ΒΛΑΔΙΜΗΡ

ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ

ΒΛΑΔΙΜΗΡ

Τα ποιήματα, μου λέει ο Βλαδιμήρ

που ακούγονται στα μπαρ και

πλάι στα κομπρεσέρ στα βιβλιοπωλεία

και στους πεζόδρομους

Και μέσ’ στις μεγάλες αίθουσες

από τα βάθη των αιώνων μού λέει

Κι από τα βάθη των επαναστάσεων

τα κείμενα κι οι μουσικές και τα χρώματα

είναι μια μία πάνω σου η τέχνη – η έμφλογη επιλογή

Το διατρέχον ρίγος...

Εγώ τον είδα εκείνο τον άνθρωπο,

από το μέτωπό του έτρεχαν αίματα

Ποτάμι τα αίματα της Ιστορίας

Και πάντα έτσι γίνεται

κανείς δεν το καταλαβαίνει

πως εφιάλτης και τέχνη

πηγαίνουν μαζί

ώς τον τελευταίο πυροβολισμό

Από το βιβλίο: Ζέφη Δαράκη, «Ερήμωνε», ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2012, σελ. 39.

ΣΤΗ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ ΤΩΝ ΗΧΩΝ

ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ

ΣΤΗ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ ΤΩΝ ΗΧΩΝ

Ενός ευτελισμένου παραδείσου παιδιά,

οι μέρες μας άνεργες

σαν γάτες με τρίχωμα ορθωμένο

Πίσω μας εσείς

Οι συμμορίες ποιητών

Κι η μελωδία μας

παλτό κουρελιασμένο δεν ανέχεται

καμιάς "αλήθειας" το ξόανο

στη λαιμητόμο των ήχων

Γιατί ο Χέντριξ

έβαλε φωτιά στην κιθάρα του

Γιατί ο Όουενς

συναγωνιζόταν στις κούρσες τα άλογα

Από το βιβλίο: Ζέφη Δαράκη, «Ερήμωνε», ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2012, σελ. 38.

TANGO MILONGA

ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ

TANGO MILONGA

Εις μνήμην

της έξοχης φαντασίας εις μνήμην

της άλλοτε φωνής της Μαρίας

Των αληθινών της δακρύων

και που τόσα χρόνια φυλακής

  δεν την ελύγισαν

Εις μνήμην των εφηβικών στίχων

των γραμμένων τοίχων εις μνήμην

της διαφώτισης στο Υπόγειο

εις μνήμην

της αθωότητας στο απόγειο

Εις μνήμην της φλογερής ανάμνησης

Παναγιά μου που είσαι

  το χνούδι του φιλιού

της θάλασσας κατάρτι,

με το μαντήλι σου λεκέδες σκοτωμένο αίμα

τρελό ξεπόρτισμα του αέρα

Χόρευε χόρευε στα περασμένα

μνήμη που ξετινάχτηκες,

  πουλί στο βόλι

Ήτανε μεθυσμένοι όλοι

όταν με ζωγραφίζανε σαν

το φλουρί στο πιάτο

Από το βιβλίο: Ζέφη Δαράκη, «Τα ποιήματα (1984-2004», Εκδόσεις Νεφάλη, Αθήνα 2005, σελ.  340-341.

ΝΟΕΡΑ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΑ

ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ


[ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ ΧΑΔΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ]

Απεριόριστο χάδι προς τα μέσα
Κουβέντες πάνω στην αεικίνητη
σιωπή των πραγμάτων
Πλουταίνω κοντά σας ντελικάτες σιωπές
πορφυροί αδιάβαστοι πόνοι
Σπασμένες καβίλιες
Βάζα που
μόλις συγκρατείτε
τα δάκρυά σας μέσα στο νερό

Μη με ακούτε βήματά μου
λουλούδια μαζεύω απ’ το χαλί
Νοερά και αθάνατα

Θα στολίσω το πέτο σου
εσένα που κάθεσαι στην πολυθρόνα
με το κουστούμι σου καμένο απ’ τα τσιγάρα
Σ’ ένα απεριόριστο σκοτάδι προς τα μέσα



Από το βιβλίο, Ζέφη Δαράκη, «Ποίηση. 1971-1992 Εκλογή», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1999, σελ. 286.

ΣΤΕΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ

ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ


Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΤΟΥ

Δεν ήρθε άλλη στιγμή από τότε.
Πυκνή ομίχλη ο χρόνος γύρω μου
και τα παράθυρα διεσταλμένα στη μνήμη.
Ανέγγιχτα άφησα τα πράγματά σου
στην παιδική σου αφή καθηλωμένα
και 'γώ από κυπαρίσσι της σιωπής ακουμπισμένη
στο θάνατο μετρούσα που γυρόφερνε
στενεύοντας το κύκλο γύρω μου
στενεύοντας το κύκλο...

Ανέγγιχτα άφησα τα πράγματά σου
κ’ η στιγμή που 'φυγες
πουλί παγιδεμένο στο ρολόι.
...Μα γιατί στέκεις έτσι ξεχασμένος
μες στα παληά σου ενθύμια;

Είναι φριχτό μα δε σ’ αναγνωρίζουν
μήτε και συ τ’ αναγνωρίζεις πια...
Φύλλο νεκρό το παρελθόν, παιδί χαμένο,
μαρμαρωμένος ο παληός σου ο κόσμος, πάει,
και συ με νέο πρόσωπο έχεις γυρίσει
από μιάν άλλη γνώση φαγωμένο.




Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Μαρτυρίες», Μάιος 1964.