ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

 

DOMINGO LÓPEZ TORRES

 

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

 

Ούτ’ εσύ, ούτ’ εγώ, ούτε τούτη η χαρά

που όλο

χοροπήδαγε ανάμεσα στα βουνά

στη χαραυγή της μέρας,

προέβλεψαν τον τεράστιο κατακλυσμό

απ’ τα μικρά μισάνοιχτά σου στήθη

με φόντο φώτα και κρύσταλλα

κομμένα με τόσο επιδέξια μαχαίρια

που όλες οι κατατομές στο τέλος ήτανε δικές σου.

Ο αέρας τούτος το παράπονο δεν είχε το παραμικρό –

ούτε το ρόδο, ούτε η θάλασσα, ούτε το χαμόγελο.

Τόσο φυσικά ήταν όλα

που έμεινα χωρίς εσένα, πιστεύοντάς σε ωστόσο,

χωρίς κανένας γύρω να το νιώσει.

Τεράστιοι βράχοι, κραυγές απελπισμένες,

ανώφελα εντελώς  σκεπάστηκαν στις έξι  το πρωί

εκείνης τότε της ημέρας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΑ ΑΠΟΧΩΡΗΤΗΡΙΑ (3 ΤΟ ΠΡΩΙ)

 

DOMINGO LÓPEZ TORRES

 

ΤΑ ΑΠΟΧΩΡΗΤΗΡΙΑ (3 ΤΟ ΠΡΩΙ)

 

Συλημένες σπείρες βιασύνης

με συνεχόμενη τρεχάλα, εσωτερικούς θορύβους

μέσα από κοίτες μυστικές άνευ ορίων

–λαβύρινθος δίχως έξοδο, μόχθος δίχως φρένα–.

Σπάζουν τ’ όνειρο, το γέλιο, τα χρώματα,

την επίπονη επιταχυνόμενη αναμονή

την άσωτη σε υποσχέσεις, το φτερό, το έπαθλο:

εδώ τον εαυτό σας δείτε ν’ ανεβαίνει, ανάλαφρος, σε υπέρπτηση,

προς έναν ουρανό, προς άλλον ουρανό και προς έναν άλλον ουρανό.

Στο μεταξύ ο σκοτεινός της περιφρόνησης οχετός

ανεπαρκέστατος για ν’ αντιμετωπίσει τόση προσφορά

σαλτάρει πάνω από τη γεωμετρία των άκρων

κι επινοεί κάτι σγουρομάλλικα καρουζέλ.

Των πρώτων ωρών η γαλάζια αύρα

παραδομένη ανοιχτά στη μοίρα της

ανοίγει με πείσμα κάτι στενά δρομάκια

στην πυκνή πόλη των οσμών,

και φοράει στην ανακούφιση τον προσήκοντα φωτοστέφανο.

Δεν υπήρξε τολμηρή εντολή που ν’ αφορά

τους Κυρ-Πέτρους των τριών δωματίων

καθώς φρενιτωδώς πηδούσανε διαδρόμους,

προκαταλήψεων απόκρημνες τάφρους.

Οι προδοτικοί άνεμοι, ως άλλα βέλη σταθερά,

τσακίζονται μπρος στον θωρακισμένο ταύρο

που θέλει ν’ ανατρέψει, να σπάσει το χάσμα

υψηλών αυστηρών τετραγωνισμένωνν εντολών

και ικετευτικών μα  και άκρως φλεγομένων προσευχών.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΕΙΣ

 

DOMINGO LÓPEZ TORRES

 

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΕΙΣ

 

Οι καθρέφτες θρυμματίζονται,

πέφτουν σε λίθινες κατακορύφους.

Σώματα σκληρά βουνών

αποσυντίθενται

σε λοξότμητα τρίγωνα.

Εγώ, επί χίλια δύο κομμάτια, πολλαπλασιάζομαι.

 

*****

 

Από εμένα να γεμίζεις

και από διαφάνειες,

κρυστάλλινη καμπάνα μου,

κορίτσι, αγαπημένη μου!

Τί σε κάνει όλο να γυρίζεις

γύρω-γύρω, ακίνητη,

το ψάρι –  των πόθων σου

αντανακλάσεις και χρώματα.

Οι γοφοί σου οι πάνστιλπνοι

όλο φως και σκιάσεις

έχουν χαθεί και γίνανε άγγελος

με τα φτερά του τσακισμένα.

 

*****

 

Στην ακτή των βράχων και των οστρακοειδών,

κερδίζοντας τη θάλασσα σε γύμνια και λάμψη,

καβάλα σ’ ένα πουλάρι επιθυμίες

εκείνο το μεσημέρι του οίστρου και του σφρίγους μου,

με τί βιασύνη έφτασαν τα μελαψά κορίτσια

να ξαπλώσουνε μαζί μου στην άμμο.

 

*****

 

Των άμμων μοντελίστας, στην παραλία,

να φτιάχνω κορμιά ανδρικά και γυναικεία

περνούσα εγώ τη μέρα του.

Χρειάζομαι όμορφα σχήματα,

κι απ’ τις καμπύλες της βάρκας έμαθα

γοφούς να σχεδιάζω.

Τη νύχτα τώρα πια, φωνάζοντας τις απουσίες μου,

γύρευα να βρω στις παραλίες όσα σχήματα

είχαν αφημένα τα κορίτσια στην άμμο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.