ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΝΕΛΛΗΣ (ΛΕΥΤΕΡΗΣ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΝΕΛΛΗΣ (ΛΕΥΤΕΡΗΣ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 3 Απριλίου 2024
Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2023
Σάββατο 12 Μαρτίου 2022
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2021
Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018
Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013
ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΠΟΒΑΡΑ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ (1937)
ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΠΟΒΑΡΑ*
Μη χτυπάς αδέρφι το Κόμμα.
Κοίτα γύρω και δες πως βραχνιάζει η αστούρα.
Στο χρηματιστήριο διαλαλεί
πως ξεπέσαν οι τίτλοι μας
ποσοστά κάτω
λοιπόν το ίδιο πάει κι η τιμή μας.
Μιά δουλειά με ζημιές
δε συφέρει για δαύτους.
Δώσ’ του κράζουν λοιπόν
κι όσο πάει διαλαλούν τούτο τ’ άλλο
κι αυτούς δεν τους πιάνεις κορόιδο.
Απ’ την άλλη
ξεφωνίζουν καρακάξες ανεύθυνες
κάτω απ’ τις μαύρες κουρέλες της αναρχίας τους τάχα
κι απ’ την άλλη
μαζί τους πετάει κι ο κόρακας.
Από τούτους αδέρφι το Κόμμα διαφέντεψε
και μπροστά στον εχθρό της τάξης μας κοίτα
τί σε δένει μ’ εμάς.
Χώρια ας είν’ τα τσανάκια μας.
Μη χτυπάς αδέρφι το Κόμμα.
Μη ξεχνάς πως και τώρα
μας τρέμει ο εχθρός
και πως έχουμε μεις τη γροθιά και την πάλη.
* Η πολιτική ποίηση κατά τους αστούς κριτικούς
Από το βιβλίο: Λευτέρης Κανέλλης, «Ο Νότιος», Εκδόσεις
Κέδρος, Αθήνα 1977, σελ. 81.
Πέμπτη 10 Απριλίου 2008
ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΣΚΥΛΟΨΑΡΑ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ
ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΙΑ
Λοιπόν κατά μήκος στεριά
και θάλασσα κατά πλάτος
όλα ύψος και πλάτος
και χρόνος. Άπιαστος. Νερό.
Πολύ κύμα.
Είχε φουρτούνες ο Αύγουστος.
Να θυμάσαι τον ουρανό
τι βαρύς που ζυγίστηκε
μα έκλεισες τα βλέφαρα
κι έπεσε μόνο ένας γλάρος.
- Φωνή μεσημεριού,
Ήταν λευκός ο κύκλος που
άνοιγε πάνω στο Λόφο
η φωνή της μελαχροινής Σαπφώς
- Αίμα μου.
Κοράλλι κρυφό μέσ’ του βράχου τον έρωτα
χαλίκι θερμό στ’ αναμμένο μου στόμα
- θάλασσα
Βάθος γλαυκό που άναβες πράσινη σιωπή
και μέσ’ την έγνοια μου σεργιανούσαν οι σπάροι
- Βυθοί ουρανών
Συνάντησα εκεί κάτω αλάβαστρα
σε σχήμα κραυγής
Συνάντησα
βυθισμένες Άρπες
και φευγαλέα σκυλόψαρα
που τους δάνειζαν ίσκιο
με σύσταση μουσικής
και ακόμα το ξεχασμένο πρόσωπο
της ξάγρυπνης Λέσβος.
Τώρα περνάς τους δρόμους των αγρών
με το βαρύ καλάθι σου
και δίχως προίκα
- Πού είσαι,
Ρίξε - κυκλάμινο
- μαντήλι
- γέλιο ανίκητο
Στείλ’ ένα κύμα ’πό τη θάλασσα
που μ’ έχει γυιό της
Να με ξεπλύνει
από τόσα κλομπ,
και τόσα πουρμπουάρ.
Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 133-134, Γενάρης-Φλεβάρης 1966, σελ. 80. Αναδημοσιεύεται από τις σελίδες του Νίκου Σαραντάκου.
Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2007
ΤΩΝ ΑΡΩΜΑΤΩΝ ΟΙ ΣΚΙΟΥΡΟΙ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ
Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ
Ι
Η μαργαρίτα με του πεπονιού τα μάγουλα
ανάβει σαν μπουκέτο από λουλούδια κολοκυθιάς
στην πόρτα του σπιτιού της που ’ναι χτισμένο με τυρί.
Από τις μάντρες του βουνού
έρχονται σαν τα τόπια οι σκύλοι των χρωμάτων.
Αυτός με το κοτλέ το κανελλί κουνάει και το καπέλο του.
ΙΙ
Στην πόρτα του σπιτιού της
που ’ναι χτισμένο με χαλβά
η Μαργαρίτα
μυρίζει σαν κοφίνι από πλεχτές κανέλλες.
Απ’ τις δαντέλλες της ορμούν
των αρωμάτων οι σκίουροι.
Η Μαργαρίτα
είναι γεμάτη κάστανα
η Μαργαρίτα
είναι καστανιά μ’ ένα χρυσό σκατζόχερο που βλέπει.
ΙΙΙ
Στην πόρτα του σπιτιού της
που ’ναι χτισμένο από μελόπιττες
της Μαργαρίτας η κοιλιά βουίζει ένα σταφύλι μέλισσες.
Της Μαργαρίτας ο μηρός είναι χνουδάτες πεταλούδες
μπράτσο του βόα
και κανόνι των «οχτώμισι».
Πάνω στη φτέρνα της πατάτας τους καπνίζουν τα κυκλάμινα
γαζιές και σέρτικο τριφύλλι.
Από τα νύχια της πετούν των σμαραγδιών οι κάνθαροι
η Μαργαρίτα είναι βασίλισσα από βούισμα και σμαράγδι.
Από το βιβλίο: Λευτέρης Κανέλλης, «Ο Νότιος», Κέδρος, Αθήνα 1977, σελ. 27-29.
"Μαργαρίτα" είναι η κ. Eva Mendez.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)