ΣΕΖΑΝ

XAVIER VILLAURRUTIA

ΣΕΖΑΝ

           Στον Κάρλος Πεγισέρ

Εξατμίζει ο Ιούλιος τους κρυστάλλους

των παραθυριών του νερού και του αέρα.

Στο κυανόλευκο λιοτρόπι του τραπεζομάντιλου

τα φρούτα παίρνουν στάσεις αιώνιες

και για το μάτι και για τον χρωστήρα.

Δίπλα στα πορτοκάλια με τους ανοιχτούς τους πόρους

έντονα μακιγιάρονται τα μήλα,

και δίνουν στα ροδάκινα, με τη δεκαπεντάχρονη

φλούδα τους, πόθους και πόθους για θωπείες.

Οι περόνες κύλησαν το διάφανό τους μάρμαρο

μακριά από τα φακιδιασμένα αχλάδια

κι από τα καρύδια τα όλο ζάρες.

Ζέστη! Σου προκαλεί, ωστόσο, λύπηση

να πίνεται η «νεκρή φύση»

που έχουν μες στο βάζο αφήσει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

CARLOS PELLICER

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

          Στον Σαλβαδόρ Νόβο

Τροπικέ, τι μού ’δωσες

τα χέρια μου γεμάτα χρώματα;!

Ό,τι αγγίζω

γεμίζει ήλιο.

Στις λεπτές εσπέρες άλλων χωρών

θα περνάω με τους ήχους μου – λιοτρόπια γυάλινα.

Άσε μόνο μια στιγμή

να πάψω νά ’μια κραυγή και χρώμα.

Άσε μόνο μια στιγμή

ν’ αλλάξει η καρδιά μου κλίμα,

να πιώ το σκιόφως έρημων πραγμάτων,

να γείρω αμίλητος πάνω από ’να μακρινό μπαλκόνι,

στο παλτό να χωθώ με τις πτυχές τις τέλειες,

στο γιαλό μιας τρυφερής να σκορπιστώ αφοσίωσης,

γλυκά να χαϊδέψω μιάν ίσια κόμη χυτή

και τους ρεμβασμούς μου με μολύβι να γράψω ακρινό.

Ω, άσε με νά ’μαι για μόνο στιγμή

ο υπασπιστής εγώ του ήλιου!

Τροπικέ, τι μού ’δωσες

τα χέρια μου γεμάτα χρώματα;!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΡΛΟΣ ΠΕΓΙΣΕΡ!

CARLOS PELLICER

[TU ERES MAS QUE MIS OJOS PORQUE VES]

Tú eres más que mis ojos porque ves
lo que en mis ojos llevo de tu vida.
Y así camino ciego de mí mismo
iluminado por mis ojos que arden
con el fuego de ti.

Tú eres más que mi oído porque escuchas
lo que en mi oído llevo de tu voz.
Y así camino sordo de mí mismo
lleno de las ternuras de tu acento.
¡La sola voz de ti!

Tú eres más que mi olfato porque hueles
lo que mi olfato lleva de tu olor.
Y así voy ignorando el propio aroma,
emanando tus ámbitos perfumes,
pronto huerto de ti.

Tú eres más que mi lengua porque gustas
lo que en mi lengua llevo de ti sólo,
y así voy insensible a mis sabores
saboreando el deleite de los tuyos,
sólo sabor de ti.

Tú eres más que mi tacto porque en mí
tu caricia acaricias y desbordas.
Y así toco en mi cuerpo la delicia
de tus manos quemadas por las mías.

Yo solamente soy el vivo espejo
de tus sentidos. La fidelidad
del lago en la garganta del volcán.

ΚΑΡΛΟΣ ΠΕΓΙΣΕΡ!

CARLOS PELLICER

EN UNA DE ESTAS TARDES

En una de esas tardes
sin más pintura que la de mis ojos,
te desnudé
y el viaje de mis manos y mis labios
llenó todo tu cuerpo de rocío.

Aquel mundo amanecido por la tarde,
con tantos episodios sin historias,
fue silenciosamente abanderado
y seguido por pueblos de ansiedades.

Entre tu ombligo y sus alrededores
sonreían los ojos de mis labios
y tu cadera,
esfera en dos mitades,
alegró los momentos de agonía
en que mi vida huyó para tu vida.

Estamos tan presentes,
que el pasado no cuenta sin ser visto.
No somos lo escondido;
en el torrente de la vida estamos.

Tu cuerpo es lo desnudo que hay en mí
toda el agua que va rumbo a tus cántaros.
Tu nombre, tu alegría…
Nadie lo sabe;
ni tú misma a solas.

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστιελε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Erdelyi Timea.

ΚΑΡΛΟΣ ΠΕΓΙΣΕΡ!

CARLOS PELLICER

ELEGÍA NOCTURNA

Ay de mi corazón que nadie quiso
tomar entre mis manos desoladas.
Tú viniste a mirar sus llamaradas
y le miraste arder claro y sumiso.

(El pie profundo sobre el negro piso
sangró de luces todas las jornadas.
Ante los pies geográficos, calladas,
tus puertas invisibles, Paraíso.)

Tú que echaste a las brasas otro leño
recoge las cenizas y al pequeño
corazón que te mueve junta y deja.

Alguna vez suspirarás, alguna
noche de soledad oirás mi queja
tuya hasta el corazón como ninguna.

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

CARLOS PELLICER


[ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ]

Εσύ είσαι περισσότερα από τα μάτια μου γιατί βλέπεις
όσα στα μάτια μου έχω απ΄ τη ζωή σου.
Κι έτσι περπατάω τυφλός από μέναν τον ίδιο
φωτισμένον απ’ τα μάτια μου που καίνε
με τη δική σου φωτιά.

Εσύ είσαι περισσότερα από την ακοή μου γιατί ακούς
όσα στην ακοή μου έχω απ΄ τη φωνή σου.
Κι έτσι πορεύομαι κουφός από μέναν τον ίδιο
γεμάτον απ΄ την τρυφεράδα της προφοράς σου.
Η μόνη φωνή από σένα!

Εσύ είσαι περισσότερα από την όσφρησή μου γιατί μυρίζεις
όσα η όσφρησή μου έχει απ΄ τη μυρωδιά σου.
Κι έτσι πορεύομαι αγνοώντας το ίδιο το άρωμα,
που αποπνέει ο χώρος με τις μυρωδιές σου,
το όψιμο περιβολάκι σου.

Εσύ είσαι περισσότερα απ’ τη γλώσσα μου γιατί δοκιμάζεις
όσα στη γλώσσα μου έχω από σένα μόνο,
κι έτσι πορεύομαι αναίσθητος στις γεύσεις μου
γευόμενος την τέρψη των δικών σου,
μόνη γεύση από σένα.

Εσύ είσαι περισσότερα από την αφή μου γιατί σ’ εμένα
το χάδι σου χαϊδεύεις και ξεχειλίζεις.
Κι έτσι αγγίζω στο σώμα μου την απόλαυση
των χεριών σου καμένων απ’ τα δικά μου.

Εγώ είμαι μονάχα ο ζωντανός καθρέφτης
των αισθήσεών σου. Η πίστη
στο λαρύγγι του ηφαιστείου.



Μετάφραση: Αμαλία Ρούβαλη.

ΕΝΑ ΑΠΟ ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ

CARLOS PELLICER


ΕΝΑ ΑΠΟ ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ

Ένα από κείνα τα βράδυα
δίχως άλλο χρώμα από κείνο των ματιών μου,
σε γύμνωσα
και το ταξίδι των χεριών και των χειλιών μου
γιόμισε όλο το κορμί σου με δροσιά.
Κείνος ο κόσμος που ανέτειλε το βράδυ
με τόσα επεισόδια χωρίς ιστορίες,
σήκωσε τη σημαία εν σιωπή
κι ακολουθήθηκε από χιλιάδες ανησυχίες.
Ανάμεσα στον ομφαλό σου και τα περίχωρά του
χαμογελούσαν οι οφθαλμοί των χειλιών μου
κι οι λαγόνες σου,
σφαίρα σε δυο μισά,
γλύκαναν τις στιγμές της αγωνίας
όπου η ζωή μου τό ’σκαγε για νά ’βρει τη ζωή σου.
Είμαστε τόσο ζωντανοί
που το παρελθόν δε μετράει αν δεν έχει ειδωθεί
Δεν είμαστε το κρυμμένο
στη θύελλα της ζωής κείμεθα.
Το κορμί σου είν΄ η γύμνια που υπάρχει εντός μου
όλο το νερό που κατευθύνεται προς τη νεροποντή σου.
Τ’ όνομά σου, η χαρμοσύνη σου…
Κανείς δεν το ξέρει:
ούτε εσύ η ίδια κατά μόνας.



Μετάφραση: Αμαλία Ρούβαλη.

ΚΑΡΛΟΣ ΠΕΓΙΣΕΡ!

CARLOS PELLICER


RECINTO

VIII

Tú eres más que mis ojos porque ves
lo que en mis ojos llevo de tu vida.
Y así camino ciego de mí mismo
iluminado por mis ojos que arden
con el fuego de ti.

Tú eres más que mi oído porque escuchas
lo que en mi oído llevo de tu voz.
Y así camino sordo de mí mismo
lleno de las ternuras de tu acento.
¡La sola voz de ti!

Tú eres más que mi olfato porque hueles
lo que mi olfato lleva de tu olor.
Y así voy ignorando el propio aroma,
emanando tus ámbitos perfumes,
pronto huerto de ti.

Tú eres más que mi lengua porque gustas
lo que en mi lengua llevo de ti sólo,
y así voy insensible a mis sabores
saboreando el deleite de los tuyos,
sólo sabor de ti.

Tú eres más que mi tacto porque en mí
tu caricia acaricias y desbordas.
Y así toco en mi cuerpo la delicia
de tus manos quemadas por las mías.

Yo solamente soy el vivo espejo
de tus sentidos. La fidelidad
del lago en la garganta del volcán.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Sandra Loretti.

ΚΑΡΛΟΣ ΠΕΓΙΘΕΡ!

CARLOS PELLICER (1897-1977)


ESTA BARCA SIN REMOS ES LA MÍA

Esta barca sin remos es la mía.
Al viento, al viento, al viento solamente
le ha entregado su rumbo, su indolente
desolación de estéril lejanía.

Todo ha perdido ya su jerarquía.
Estoy lleno de nada y bajo el puente
tan sólo el lodazal, la malviviente
ruina del agua y de su platería.

Todos se van o vienen. Yo me quedo
a lo que dé el perder valor y miedo.
¡Al viento, al viento, a lo que el viento quiera!

Un mar sin honra y sin piratería,
excelsitudes de un azul cualquiera
y esta barca sin remos que es la mía.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Barbara Chiappini.