ΞΗΜΕΡΩΜΑ

 

JOSEFINA PLÁ

 

ΞΗΜΕΡΩΜΑ

 

           Στον Γαστόν Φιγκέιρα

 

Το ροδόχρωμο πρωί, κρύσταλλο φίνο, εκαμπυλώθηκε

επάνω από την απλωσιά του καταπράσινου κάμπου.

Κι εκεί που η άβυσσος ρουφάει το διάφανο γαλάζιο,

κάποιας σπερματικής λαχτάρας ραγίζει η σάρκα.

 

Στο πλέον άχραντο ξανθό τής τρυφερής του γύμνιας

ο άθλιος φλοιός μάς κάνει τέσσερα κομμάτια με οδύνη,

κι ένας λυγμός απ’ τη βαθιά τη στέρνα μέσα ανεβαίνει

στη σκιά, όπου πάει το βλέφαρο και τη μετάνοιά του λούζει.

 

Των ακατόρθωτων φτερών ο πόνος

μας καμπυλώνει πιο κάτω κι από τον αμετάκλητο κάματο,

ενώ στην άκρη κάποιου φύλλου, λαμπερή και τρέμουσα,

η δροσοσταλίδα

μας παριστάνει εντελώς προσποιητά το άφατο εκείνο δάκρυ,

όπου, τελικά, θα μπορούσε η δύστυχη ψυχή

την τελευταία πικρή σταγόνα ν’ αδειάσει της πλήξης.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

 

JOSEFINA PLÁ

 

[Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ]

 

Ο ολοκληρωμένος έρωτας είναι μια γουλιά θάνατος

Που περνάει από τα χείλη μας και χύνεται στις φλέβες μας.

Η ψυχή που μας αλλάζει είναι πιο πλατιά και πιο άδεια:

Πιο θλιμμένο και πιο διψασμένο το στόμα που μας αφήνει.

 

Μέσα στην καρδιά μια σκιά ξεμακραίνει

Κάθε φορά που γεμίζουν τα χείλη το παλιό τους ποτήρι.

Ο ολοκληρωμένος έρωτας ακονίζει στα μάτια μας

Της ανέφικτης λαχτάρας το τρεμάμενο βέλος,

Και είναι πέρασμα που παρατείνεται, σαν ξόρκι σκληρό μαγικό,

Πριν βρει και χωθεί χαλαρά στον πληκτικό του στόχο...

 

Έρωτας: ο τέλειος οδηγός για ν’ ανταμώσεις

Τον πόνο που ποντάρισες στο τέλος της κάθε πορείας...

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΓΥΜΝΗ ΜΕΡΑ

 

JOSEFINA PLÁ

 

ΓΥΜΝΗ ΜΕΡΑ

 

Στο νέο τοπίο

Στο νέο τοπίο που θά ’σαι μαζί μου

Θα ξεκουράζεται το απόγευμα σαν άλλο πεσμένο λουλούδι.

 

Θα έχουμε επιθυμήσει ο ένας τον άλλον

Τόσο πολύ, που το φιλί θα έχει πεθάνει.

 

Θα το δω στα μάτια σου, ώριμα με μιαν άλλη σκιά.

Μάτια απούσας κοιλάδας. Μάτια με άλλο φεγγάρι.

 

Στις δυό καρδιές ανάμεσα

Η παλιά σου η φωνή

Θα κλάψει.

 

... Ένα απόγευμα χτενισμένο με σκοτεινή χωρίστρα.

Το γλυκύτερο μισό της ζωής θα κατέχεις.

 

Του στόματός σου οι καμέλιες

Άλλη στιγμή θα πεθάνουν.

 

... Κι εκείνο το απόγευμά μου δεν θά ’ναι πια δικό σου.

 

1936

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.