Ο ΚΗΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΕΣ

 

ANTONIO SAURA

 

Ο ΚΗΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΕΣ

 

Στων αρωματισμένων ελύτρων τον εξαίσιο κήπο

γιγαντιαίος σταλακτίτης άφησε να πέσει διάφανη η σκιά του

Η όψη του φαινόταν φασκιωμένη με ιστούς αράχνης

κάποιου χειμώνα άγνωστου μετέφερε το μήνυμα

Η παρουσία του έμοιαζε μ’ αυτήν του άγγελου

που φτερουγίζει στο πλευρό μας, στων κομητών την ανάσα

όποτε νιώθουμε βέβαιοι πως έχουμε ψυχή αυτοκτονική

Από μακρινά παγόβουνα είχε κατεβεί η κατάκοιτη φωτιά

Και ήταν κι ένας κήπος. Στις υδάτινες φυλακές τους μέσα

εκείνα τα ζαχαρένια αηδόνια που συντηρούσα εγώ στα μάτια μου

λέκιασαν με γύρη τα στήθη των τυφλών κολιμπρί

Πολλά πουλιά με ζεστές κοιλιές από μακρινά χαράματα

τρυπούσαν τις λάμψεις των πεταλουδίσιων φτερών τους

στις τραγικές αλέες του γαλακτώδους νήματος

κάνοντάς τες να ιριδίζουν επιτέλους

Και τραγούδια μακρινά,

κάτι πολύ σφιχτοί αντίλαλοι, μια μετακίνηση σύννεφων,

έπεισαν τα φαντάσματα να κλαίνε με αφάνταστα πολλή σιωπή

ενώ η αυτοκτονική ψυχή μου κουβαλούσε ασυλλόγιστα

στο ήρεμο στήθος της τη μετανιωμένη κηλίδα εκείνου του ηχηρού αντίλαλου

κι έσπαγε τη σιγή της γαλήνης που συνήθως βράζει και κοχλάζει

Στο ήρεμο κι έρημο παρατηρητήριο δεν εμπόρεσα τελικά να φτάσω.

 

1950

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Η ΔΡΟΣΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ

 

ANTONIO SAURA

 

Η ΔΡΟΣΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ

 

Εκείνη η μαύρη δροσέρα τυλιγμένη στα αίματα, που τρέχουν απ’ τα μάτια της, σαν

μέδουσα παγιδευμένη ανάμεσα σε δελφινιού τα δόντια,

αφέθηκε άδεια στην Ανατολή, στη Δύση, στον Βορρά, στον Νότο, μια ζέση και τίποτ’ άλλο

Τα θλιμμένα κάρβουνα, τα παρθένα κούτσουρα βεβηλωμένα τώρα

εχάθηκαν σιγά-σιγά στα σαδιστικά νύχια

των ψηλών και πράσινων αραχνών

Τι λάμπει από κόσμους μακρινούς, χωνευτήρια και διαμάντια

σ’ ένα χέρι;

Πόσα νεκρά και ζωντανά στιλέτα

καρφωμένα στο αιώνιο και μες στην αγωνία ανεξιχνίαστο ωροσκόπιο;

Θλιβεροί θάνατοι, θλιβερά όνειρα, φυλακές υδάτινες

αηδόνια ζαχαρένια

Ανοιχτή θάλασσα, ανοιχτή θάλασσα, ανοιχτή θάλασσα

Τα μάτια τα αχανή του νεκρού ουρανού είναι τόσο μα τόσο λυπημένα.

 

    1950

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΛΕΒΕΣ ΜΟΥ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ Η ΚΟΙΤΗ

 

ANTONIO SAURA

 

[ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΛΕΒΕΣ ΜΟΥ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ Η ΚΟΙΤΗ]

 

Ας είναι οι φλέβες μου των ημερών η κοίτη

αίμα αργό, εχθρικό,

έρμα με άμμο

ν’ αφήνουν στις φλέβες μου οι μέρες για νά ’βρουνε δρόμο

 

Ας είναι η απουσία σου της κάθε στιγμής το τσίμπημα

ας είναι ο πόνος μου το κερί που τρέφει

τη φλόγα του προσώπου σου, ο τελευταίος μου

ορίζοντας

και μπροστά του ν’ ανακόπτεται η ροή μου

ο λόγος μου

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΦΩΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΦΥΛΑΝΕ

 

ANTONIO SAURA

 

[ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΦΩΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΦΥΛΑΝΕ]

 

Τα μάτια μου φως έχουν και φυλάνε θαλασσινό και βουνίσιο,

με λιμάνια και με καφενεία,

με όψεις, με ταξίδια.

 

Και τα χέρια μου μνήμη απ’ όλα τ’ άλλα χέρια είναι

που τον έρωτα δοκίμασα,

και μελάνι των στίχων που πόθησαν να ονομάσουν

ό,τι απόκρυφο και ό,τι διάφανο.

 

Δεν γράφω με πόνο,

είμαι απλώς κουρασμένος

και ίσως μου μένει

μόνο ένα κατακάθι θλίψης για ό,τι ποτέ δεν υπήρξε,

ξέρω ωστόσο ότι τίποτα ποτέ δεν χάνεται –

υπάρχει επιτέλους η προσπάθεια

και δεν υπάρχει όνειρο να ονειρεύεται.

 

Μόνο ένα ποίημα λείπει

σύντομο σαν ανάσα

να σφραγίσω τη φωνή μου:

μια πρόταση, ένας λόγος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΜΕΙΛΙΚΤΕ ΙΟΥΛΙΕ

 

ANTONIO SAURA

 

[ΑΜΕΙΛΙΚΤΕ ΙΟΥΛΙΕ]

 

Αμείλικτε Ιούλιε

σαν μαντέμι λειώνουν οι ώρες

σαν λάβα που καίει των φλεβών την κοίτη.

 

Η ομορφιά

σχάρα πυρωμένη

σιντριβάνι που ποτίζει ολόκληρο χαλί από αίμα

στην πληγωμένη ράχη, παρόμοιο

με τη νύχτα του μεθυσμένου

μινώταυρου

το στήθος μου

αμόνι όπου σπινθηρίζουν θραύσματα όσων μεταφορών

εχάλκευσα το όνομά σου αναζητώντας

 

κι εσύ

γεννώντας τον Βορρά

εσύ

Κόλπε Βισκαϊκέ ανέμων και ξαμολυμένων κυμάτων

θάλασσα που είσαι και δεν είσαι σκιαγράφημα

στα τάρταρα του ύπνου

θάλασσα της δικής σου μακρότητας όπου καταποντίζομαι

εγώ

εγώ που είμαι απλώς σκιά που μ’ εξορίζει

η λήθη σου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.