Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα PARRA (NICANOR). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα PARRA (NICANOR). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2019

ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΡΑ



NICANOR PARRA


MUJERES

La mujer imposible,
La mujer de dos metros de estatura,
La señora de mármol de Carrara
Que no fuma ni bebe,
La mujer que no quiere desnudarse
Por temor a quedar embarazada,
La vestal intocable
Que no quiere ser madre de familia,
La mujer que respira por la boca,
La mujer que camina
Virgen hacia la cámara nupcial
Pero que reacciona como hombre,
La que se desnudó por simpatía
Porque le encanta la música clásica
La pelirroja que se fue de bruces,
La que sólo se entrega por amor
La doncella que mira con un ojo,
La que sólo se deja poseer
En el diván, al borde del abismo,
La que odia los órganos sexuales,
La que se une sólo con su perro,
La mujer que se hace la dormida
(El marido la alumbra con un fósforo)
La mujer que se entrega porque sí
Porque la soledad, porque el olvido…
La que llegó doncella a la vejez,
La profesora miope,
La secretaria de gafas oscuras,
La señorita pálida de lentes
(Ella no quiere nada con el falo)
Todas estas walkirias
Todas estas matronas respetables
Con sus labios mayores y menores
Terminarán sacándome de quicio.

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2018

ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΡΑ!




NICANOR PARRA


LA MONTAÑA RUSA

Durante medio siglo
La poesía fue
El paraíso del tonto solemne.
Hasta que vine yo
Y me instalé con mi montaña rusa.

Suban, si les parece.
Claro que yo no respondo si bajan
Echando sangre por boca y narices.

Παρασκευή 6 Μαΐου 2016

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΓΝΩΣΤΗ




NICANOR PARRA


ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΓΝΩΣΤΗ

Όταν περάσουνε τα χρόνια, όταν περάσουνε
τα χρόνια κι ο αέρας θα έχει σκάψει μία τάφρο
στην ψυχή σου ανάμεσα και τη δική μου,
όταν περάσουνε τα χρόνια
κι εγώ θα είμαι μόνο ένας άντρας που αγάπησε,
μια ύπαρξη που μια στιγμή σταμάτησε απέναντι στα χείλη σου,
ένας φτωχός άνθρωπος κουρασμένος να βαδίζει στους κήπους,
που θα βρίσκεσαι εσύ; Πού
θα βρίσκεσαι, ω, κόρη των φιλιών μου!


Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης.

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2014

ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΡΑ!




NICANOR PARRA


PADRE NUESTRO
  
Padre nuestro que estás en el cielo
Lleno de toda clase de problemas
Con el ceño fruncido
Como si fueras un hombre vulgar y corriente
No pienses más en nosotros.

Comprendemos que sufres
Porque no puedes arreglar las cosas.
Sabemos que el Demonio no te deja tranquilo
Desconstruyendo lo que tú construyes.

El se ríe de ti
Pero nosotros lloramos contigo:
No te preocupes de sus risas diabólicas.

Padre nuestro que estás donde estás
Rodeado de ángeles desleales
Sinceramente: no sufras más por nosotros
Tienes que darte cuenta
De que los dioses no son infalibles
Y que nosotros perdonamos todo.

Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014

ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΡΑ!



NICANOR PARRA


EL HOMBRE IMAGINARIO

El hombre imaginario
vive en una mansión imaginaria
rodeada de árboles imaginarios
a la orilla de un río imaginario

De los muros que son imaginarios
penden antiguos cuadros imaginarios
irreparables grietas imaginarias
que representan hechos imaginarios
ocurridos en mundos imaginarios
en lugares y tiempos imaginarios

Todas las tardes tardes imaginarias
sube las escaleras imaginarias
y se asoma al balcón imaginario
a mirar el paisaje imaginario
que consiste en un valle imaginario
circundado de cerros imaginarios

Sombras imaginarias
vienen por el camino imaginario
entonando canciones imaginarias
a la muerte del sol imaginario
Y en las noches de luna imaginaria
sueña con la mujer imaginaria
que le brindó su amor imaginario
vuelve a sentir ese mismo dolor
ese mismo placer imaginario
y vuelve a palpitar
el corazón del hombre imaginario


Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

ΞΕΤΑΠΩΝΩ ΚΙ ΑΛΛΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ




NICANOR PARRA


ΞΕΤΑΠΩΝΩ ΚΙ ΑΛΛΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ

και συνεχίζω τον συνηθισμένο μου χορό

απλώνω ένα πόδι
που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μπράτσο
μαζεύω ένα μπράτσο
που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πόδι

χωρίς να πάψω να χορεύω σκύβω
και βγάζω τις κυρίες παπουτσάρες
τη μία την τινάζω πέρα απ’ τα ουράνια
βαθιά στη γη θάβω την άλλη

τώρα αρχίζω τη φανέλα μου να βγάζω

εκεί απάνω το τηλέφωνο χτυπά
από τον κύριο γραφείο με καλούνε
κι εγώ απαντώ ότι θα συνεχίσω να χορεύω
μέχρι που να μου δώσουν αύξηση



Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.
Από το βιβλίο: Nicanor Parra, «Ποιήματα επείγουσας ανάγκγς», εισαγωγή – μετάφραση Αργύρης Χιόνης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008, σελ. 99.

Τρίτη 11 Ιουνίου 2013

ΜΥΓΕΣ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ




NICANOR PARRA


ΜΥΓΕΣ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ

Στον κύριο – στον τουρίστα – στον επαναστάτη
θα ήθελα να κάνω μία μόνο ερώτηση:
έχετε δει ποτέ σας ένα σμήνος μύγες
γύρω από μια κουράδα να πετάει
να προσγειώνεται και να δουλεύει μέσα στα σκατά;
Έχετε δει ποτέ σας μύγες μέσα στα σκατά;

γιατί εγώ έχω γεννηθεί και μεγαλώσει με τις μύγες
σε ένα σπίτι κυκλωμένο από σκατά.



Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.
Από το βιβλίο: Nicanor Parra, «Ποιήματα επείγουσας ανάγκης», εισαγωγή – μετάφραση Αργύρης Χιόνης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008, σελ. 91.

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΡΑ!




NICANOR PARRA


COITUS INTERRUPTUS

Zeus se enamoró de una mortal
y no pudiendo pernoctar con ella
puesto que la belleza dijo nó
decidió transformarse en avechucho
desesperado por aplacar su pasión
aunque fuese bajo la forma de pájaro

ella que era aficionada a las aves
se enamoró locamente del cisne
y se le abrió de piernas al instante
sin sospechar siquiera la burla de que era objeto

la dureza del miembro sin embargo
la longitud y el diámetro del miembro
delataron a Júpiter tonante
en los estertores del acto sexual
y el ingenioso dios o lo que fuere
tuvo que eyacular en el vacío

Κυριακή 31 Ιουλίου 2011

ΝΙΚΑΝΩΡ ΠΑΡΡΑ!




NICANOR PARRA


MANIFIESTO


Señoras y señores
Ésta es nuestra última palabra.
¿Nuestra primera y última palabra?
Los poetas bajaron del Olimpo.

Para nuestros mayores
La poesía fue un objeto de lujo
Pero para nosotros
Es un artículo de primera necesidad:
No podemos vivir sin poesía.

A diferencia de nuestros mayores
¿Y esto lo digo con todo respeto?
Nosotros sostenemos
Que el poeta no es un alquimista
El poeta es un hombre como todos
Un albañil que construye su muro:
Un constructor de puertas y ventanas.

Nosotros conversamos
En el lenguaje de todos los días
No creemos en signos cabalísticos.

Además una cosa:
El poeta está ahí
Para que el árbol no crezca torcido.

Éste es nuestro mensaje.
Nosotros denunciamos al poeta demiurgo
Al poeta Barata
Al poeta Ratón de Biblioteca.
Todos estos señores
¿Y esto lo digo con mucho respeto?
Deben ser procesados y juzgados
Por construir castillos en el aire
Por malgastar el espacio y el tiempo
Redactando sonetos a la luna
Por agrupar palabras al azar
A la última moda de París.
Para nosotros no:
El pensamiento no nace en la boca
Nace en el corazón del corazón.

Nosotros repudiamos
La poesía de gafas obscuras
La poesía de capa y espada
La poesía de sombrero alón.
Propiciamos en cambio
La poesía a ojo desnudo
La poesía a pecho descubierto
La poesía a cabeza desnuda.

No creemos en ninfas ni tritones.
La poesía tiene que ser esto:
Una muchacha rodeada de espigas
O no ser absolutamente nada.

Ahora bien, en el plano político
Ellos, nuestros abuelos inmediatos,
¡Nuestros buenos abuelos inmediatos!
Se refractaron y se dispersaron
Al pasar por el prisma de cristal.
Unos pocos se hicieron comunistas.
Yo no sé si lo fueron realmente.
Supongamos que fueron comunistas,
Lo que sé es una cosa:
Que no fueron poetas populares,
Fueron unos reverendos poetas burgueses.

Hay que decir las cosas como son:
Sólo uno que otro
Supo llegar al corazón del pueblo.
Cada vez que pudieron
Se declararon de palabra y de hecho
Contra la poesía dirigida
Contra la poesía del presente
Contra la poesía proletaria.

Aceptemos que fueron comunistas
Pero la poesía fue un desastre
Surrealismo de segunda mano
Decadentismo de tercera mano,
Tablas viejas devueltas por el mar.
Poesía adjetiva
Poesía nasal y gutural
Poesía arbitraria
Poesía copiada de los libros
Poesía basada
En la revolución de la palabra
En circunstancias de que debe fundarse
En la revolución de las ideas.
Poesía de círculo vicioso
Para media docena de elegidos:
«Libertad absoluta de expresión».

Hoy nos hacemos cruces preguntando
Para qué escribirían esas cosas
¿Para asustar al pequeño burgués?
¡Tiempo perdido miserablemente!
El pequeño burgués no reacciona
Sino cuando se trata del estómago.

¡Qué lo van a asustar con poesías!

La situación es ésta:
Mientras ellos estaban
Por una poesía del crepúsculo
Por una poesía de la noche
Nosotros propugnamos
La poesía del amanecer.
Éste es nuestro mensaje,
Los resplandores de la poesía
Deben llegar a todos por igual
La poesía alcanza para todos.

Nada más, compañeros
Nosotros condenamos
?Y esto sí que lo digo con respeto?
La poesía de pequeño dios
La poesía de vaca sagrada
La poesía de toro furioso.

Contra la poesía de las nubes
Nosotros oponemos
La poesía de la tierra firme
¿Cabeza fría, corazón caliente
Somos tierrafirmistas decididos?
Contra la poesía de café
La poesía de la naturaleza
Contra la poesía de salón
La poesía de la plaza pública
La poesía de protesta social.

Los poetas bajaron del Olimpo.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Όλια Γ.

Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

ΓΥΝΑΙΚΕΣ


NICANOR PARRA


MUJERES


La mujer imposible,
La mujer de dos metros de estatura,
La señora de mármol de Carrara
Que no fuma ni bebe,
La mujer que no quiere desnudarse
Por temor a quedar embarazada,
La vestal intocable
Que no quiere ser madre de familia,
La mujer que respira por la boca,
La mujer que camina
Virgen hacia la cámara nupcial
Pero que reacciona como hombre,
La que se desnudó por simpatía
Porque le encanta la música clásica
La pelirroja que se fue de bruces,
La que sólo se entrega por amor
La doncella que mira con un ojo,
La que sólo se deja poseer
En el diván, al borde del abismo,
La que odia los órganos sexuales,
La que se une sólo con su perro,
La mujer que se hace la dormida
(El marido la alumbra con un fósforo)
La mujer que se entrega porque sí
Porque la soledad, porque el olvido...
La que llegó doncella a la vejez,
La profesora miope,
La secretaria de gafas oscuras,
La señorita pálida de lentes
(Ella no quiere nada con el falo)
Todas estas walkirias
Todas estas matronas respetables
Con sus labios mayores y menores
Terminarán sacándome de quicio.