ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗ

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ

Το πρόβλημα είναι πάντα οι λέξεις.

Ας πούμε, λες άνθρωπος

κι ο ήχος των οκτώ αυτών γραμμάτων

φουσκώνει

με Σωκράτη

Χριστό και Διάολο

ή Λεονάρντο από το Βίντσι

αναλόγως.

Μετά, αυγή, έρχεται ένας (κι αυτός) άνθρωπος

μ’ άσπρη μπλούζα με πάνω ένα δέντρο

κι ένα δυσδιάκριτο σήμα φυλής

χρυσό στη θέση της καρδιάς

πιάνει ένα σπασμένο μπουκάλι

και χαρακώνει το πρόσωπο του παιδιού.

Πάντα το έκανε.

Για τη φυλή.

Τότε ο ήχος αυτών των οκτώ γραμμάτων

ακούγεται ξένος.

Ακατάλληλος.

Το λεξικό επειγόντως.

Το πρόβλημα είναι πάντα οι λέξεις,

ΖΗΤΙΑΝΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗ

ΖΗΤΙΑΝΟΣ

Κι αφού αντίδωρο επουράνιο ή και επίγειο ζητά ο ευσεβής

και Γιακοβίνους ή και κουμανταδόρους γεννά συχνά ο αντάρτης

αφού κι οι διανοητές ανίσχυρα και σχετικά τα σκέπτονται,

ζητιάνε,

το άκρο σου θα εκμεταλλευτούν αυτό που ζεις

θέμα οι ποιητές να ευγενίσουν για την τέχνη

όπως για τα λεφτά οι διακινητές και οι μαντατοφόροι

άλγος να πωληθεί κι άλγος ν’ αγοραστεί

πύον σαλής απελπισίας και λεχρής

ύψος

ρίγος υπερβατικό

ξέπλυμα και άλλοθι αναλγησίας.

Ζητιάνε,

σε χρειαζόμαστε για να νιώσουμε καλύτερα.

Εσύ ορίζεις το δικό μας καλύτερα

όπως η νύχτα τη μέρα.

Έγινες μόνο ένα χέρι που ζητά;

Μείνε μόνο ένα χέρι που ζητά!

Κέρματα πάντα θα σου κουδουνίζουμε έλεος.

Χώσε το κεφάλι μέσα στο μιαρό σου πανωφόρι· κρύψε

το πρόσωπο. Δεν έχεις πρόσωπο. Δεν είσαι πρόσωπο.

Αποδιοπομπαίο μας είδωλο. Είσαι το σκιάχτρο στον κάμπο του Κανόνα.

ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΤΛΑΖΙ

ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗ

ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΤΛΑΖΙ

Όταν η ώρα πληρωθεί

ώρα-κακιά-το-λάθος θα λουστεί

απ’ του ζενίθ το θάμβος

και το γαλάζιο ατλάζι θα ντυθεί

απ’ την καλή· μοίρα απ’ την αρχή

ευχή και κατευόδιο

στον κόσμο ώση πρώτη οιονεί

(ενώ η παλαιά κατάρα θα παραγραφεί).

Νέο γενέθλιο τότε.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Να είναι, λέει, Κυριακή (και σχόλη)

όχι προχωρημένο καλοκαίρι

περίπου στο ένα πέμπτο

νωρίς το πρωί

πάντως όχι περασμένες εννιά

τεντωμένη η ζωή

πυκνή γοργή η φύση

το ουρανί του ουρανού αμόλυβδο

μαλακωμένη η υγρή αγριάδα

να τρέχουν τα κορίτσια με τις ανοιχτόχρωμες ποπλίνες

να βγάζουν μπάσους ήχους μηχανών τ' αγόρια

κι ο ήλιος να γυρνά από τα πάλλευκά τους δόντια

οι γυναίκες να έχουν συνάψει ανακωχή με τους άνδρες

όσο τα δέντρα δένουν χυμώδεις σάρκες εύγεστες

όλα να είναι πλαστικά, εύκαμπτα

να μην ορθώνει, λέει, αντίσταση αλύγιστη ο κόσμος.

ΑΦΙΟΝΙ

ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗ

ΑΦΙΟΝΙ

Σα σαστισμένη μέλισσα

στα ρείκια τα γλυκόπιοτα

έφτασα στη γη σου.

(ο πληγωμένος

απ’ τ’ αφιονιού το άχ

άλλο δεν έχει)

Έτσι κάθισα

στου τίλιου ίσκιου σου

τη μυρωδάτη πατρίδα

πατρίδα τάχα

πρόσφυγας μάτια αναμμένα.