Ο ΠΟΘΟΣ ΗΤΑΝ ΣΗΜΕΙΟ ΑΚΙΝΗΤΟ

 

JOSÉ ÁNGEL VALENTE

Ο ΠΟΘΟΣ ΗΤΑΝ ΣΗΜΕΙΟ ΑΚΙΝΗΤΟ

Τα σώματα παρέμεναν στην απέναντι πλευρά του έρωτα
σαν ν’ αρνούνταν το ένα το άλλο δίχως ν’ αρνούνται τον πόθο

και στην άρνηση τους ετούτη

ένας δεσμός ισχυρότερος κι απ’ αυτά τα ίδια ακόμα
με τρόπο απροσδιόριστο τα έκανε  ένα.

Τί ήξεραν τα μάτια και τα χέρια,
τί ήξερε το δέρμα, τί εκράτησε το κάθε σώμα
απ’ την ανάσα του άλλου, που γέννησε
τούτο το φως το αργό, το ακίνητο
ως τη μοναδική μορφή του πόθου;

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΑΛΕΝΤΕ

JOSÉ ÁNGEL VALENTE

ESTA IMAGEN DE TI

Estabas a mi lado

y más próxima a mí que mis sentidos.

Hablabas desde dentro del amor,

armada de su luz.

Nunca palabras

de amor más puras respirara.

Estaba tu cabeza suavemente

inclinada hacia mí.

Tu largo pelo

y tu alegre cintura.

Hablabas desde el centro del amor,

armada de su luz,

en una tarde gris de cualquier día.

Memoria de tu voz y de tu cuerpo

mi juventud y mis palabras sean

y esta imagen de ti me sobreviva.

ΕΣΥ ΤΟ ΟΡΙΟ ΜΟΥ ΓΙΝΕ

JOSÉ ÁNGEL VALENTE

ΕΣΥ ΤΟ ΟΡΙΟ ΜΟΥ ΓΙΝΕ

Το σώμα σου μπορεί
τη ζωή μου να γεμίσει,
όπως μπορεί το γέλιο σου
το τείχος να γκρεμίσει το μουντό της λύπης.

Μια σου και μόνο λέξη σπάει
την τυφλή τη μοναξιά σε κομμάτια χίλια.

Σαν το αστείρευτο στόμα σου στο δικό μου πλησιάζεις,
πίνω χωρίς σταματημό
τις ρίζες της ύπαρξής μου της ίδιας.

Εσύ όμως αγνοείς
πόσο η εγγύτητα του σώματός σου
ζωή μού δίνει
ή πόσο η απόστασή του
από εμένα τον ίδιο με τραβά
και ίσκιο με κάνει.

Εσύ υπάρχεις,
ανάλαφρη και φωτεινή,
ως δάδα καιόμενη
εν μέσω του κόσμου.

Ποτέ μη φύγεις:
Οι βαθιές κινήσεις της ύπαρξής σου
απαρτίζουν
τη μόνη νομοτέλεια για μένα.
Συγκράτησέ με.
Εσύ το όριό μου γίνε.
Κι εγώ,
η εικόνα του ευτυχισμένου εαυτού μου,
που εσύ μού ’χεις χαρίσει.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

********************************

SÉ TÚ MI LÍMITE

Tu cuerpo puede
llenar mi vida,
como puede tu risa
volar el muro opaco de la tristeza.

Una sola palabra tuya quiebra
la ciega soledad en mil pedazos.

Si tu acercas tu boca inagotable
hasta la mía, bebo
sin cesar la raíz de mi propia existencia.

Pero tú ignoras cuánto
la cercanía de tu cuerpo
me hace vivir o cuánto
su distancia me aleja de mí mismo
me reduce a la sombra.

Tú estás, ligera y encendida,
como una antorcha ardiente
en la mitad del mundo.

No te alejes jamás:
Los hondos movimientos
de tu naturaleza son
mi sola ley.
Retenme.
Sé tú mi límite.
Y yo la imagen
de mí feliz, que tú me has dado.

Ακούμε το ποίημα εδώ.

Ο ΝΟΤΟΣ

JOSÉ ÁNGEL VALENTE

Ο ΝΟΤΟΣ

Ο Νότος σαν μια μεγάλη

αργή κατεδάφιση.

Το γήινο ναυάγιο των γείσων

κάτω από τον σάπιο ίσκιο του γιασεμιού.

Αδιαλλαξία του φωτός σκοτεινή.

Καταρρέει ο αέρας από τον αέρα

που διαλύει στο τέλος την πέτρα σε σκόνη.

Ίσκιος τίνος, ρωτάς,

στα υγρά σοκάκια του αλατιού.

Δεν υπάρχει τίποτα.

Η νύχτα φρουρεί τυφλά

σβησμένα ερείπια, μούχλες

σεληνιακού φωτός που ανέτειλε.

Η νύχτα.

Ο Νότος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Ακούστε το πρωτότυπο εδώ.

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΑΛΕΝΤΕ

JOSÉ ÁNGEL VALENTE

EL SUR

El sur como una larga,
lenta demolición.

El naufragio solar de las cornisas
bajo la putrefacta sombra del jazmín.

Rigor oscuro de la luz.

Se desmorona el aire desde el aire
que disuelve la piedra en polvo al fin.

Sombra de quién, preguntas,
en las callejas húmedas de sal.

No hay nadie.

La noche guarda ciegas,
apagadas ruinas, mohos
de sumergida luz lunar.
La noche.
El sur.

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΑΛΕΝΤΕ!

JOSÉ ÁNGEL VALENTE


NOCHE PRIMERA

Empuja el corazón.
quiébralo, ciégalo,
hasta que nazca en él
el poderoso vacío
de lo que nunca podrás nombrar.

Sé al menos,
su inminencia
y quebrantado hueso
de su proximidad.

Que se haga noche. (Piedra,
nocturna piedra sola.)

Alza entonces la súplica:
que la palabra sea sólo verdad.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Τ.Τ.

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΑΛΕΝΤΕ!

JOSÉ ÁNGEL VALENTE (1929-200)


LATITUD

No quiero más que estar sobre tu cuerpo
como lagarto al sol los días de tristeza.
Se disuelve en el aire el llanto roto,
al pie de las estatuas
recupera la hiedra
y tu mano me busca
por la piel de tu vientre
donde duermo extendido.
El pensamiento melancólico
se tiende, cuerpo, a tus orillas,
bajo el temblor del párpado, el delgado
fluir de las arterias,
la duración nocturna del latido,
la luminosa latitud del vientre,
a tu costado, cuerpo, a tus orillas,
como animal que vuelve a sus orígenes.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Katharine McPhee.

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΑΛΕΝΤΕ

JOSÉ ÁNGEL VALENTE (1929-2000)


ΕΣΥ ΤΟ ΟΡΙΟ ΜΟΥ ΓΙΝΕ

Το σώμα σου μπορεί
τη ζωή μου να γεμίσει,
όπως μπορεί το γέλιο σου
το τείχος να γκρεμίσει το μουντό της λύπης.

Μια σου και μόνο λέξη σπάει
την τυφλή τη μοναξιά σε κομμάτια χίλια.

Σαν το αστείρευτο στόμα σου στο δικό μου πλησιάζεις,
πίνω χωρίς σταματημό
τις ρίζες της ύπαρξής μου της ίδιας.

Εσύ όμως αγνοείς
πόσο η εγγύτητα του σώματός σου
ζωή μού δίνει
ή πόσο η απόστασή του
από εμένα τον ίδιο με τραβά
και ίσκιο με κάνει.

Εσύ υπάρχεις,
ανάλαφρη και φωτεινή,
ως δάδα καιόμενη
εν μέσω του κόσμου.

Ποτέ μη φύγεις:
Οι βαθιές κινήσεις της ύπαρξής σου
απαρτίζουν
τη μόνη νομοτέλεια για μένα.
Συγκράτησέ με.
Εσύ το όριό μου γίνε.
Κι εγώ,
η εικόνα του ευτυχισμένου εαυτού μου,
που εσύ μού ’χεις χαρίσει.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


****************************************


SÉ TÚ MI LÍMITE

Tu cuerpo puede
llenar mi vida,
como puede tu risa
volar el muro opaco de la tristeza.

Una sola palabra tuya quiebra
la ciega soledad en mil pedazos.

Si tu acercas tu boca inagotable
hasta la mía, bebo
sin cesar la raíz de mi propia existencia.

Pero tú ignoras cuánto
la cercanía de tu cuerpo
me hace vivir o cuánto
su distancia me aleja de mí mismo
me reduce a la sombra.

Tú estás, ligera y encendida,
como una antorcha ardiente
en la mitad del mundo.

No te alejes jamás:
Los hondos movimientos
de tu naturaleza son
mi sola ley.
Retenme.
Sé tú mi límite.
Y yo la imagen
de mí feliz, que tú me has dado.

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΑΛΕΝΤΕ!

JOSÉ ÁNGEL VALENTE


SÉ TÚ MI LÍMITE

Tu cuerpo puede
llenar mi vida,
como puede tu risa
volar el muro opaco de la tristeza.

Una sola palabra tuya quiebra
la ciega soledad en mil pedazos.

Si tu acercas tu boca inagotable
hasta la mía, bebo
sin cesar la raíz de mi propia existencia.

Pero tú ignoras cuánto
la cercanía de tu cuerpo
me hace vivir o cuánto
su distancia me aleja de mí mismo
me reduce a la sombra.

Tú estás, ligera y encendida,
como una antorcha ardiente
en la mitad del mundo.

No te alejes jamás:
Los hondos movimientos
de tu naturaleza son
mi sola ley.
Retenme.
Sé tú mi límite.
Y yo la imagen
de mí feliz, que tú me has dado.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η φίλη του ιστολογίου κ. Anahi Gonzalez.