φλεγόμενη δέσμη των μαλλιών,
η φωνή που γίνεται βελούδο και, άλλοτε,
οι οπτασίες νεκρών που αιωρούνται.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΟΛΗ ΕΤΟΥΤΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ

IDEA VILARIÑO


ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Διάφανοι οι αέρηδες, διάφανα όλα:
ο πέλεκυς του πρωινού,
τα λευκά όρη από γυαλί, τα πεπραγμένα των κυμάτων,
όλη ετούτη η θάλασσα, όλη ετούτη η θάλασσα
που εκπληρώνει το βαθύ της πεπρωμένο,
η θάλασσα η ακκιζόμενη, η θάλασσα
την ώρα ακριβώς ετούτη του μελιού, οπού το ένστικτο
σα νυσταγμένη βομβίζει μέλισσα...
Ήλιος, Έρωτας, κρίνα που ανοίξανε, μαρίνες,
ευαίσθητα ξανθά κλαριά και σάμπως κορμιά παντρύφερα,
κατάχλωμες αμμουδιές μακρόσυρτες, απέραντες.

Διάφανοι οι αέρηδες, διάφανες
οι φωνές, η σιωπή.
Στις όχθες του έρωτα, της θάλασσαςκαι του πρωιού,
πάνω στην άμμο την καυτή που τρέμει απ’ τη λευκότητα
καθένας μας εδώ είναι καρπός,
ένας που σιγά-σιγά τον θάνατό του ωριμάζει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΕΛΟΥΔΟ

IDEA VILARIÑO


ΣΑΝ ΧΕΙΛΗ ΑΠΑΛΑ ΧΕΙΛΗ ΚΟΙΜΩΜΕΝΑ ΦΙΛΗΣΟΥΝ...

Σαν χείλη απαλά χείλη κοιμώμενα φιλήσουν,
ωσάν πεθαίνοντας τότε,
κάποτε, πιο πέρα κι απ’ τα χείλη φτάνοντας
και καθώς τα βλέφαρα από τον πόθο ξεχειλίζουνε και πέφτουν,
τόσο αθόρυβα όσο ο αέρας το επιτρέπει,
η σάρκα, με τη μεταξένια θέρμη της, νύχτες ζητάει∙
και τα κοιμώμενα χείλη
μες στην ανείπωτη ηδονή τους, εξίσου, νύχτες ζητούν.

Νύχτες, νύχτες σιωπηλές, με σκοτεινά βελούδινα φεγγάρια,
νύχτες ατέλειωτες, φιλήδονες νύχτες, από φτερουγίσματα διάτρητες,
μες στον αέρα που γίνεται χέρια, έρωτας, στοργή,
νύχτες ωσάν από πανιά κι από κατάρτια…

Τότε είναι, στο ύψιστο πάθος, όπου αυτός που φιλά
ξέρει –και πώς ξέρει!– τα πάντα, ακατάπαυστα, και βλέπει πώς τώρα
ο κόσμος με θαύμα μοιάζει μακρινό,
πώς τα χείλη ανοίγουν πιο βαθύ ακόμη το θέρος,
πώς ο νους παραλύει,
και πώς φτάνει κι αυτός ο ίδιος να ξεχνιέται μες στο φιλί
ενώ άνεμος παθιασμένος τους κροτάφους του γυμνώνει∙
τότε είναι, στο φιλί απάνω, που τα βλέφαρα αργοπέφτουν
κι ο αέρας φτερουγίζει με μια ανάσα ζωής,
και περισσότερο αναριγά
αυτό που δεν είναι αέρας: η φλεγόμενη δέσμη των μαλλιών,
η φωνή που γίνεται βελούδο και, άλλοτε,
οι οπτασίες νεκρών που αιωρούνται.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ!

IDEA VILARIÑO (1920-2009)


LA NOCHE

Es un oro imposible de comprender,
un acabado silencio que renace y se incorpora.
Las manos de la noche buscan el aire,
el aire se olvida sobre el mar,
el mar cerrado,
el mar,
solo en la noche, envuelto en su gran soledad,
el hondo mar agonizando en vano...
El mar oliendo a algas moribundas y al sol,
la arena a musgo, a cielo,
el cielo a estrellas.
La alta noche sin voces
deviniendo en sí misma,
inagotada y plena,
es la mujer total con los ojos serenos
y el hombre silencioso olvidado en la playa,
el alto, el poderoso, el triste,
el que contempla, conoce su poder que crea,
ordena el mundo,
se vuelve a su conciencia que da fe de las cosas,
y el haz de los sentidos le limita la noche.



Το υλικό της ανάρτησης μας το έστειλε η φίλη του ιστολογίου κ. Lindsay Frimodt.

ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ!

IDEA VILARIÑO (1920-2009)


CUANDO UNA BOCA SUAVE BOCA DORMIDA BESA...

Cuando una boca suave boca dormida besa
como muriendo entonces,
a veces, cuando llega más allá de los labios
y los párpados caen colmados de deseo
tan silenciosamente como consiente el aire,
la piel con su sedosa tibieza pide noches
y la boca besada
en su inefable goce pide noches, también.
Ah, noches silenciosas, de oscuras lunas suaves,
noches largas, suntuosas, cruzadas de palomas,
en un aire hecho manos, amor, ternura dada,
noches como navíos...
Es entonces, en la alta pasión, cuando el que besa
sabe ah, demasiado, sin tregua, y ve que ahora
el mundo le deviene un milagro lejano,
que le abren los labios aún hondos estíos,
que su conciencia abdica,
que está por fin él mismo olvidado en el beso
y un viento apasionado le desnuda las sienes,
es entonces, al beso, que descienden los párpados,
y se estremece el aire con un dejo de vida,
y se estremece aún
lo que no es aire, el haz ardiente del cabello,
el terciopelo ahora de la voz, y, a veces,
la ilusión ya poblada de muertes en suspenso.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η νέα φίλη του ιστολογίου κ. Teresa Moore.