Πόσο σου μοιάζει η σκιά που από μακριά πλησιάζει, ο κάθε ίσκιος που περνά νομίζω πως σου μοιάζει
Μες στις βιτρίνες είσαι εσύ, μέσα στα πλοία είσαι εσύ, μες στις αφίσες είσαι εσύ και τρέχω και πετάω
Όλη η πόλη είσαι εσύ, εσύ που πια δε μ' αγαπάς, όλος ο κόσμος είσαι εσύ, και που αλλού να πάω, όλη η πόλη είσαι εσύ, εσύ που πια δε μ' αγαπάς, όλος ο κόσμος είσαι εσύ, και που αλλού να πάω
Όταν μιλάνε σιγανά, εσύ μιλάς νομίζω, σε κάθε βήμα που περνά το βήμα σου γνωρίζω
Μες στο σκοτάδι είσαι εσύ, μέσα στα φώτα είσαι εσύ, μέσα στα τρένα που περνούν εσένα κυνηγάω
Όλη η πόλη είσαι εσύ, εσύ που πια δε μ' αγαπάς, όλος ο κόσμος είσαι εσύ, και που αλλού να πάω, όλη η πόλη είσαι εσύ, εσύ που πια δε μ' αγαπάς, όλος ο κόσμος είσαι εσύ, και που αλλού να πάω
Σ' αγαπώ όπως η μάνα το παιδί
όπως η φλόγα το δαδί
όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει,
σ' αγαπώ όπως η άβυσσος το φως
όπως τα όνειρα ο φτωχός
κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη.
Δεν έχω τίποτ' άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ' αγαπώ και κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν.
Σε ζητώ όπως το χώμα τη βροχή
όπως το γέλιο η ψυχή
κι οι οδοιπόροι τα βαθύσκιωτα πλατάνια,
σε ζητώ όπως το χιόνι η φωτιά
ο πονεμένος τη γιατρειά
και η μεγάλη αμαρτία, αχ, τη μετάνοια.
Τί δώρο να σου φέρω στην Ανάσταση τα πλούτη δηλητήριο χρόνια τά 'πιαμε μια προσευχή θα κάνω μια παράκληση συγχώρα μου τ' ανθρώπινα κι αγάπα με
Βγες τη νύχτα στο μπαλκόνι μέτρα τα νεκρά τ' αστέρια είμαστε στον κόσμο μόνοι γύρω άδειος ουρανός η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ' άδεια χέρια μόνο η αγάπη μένει όλα τ' άλλα είναι καπνός
Με παίρνουνε οι δρόμοι και με σέρνουνε τυφλό πουλί που φτερουγά στην άβυσσο οι ώρες της αγάπης μόνο μένουνε να βρω δυό μέτρα ήλιο και παράδεισο
Βγες τη νύχτα στο μπαλκόνι μέτρα τα νεκρά τ' αστέρια είμαστε στον κόσμο μόνοι γύρω άδειος ουρανός η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ' άδεια χέρια μόνο η αγάπη μένει όλα τ' άλλα είναι καπνός
Άσε με στο μεθοκόπι έτσι ειν' οι ανθρώποι τόσο αμαρτωλοί κι ωραίοι τόσο άνθρωποι όσα λάθη κι αν μου βρούνε θα συγχωρεθούνε μα για σένα τι θα πούνε την απάνθρωπη
Νύχτωσε και ξεπαγιάζω στα σκαλιά πλαγιάζω μ' είδανε τα νυχτοπούλια και βουρκώσανε αν πεθάνω τί θα κάνεις να ξαναζεστάνεις τα χλωμά σβηστά μου χείλια που παγώσανε
Άσε με στο μεθοκόπι έτσι ειν' οι ανθρώποι τόσο αμαρτωλοί κι ωραίοι τόσο άνθρωποι δε σου μάθανε ακόμη τί θα πει συγγνώμη σα γυαλί κόβει η ματιά σου η απάνθρωπη
Τα νειάτα του έφαγε ο Στρατής στα ναυπηγεία ολημερίς φτιάχνει τα πιο γερά σκαριά να πάνε οι άλλοι μακρυά να ταξειδέψουνε τη γή οι τυχεροί οι τυχεροί
Τ' απόβραδο στο καπηλειό με τον Γιωργή τον παραγυιό λένε για χώρες μακρινές που δεν τις είδανε ποτές ζηλεύουνε τους ναυτικούς τους τυχερούς τους τυχερούς
Όταν πεθάνω βρε Γιωργή όταν σαλπάρω από τη γή βάλε στη κάσα μου πανιά βάλε της άλμπουρα σχοινιά πες πως ταξείδεψε κι αυτός ο τυχερός ο τυχερός
Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν, τα ματόκλαδά μας λιώναν σαν κοιτιόμασταν. Στ' ακροδάχτυλα αγγιζόμαστε και τρέμαμε και χαμήλωναν κοντά μας οι ουρανοί. Και ποθούσα και ποθούσες να πεθαίναμε τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.
Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν, και τα χείλη μας ματώναν σαν φιλιόμασταν. Στις κρυφές γωνιές τον έρωτα μαθαίναμε κι όσα ήτανε τα λάθη ήταν κι οι λυγμοί. Τη στιγμή εκείνη, Θέ μου, να πεθαίναμε, τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.
Κι ύστερα πήρες από πάνω μου το χιόνι κι ύστερα τίναξες τη στάχτη απ' τη ζωή μου πήρες στα μάτια το παράπονο να λυώνει κι ύστερα έκλαψα κοντά σου ως το πρωί
Κι ύστερα κι ύστερα μα δεν υπάρχει ύστερα κλείσαν ξανά τα σίδερα κι όλα τελειώνουν σήμερα
Κι ύστερα τίναξες τη σκόνη απ' την καρδιά μου κι έγινε διάφανο στα χέρια σου γυαλί το ουράνιο τόξο είχε καθίσει στα μαλλιά μου και κάποιος έπαιζε στα σύννεφα βιολί
Κι ύστερα κι ύστερα μα δεν υπάρχει ύστερα κλείσαν ξανά τα σίδερα κι όλα τελειώνουν σήμερα
Δανειοκλοπή από το μπλογκ του Γιώργου Μίχου. Είμαι βέβαιος ότι με συγχωρεί... Το τραγούδι, ως γνωστόν, το τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας.
ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ
ΜΟΝΟ Η ΑΓΑΠΗ ΜΕΝΕΙ
Τι δώρο να σου φέρω στην ανάσταση τα πλούτη δηλητήριο χρόνια τα ‘πιαμε μια προσευχή θα κάνω μια παράκληση συγχώρα μου τ’ ανθρώπινα κι αγάπα με
Βγες τη νύχτα στο μπαλκόνι μέτρα τα νεκρά τ’ αστέρια είμαστε στον κόσμο μόνοι γύρω άδειος ουρανός η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ’ άδεια χέρια μόνο η αγάπη μένει όλα τ’ άλλα είναι καπνός
Με παίρνουνε οι δρόμοι και με σέρνουνε τυφλό πουλί που φτερουγά στην άβυσσο οι ώρες της αγάπης μόνο μένουνε να βρω δυο μέτρα ήλιο και παράδεισο
Βγες τη νύχτα στο μπαλκόνι μέτρα τα νεκρά τ’ αστέρια είμαστε στον κόσμο μόνοι γύρω άδειος ουρανός η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ’ άδεια χέρια μόνο η αγάπη μένει όλα τ’ άλλα είναι καπνός