ΣΤΗ ΝΕΜΕΑ

 

ΣΤΗ ΝΕΜΕΑ

μιλώντας για τον αείμνηστο φίλο και συμμαθητή Γιώργο Ανδριανάκο

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΑΡΓΥΡΗ

 

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΑΡΓΥΡΗ

Ο Δημήτρης Καραργύρης, συμμαθητής μου μέχρι το καλοκαίρι του 1973 στο 6τάξιο Γυμνάσιο της Νεμέας, δεν είναι πια στη ζωή. Πληροφορήθηκα τον θάνατό του από άλλον συμμαθητή μας πριν από λίγο. Είχαμε χαθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά ποτέ δεν είχε φύγει από τη σκέψη μου. Άριστος φίλος και μαθητής, εξαιρετικός μπαλαδόρος (παίζαμε πάντα αντίπαλοι - για ευνόητους λόγους), και ψυχή της παρέας στα πάρτυ που οργάνωνε. Τις τελευταίες τάξεις, επειδή ήταν άριστος μαθητής, ιδίως στα Μαθηματικά, τις έβγαλε στην Ιωνίδειο Σχολή του Πειραιά. Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 είχε ξυλοκοπηθεί άγρια και τραυματιστεί σοβαρά από τα "όργανα της τάξης". Αντισυμβατικός σε όλα του, δεν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο, αλλά δούλευε από μικρή ηλικία στην Εθνική Τράπεζα, στο Κατάστημα της οδού Ιπποκράτους. Μέχρι το 1993, οπού έφυγα από την Αθήνα, βλεπόμασταν τακτικά. Μετά χαθήκαμε. Κρίμα να μην μπορώ να βρω μια φωτογραφία μας. Γι' αυτό και βάζω μια φωτογραφία από το σχολείο μας όπως είναι σήμερα. Γαίαν έχοις ελαφράν, φίλε Δημήτρη. Χαιρετισμούς στον Νίκο Κότσιανη, στον Γιώργο Ανδριανάκο, στον Δημήτρη Μπενέκο, στον Γιώργο Σκουτέρη, στη Νικολίτσα Χριστούλια και στον Τόλη Τσιλιγγίρη.

 

 

Βρήκα τελικά μια φωτογραφία του Δημήτρη.

 

ΣΤΗ ΝΕΜΕΑ

 

ΣΤΗ ΝΕΜΕΑ 

 Εκ των ενόντων βρεθήκαμε, παλιοί συμμαθητές!

Ο Μπάμπης Πανούσης, ο Βασίλης Μπέτσας, η Βούλα Οικονόμου (η σύζυγος του αείμνηστου "Προέδρου" Νίκου Κότσιανη), εγώ και ο Σπύρος Αγουρογιάννης.

 

 

 

 

 

Στο παλιό Γυμνάσιο, με τον Βασίλη Μπέτσα.

 

Στα δύο σπίτια που έμεινα μεταξύ 1970 και 1976.

 

 

 

 

ΣΤΟΥ ΚΑΡΑΤΑΛΙΟΥ

Λ' Ακαντεμί Φρανσαίζ! Εδώ έμαθα Γαλλικά! Με τα βιβλία του Μοζέ και του Κωνσταντινίδη!

 

 

 

Στον Αη-Γιώργη

 

Στο σωστό μέρος!

 

ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΜΕΑ

ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΜΕΑ

Βρέθηκα στη Νεμέα, για να παρευρεθώ στο μνημόσυνο του συμμαθητή και φίλου Γιώργου Ανδριανάκου. Θλιβερό το καθήκον, αλλά είχα και την ευκαιρία να συναντήσω αρκετούς συμμαθητές, δύο παλιούς μας καθηγητές και πάρα πολλούς φίλους. Κάποιους είχα να τους δω για πάνω από 40 χρόνια... Στη Νεμέα έβγαλα το εξατάξιο Γυμνάσιο (1970-1976), και οι γονείς μου έμειναν εκεί μέχρι το 1979. Πολύ συχνά δεν πηγαίνω στη Νεμέα, αλλά την αγαπώ "σαν πατρίδα" - συμβαίνουν αυτά...

Το πρώτο μας σπίτι στη Νεμέα, Σεπτέμβριος 1970-Σεπτέμβριος 1971.

Από τον Οκτώβριο του 1971 έως και τον Οκτώβριο του 1979 μέναμε στο κέντρο του... κεντρικού δρόμου της Νεμέας: δίπλα στο "Καφενείο του Πέππα" και πάνω από το Στεγνοκαθαριστήριο "Ο  Ηλιος" του Ανδρέα Κατσίγιαννη. Ούτε το ένα ούτε το άλλο υπάρχουν πια. Μέναμε στην Οδό Δερβενακίων 34. Η Οδός Δερβενακίων, γνωστότερη ως "νυφοπάζαρο"! Το δωμάτιό μου ήταν αυτό με το κεκλιμένο παράθυρο.

Στο σπίτι του Νικολά και της Βάσως. Ο Νικολά ή Προφεσέρ. Ο δάσκαλός μου στα γαλλικά. Μάθημα κάναμε συνήθως στο δωμάτιο με το ανοιχτό παράθυρο, αλλά καμιά φορά στριμωχνόμαστε και στο καλύβι από δίπλα. Σήμερα δεν κατοικείται ούτε το σπίτι. Ο Νικολά, ο Προφεσέρ... ο αείμνηστος Νίκος Χρυσάιδος - πολλά χρόνια εξόριστος στη Γυάρο, στη Λέρο, στη Λήμνο, έβγαζε τα προς το ζην παραδίδοντας μαθήματα γαλλικών σε γκρουπάκια. Την ώρα του μαθήματος κάναμε τις αταξίες που συνήθως κάνουν οι μαθητές. Ακόμα ηχεί στ' αφτιά μου η φωνή του: "Μάθε γαλλικά, παλιοζώον, μπας και γίνεις (που δεν το βλέπω) άνθρωπος!" Πολλές φορές, στο τέλος του μαθήματος, μας απάγγελνε ποιήματα του Απολλιναίρ και του Βαλερύ.