ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΟΥΓΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ, 3

FRANCESCO DI MENTO


[ΕΣΥ ’ΧΕΣ ΤΥΧΗ ΝΑ ΚΑΛΟΔΕΧΤΕΙΣ, Ω ΧΑΝΙ]

Εσύ ’χες τύχη να καλοδεχτείς, ω χάνι,
του Ψάλτη του μεγάλου τ’ άσματα τα πρώτα,
κι ολάκερο το Τζάντε τον εχειροκρότα!
Μα μι’ άγια λύπη την καρδιά σου θα ξεκάνει.

Σαν άρμα των Χαρίτων η φωνή ανεφάνη
που ουράνιες μελωδίες στων ωδών τη ρότα
υπέδειξε. Της αθλιότητας τα φώτα
ανάβουν τώρα σκέψεις που ’χουνε πεθάνει.

Στην Ιταλία κι αν πλανιόταν, όπου τ’ όντις
μειδιούν οι θόλοι με χαρά, δεν εδυνήθη
της Ζάκυθος να σβήσει ο έρως… των νερών της.

Στον νου του εντός κουβάλαγε ό,τι ομιλήθη
στη νήσο αυτή, στο μάκρος των ιερών ακτών της,
που χέρι σπλαχνικό το φύλαξε απ’ τη λήθη.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΙΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΟΥΓΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ

MICHELE MONTARDO


SULLA CASA OVE NACQUE UGO FOSCOLO

Inonorata crollerà in brev’ora
Questa pur sacra e povera casetta,
Che per codarda incuria oggi negletta,
D’ ignobile una gente è la dimora.

Dove la feccia irriverente ognora
A cioncar vi frequenta e l’aer infetta.
Cosi Zacinto ad estimarla inetta
Sente l’orgoglio sol per cui s’onora.

Contro all’Italia i suoi diritti vanta
E ’l sacro cener vede con livore
Che venerato in Santa Croce or posa.

Oh, almen l’atterri! D’ignominia tanta
Fora men l’onta a Lei, maggior l’onore
A! Grande che la fea tanto famosa.


**********************


FRANCESCO DI MENTO


[O AVVENTURATO OSTELLO, CHE ACCOGLIESTI]

O avventurato ostello, che accogliesti
I primi palpiti del gran Cantore
Che su Zacinto tramandò fulgore,
Di santo sdegno questo core investi!

Carro alle Grazie, d’armonie celesti
I suoi Carmi suonaro, e alle dimore
Ove regna il silenzio e lo squallore
I pensieri elevò ritrosi e mesti.

Benchè ramingo ognor nel bel paese
Ove sorride il cielo e a gioia invita,
Di Zacinto l’ amor quell’alma accese.

Delle sue Sacre Sponde ebbe scolpita
Nella mente l’imago, e te non rese
Pietosa man al triste oblio schermita.


**********************


GIOVANNI ZACCASSIANO (1853-1908)


ALLA CASA DEL FOSCOLO

A che ti giova l’immortal ricchezza
Se pasce il sudiciume e la bruttezza?
Mentre la bella Italia un altro aderge
Al vate monumento, te cosperge
D’onta, che avesti la sorte di udire
Il primo ed innocente suo vagire.
A cui il divino eloquio risonava
Quando alla terra il suo Dio lo inviana.

E la casa allor soggiunse:

«Mentre crollanti piego a voi dinanzi
Di secchio vi saran luridi avanzi».



Τα ποιήματα μάς τα έστειλε ο φίλος Διονύσης Μουσμούτης και εμείς αναλάβαμε την υποχρέωση να τα μεταφράσουμε. Κάτι θα γίνει...