ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΙΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΙΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ

Ρεμβαστική παλιά μου φίλη

ήρθε η Σελήνη να με πάρη.

Για το λαμπρόν ορίζοντά σου

η νοσταλγία μας θ’ απάρη.

Δυό πλανεμένες μέσ’ στη νύχτα

πάνω σου σκιές θ’ αργοπερνούνε.

Θ’ αναθυμούνται, θα σωπαίνουν,

καθώς σωπαίνουν που ξεχνούνε.

Με μαγικά πετράδια θάχης

στρωμένη την πλατιά σου αγκάλη,

ώς την αυγή να μας πλανέψης

να μείνουμε κοντά σου πάλι.

Θα γίνη ατλάζινο το κύμα

και θα ρουφάμε τη δροσιά σου,

χλωμές κ’ οι δυό μας νοσταλγίες,

ενάντιωμα στην αρνησιά σου.

Ώρες θα μείνουμε σαν πρώτα,

μάτια στα μάτια καρφωμένα,

να πίνω θλίψη εγώ από κείνη

και κείνη τη σιωπή από μένα.

Και θα μας εύρη η αυγή γερμένες

σ’ ένα ναυαγισμένο καΐκι,

στους κόλπους σου αποτραβηγμένο

κι’ απ’ τον αγώνα κι’ απ’ τη νίκη,

σα ναυαγούς και μάς κοντά σου

με τη γαλήνη σου δεμένες

τη μιά χλωμότερη απ’ την άλλη

να σβήνουμε συλλογισμένες...

Από το βιβλίο: Μαρία Πολυδούρη, «Άπαντα», Εκδόσεις Στρουμπούκη, Αθήνα 1981, σελ. 133-134.

Θ' ΑΝΘΙΣΕΙ ΔΑΚΡΥΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟ

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ


ΕΛΑ ΓΛΥΚΕ...

΄Ελα γλυκέ, κι αν φτάνει η νύχτα
και το σκοτάδι δε σ’ αρέσει,
αστέρινο θαμπό στεφάνι
η αγάπη μου θα σου φορέσει.

Στο ταραγμένο μέτωπό σου
αργά τα δάχτυλα θα σύρω
κι ό,τι είναι πάθος στην καρδιά σου
θ’ ανθίσει δάκρυο και μύρο.

Θα σου καρφώσω ένα λουλούδι
τ’ όνειρο πάνω στην καρδιά σου,
θα πλέξω τα ξερά τα φύλλα
με τα κατάχλωρα μαλλιά σου.

Το δέσμιο πόθο μου θ’ αφήσω,
μια πεταλούδα ναρκωμένη,
κι έτσι στα χείλη σου θα νιώσεις
κάτι σα γύρη να σου μένει.

΄Ελα γλυκέ, κι ας φτάσει η νύχτα∙
θα φέγγει η νιότη σου με θλίψη
το σκοτεινό να υφαίνω πέπλο,
που ηδονικά θα με καλύψει.

ΑΝΘΗ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ


ΟΝΕΙΡΟ

Άνθη μάζευα για σένα
στο βουνό που τριγυρνούσα.
Χίλια αγκάθια το καθένα
κι όπως τα 'σφιγγα πονούσα

Να περάσεις καρτερούσα
στο βοριά τον παγωμένο
και το δώρο μου κρατούσα
με λαχτάρα φυλαγμένο

Στη θερμή την αγκαλιά μου
όλο κοίταζα στα μάκρη.
Η λαχτάρα στην καρδιά μου
και στα μάτια μου το δάκρι.

Μεσ' στον πόθο μου δεν είδα
μαύρη η Νύχτα να σιμώνει
κι έκλαψα χωρίς ελπίδα
που δε στα 'χα φέρει μόνη.

Καλαμάτα 1920

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΛΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ


Κ' ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΩΡΑΙΑ

Κ’ ήταν μια νύχτα ωραία και στη ματιά σου
και στα τραγούδια σου. Ήτανε γλυκιά
μια νύχτα στα τραγούδια τα παληά σου
γεμάτη αστέρια, νύχτα ξωτικιά.


Η μόνη αγάπη μες στη μοναξιά σου,
τόσο όμορφη, τόσο υποβλητικιά,
έγινε πάθος μέσα στην καρδιά σου,
μες στην καρδιά σου την ερημικιά.


Αχ, τα παληά τραγούδια σου που κλαίγαν
Κ’ ήτανε τόσο ανείπωτα γλυκά
και τό 'κρυβαν σεμνά και δεν το λέγαν.


Αχ, τα παληά σου τα τραγούδια που 'ναι
θλιμμένα σαν αγάπης μυστικά,
σαν άνθη δακρυσμένα που σιωπούνε.


Από τη συλλογή "Οι τρίλλιες που σβήνουν", 1928.