BLANCA VARELA
ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΗ
τούτο το πρωί είμαι άλλη
όλη νύχτα
μού ’δινε ο άνεμος φτερά
να πέσω
εκείνη η δίχως ίσκιο
η θανή
σαν μάνα κακιά
μ’ ακούμπησε από κάτω από τα μάτια μου
διχασμένη τότε
κατρακυλώντας
από τό ’να σκοτάδι στο άλλο
επέστρεψα πριν από λίγο μόλις
στο φως αυτής της αράδας
στην πλήρη άβυσσο
καθώς ανοίγει
και κλείνει
η αράδα
χωρίς μουσική
φωνάζοντας όμως
δίχως φωνή
φωνάζοντας όμως
δίχως λόγια
κλαίγοντας
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
BLANCA VARELA
ΑΝ ΜΕ ΑΚΟΥΓΕΣ
αν με άκουγες
νεκρός εσύ νεκρή κι εγώ για σένα
αν με άκουγες
του τροχού πνοή
κουδούνι της άγριας καταιγίδας
του βούρκου αναβρασμός
ζωντανή και άθαφτη για σένα
με τη στερνή ακοή σου
αν με άκουγες
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
BLANCA VARELA
ΜΕΣΗΜΕΡΙ
Τα πάντα έχουν ετοιμαστεί για τη θυσία.
Στον πλίνθινο βωμό μουγκανίζει το μοσχάρι.
Δάκρυ σκληρό και κόκκινο,
χαλαζίας πύρινος,
σιωπή και δυνατή οσμή από ηλιοτρόπια,
από αλέκτορες στεφανωμένους.
Ούτε φύλλο δεν θα πέσει,
το είδος πέφτει απλώς,
όπως πέφτει και ο καρπός δηλητηριασμένος από τον αέρα.
Δεν υπάρχει κέντρο,
είναι άνθη τρομερά
όλα τούτα τα πρόσωπα τα καρφωμένα στην πέτρα,
άστρα ανάκατα, άβουλα.
Ούτε μία ώρα γαλήνης σε τούτη την απέραντη μέρα.
Τη μερίδα του το στυγνότατο φως καταβροχθίζει.
Η θάλασσα είναι πολύ μακριά και μόνη,
η γη είναι βρόμικη και αχανής.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
BLANCA VARELA
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΟΘΩΝΑ
Ένα χέρι δίχως όνομα
χλομό πικρό χέρι ανθρώπινο
είναι του Θεού το χέρι που δείχνει ό,τι αόρατο;
Είναι απόγευμα
η εύθραυστη χλόη μαυρίζει
πουλιά δεν υπάρχουν – ούτε ουρανός
μόνο μια όψη χλομότερη κι απ’ τον αέρα
το κεφάλι του ανθρώπου σε ποιόν να το προσφέρουν άραγε;
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
