ΙΣΚΙΟΣ

 

GILBERTO OWEN

 

ΙΣΚΙΟΣ

 

Το αστέρι μου –άκου το, τρέχει– έσβησε εδώ και χρόνια. Κανείς δεν θα ήξερε πια από πού έρχεται το φως του, περνώντας ανάμεσα από της απόστασης τα δάχτυλα. Σου έχω ήδη μιλήσει, Ναθαναήλ, για σώματα χωρίς ίσκιους. Δες τώρα και τον ίσκιο μου χωρίς σώμα. Και τον αντίλαλο μιας φωνής δίχως ήχο. Και το νερό εκείνου του ποταμού που έχει πια ξεραθεί, σαν νά ’κλεισε ξαφνικά κάποιο κλειδί τον πίδακα, τους κρουνούς, πλην όμως η σακατεμένη βρύση τινάζεται για μια στιγμή μονάχα. Όπως και τούτο το βιβλίο στα χέρια σου, Ναθαναήλ.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ

 

GILBERTO OWEN

 

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ

 

Του βάζουν ένα κομμάτι πάγο στο μέτωπο. Τα μαλλιά, ίσια και μαύρα, τα κολλάει με καλάι και είναι καθρέφτης. Κρατάει έτσι, επάνω από το κεφάλι του, σαν καλός ισορροπιστής, όλα τα φώτα του μπαρ. Ο σύντροφός του, για να ζητήσει συγγνώμη ή για να πάρει το αίμα του πίσω, γυρίζει να μας χαμογελάσει. Βλέποντας τον εαυτό του στον πάγο, τραβάει μακριά τα μάτια του και βγάζει ένα σωληνάριο με αίμα, για να κοκκινίσει την καρδιά που του κρέμεται, σαν εκείνους τους χαλκάδες των αγρίων, απ’ τη μύτη του.

 

Λυπούμαστε, όμως, για τα ακατάληπτα ελληνικά του γιατρού. Αδύνατον να θυμηθούμε αν εγκωμίασε την ευφορία μας ή αν μας συνέστησε κάποια σαββατιάτικη ευτραπελία. Αν μιλούσε πιο κομψά και λιγότερο σοφιστευμένα τα ισπανικά, δεν θ’ αφήναμε χωρίς απάντηση εκείνη τη γυναίκα που σφάδαζε όρθια γράφοντας ένα ελληνικό λάμβδα στον αέρα και τριγωνίζοντας τα πόδια της πάνω σ’ ένα κομμάτι του πλακόστρωτου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ

 

GILBERTO OWEN

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ

 

Τα πράγματα που μπαίνουν από τη σιωπή αρχίζουνε να φτάνουν στο δωμάτιο. Το ξέρουμε, γιατί έχουμε ξεχάσει εκεί μέσα τα μάτια μας. Η μοναξιά έρχεται απ’ τους άδειους καθρέφτες· ο θάνατος κατεβαίνει από τους πίνακες, σπάζοντας τις προθήκες του μουσείου· οι γωνίες ανοίγουν σαν χειροβομβίδες για να μπει ο γρύλος μαζί με τις καρφίτσες του· και ακόμα κι αν ξεχάσουμε να σβήσουμε το φως, το σκοτάδι εκπέμπει μαύρο φως τόσο πολύ πιο δυνατό, που σαν άλλη έκλειψη επισκιάζει το άλλο.

 

Δεν είναι όμως αυτά τα πράγματα που μπαίνουν από τη σιωπή, αλλά άλλα πράγματα, ομοίως λεπτεπίλεπτα· αν είχαμε ξεχάσει και το στόμα μας, θα τους βρίσκαμε ονόματα να τα φωνάζουμε. Προκειμένου απλώς να τα υπαινιχθούν οι εντολείς, μας συμβουλεύουν να μιλάμε για παραλλήλους που, χωρίς να παύουν να υπάρχουν, συναντιούνται και αλληλασπάζονται. Τα παιδιά όμως που λύνουν εξισώσεις δευτέρου βαθμού αυτοκτονούν πάντοτε, μόλις φτάνουν τα ογδόντα, και γι’ αυτό προτιμάμε να κοιτάμε χωρίς ονόματα ό,τι μπαίνει απ’ τη σιωπή, και ν’ αφήνουμε τους πάντες να συνεχίσουν να μας βεβαιώνουν ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΑΔΕΙΟΣ

 

GILBERTO OWEN

 

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΑΔΕΙΟΣ

 

Ψάχνω απ’ το πρωί ίσαμε την τελευταία ημέρα που θυμάμαι

δεν μπορώ να δω πού σε πρωτομύρισα

το μόνο που ήξερα ήταν σε ποιά γωνία γδύθηκες ξάγρυπνη

τη μέρα εκείνη εκάπνιζες για να φτιάξεις προσωπεία καπνού

κανένα τους δεν σε μεταμφιέζει τώρα πιο πολύ απ’ τον αέρα

εκείνη η σκιά στ’ αριστερά του ήλιου είναι αυτή που σε γυμνώνει

και τώρα το μαύρο μισό του προσώπου σου είναι το ακριβές

η πραγματικότητά σου είναι το μυστήριο της λέξης που τίποτα δεν ονομάζει

 

Με βασανίζει η πεσμένη φωνή σου ποίηση υποφέρω

μετακινήθηκε σε δέντρα και τώρα πια απλώνεται σε χαλιά αμίλητα

ξέρεις πως υπάρχουν φωνές που ποτέ δεν ξεδιπλώνονται

κάτι κακομαθημένα μανεκέν ποτέ δεν γυρίζουν

περιστρέφονται απλώς γύρω τους για όσες θα ’θελαν να τ’ αγοράσουν

 

Αγνοώ πόσες όψεις πρέπει να ξεφορτωθείς για να γίνουνε άγγελοι

περίμενα κατά πίσω τη χρονιά των ατιμώρητων ελαττωμάτων

τα κερδίζω μόνο γι’ αυτή την παρ’ αξίαν αποκτηθείσα σκιά

δες την και να ποτίζεται στο χώμα για να σ’ ακούσει

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΙΛΒΕΡΤΟ ΟΟΥΕΝ

 

GILBERTO OWEN

 

EL RECUERDO 

 

Con ser tan gigantesco, el mar, y amargo,

qué delicadamente dejó escrito

-con qué línea tan dulce

y qué pensamiento tan fino,

como con olas niñas de tus años-,

en este caracol, breve, su grito.