Ο ΑΛΒΕΡΤΙ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΓΕΦΤΟΥΣΕΝΚΟ

 

Ο ΡΑΦΑΕΛ ΑΛΒΕΡΤΙ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΕΡΕΣΑ ΛΕΟΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΥΝ ΕΥΓΕΝΙΟ ΓΕΦΤΟΥΣΕΝΚΟ

¡La mitad no quiero de nada!

La mitad no quiero de nada!
¡Que sea mío el cielo todo!
¡La tierra toda, mía!
Mares y ríos, el torrente de la montaña,
¡míos! No los comparto.

No me seducirás, vida, con una parte.
¡Será todo o nada! ¡Yo podré con todo!
N o quiero ni la felicidad
ni el dolor a medias.

¡Quiero, sí, la mitad de la almohada
donde, pegado a tu mejilla,
como una pobre estrella fugaz,
fulgure el anillo de tu dedo...

Versión de Rafael Alberti y María Teresa León

Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΕΡΟΚΩΣΤΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΡΑΦΑΕΛ ΑΛΒΕΡΤΙ

 

Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΕΡΟΚΩΣΤΑ

ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΡΑΦΑΕΛ ΑΛΒΕΡΤΙ

ΣΕ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

εδώ

ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

 

Οι γεμάτοι σκορπιούς ουρανοί εκείνου του αιώνα παρακώλυσαν την έλευση των νέων περιστεριών.

 

Η αγανάκτηση μετεωριζόταν πάνω απ’ τον ασβέστη των περιττωμάτων των πιο παλιών περιστερεώνων.

 

Κάποια αυγή εφώναξε τότε: πόλεμος!

 

Το μίσος και η αποξένωση ενός ρόδου που τό ’χει φτύσει κάποιο ποτάμι στην κοίτη των άθαφτων υπονόμων θα σας φέρει σε επαφή με τα ηλεκτρικά ρεύματα των ημερών εκείνων.

 

Με το που έκλεινε ένα μάνταλο, η νύχτα ούρλιαζε: θάνατος!

 

Και το φεγγάρι που μέχρι τότε οι αστρονόμοι το υπολόγιζαν σκληρό και αδιάλλακτο, άνοιξε το στόμα του για τρεις πενταετίες προκειμένου να ξεράσει αίμα: επάνω στους πράσινους αφρούς του φθόνου, επάνω στις κιτρινωπές λακκούβες της οργής, επάνω στους κόκκινους μεγάλους τοίχους που συνηθίζει ο θυμός να υψώνει.

 

Αίμα αιφνιδιασμένο, αγάπη μου, από μια προκατάληψη που τη νομίζαμε ήδη νεκρή.

 

Χτυπάω εντελώς ψυχρά το στοιχειώδες κάλλος της Γης, που έχει καταφαγωθεί από τη λάβα, και κάνω πρόποση υπέρ της απόλυτης καταστροφής των άστρων.

 

Πληγώστε με, πληγώστε με, γιατί είμαι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να αντιμετωπίσει ολόκληρο τάγμα αγγέλων.

 

Πλην όμως δεν υπάρχουν πια: τους απανθράκωσα όλους σε μια στιγμή έντονης ανίας.

 

Είμαι αθάνατος: δεν έχω κανέναν να με πληγώνει.

 

Και ιδού τώρα προσωπικώς σκυλοβαριέμαι μπρος στις απελπισμένες στάσεις των νεκρών που ονειρεύονται ασκόπως και ανωφέλως της σάρκας την ανάσταση.

 

Εδώ όμως είναι το περιστέρι 948.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΓΕΣ ΓΥΜΝΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ, ΒΓΕΣ

 

RAFAEL ALBERTI

 

[ΒΓΕΣ ΓΥΜΝΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ, ΒΓΕΣ]

 

Βγες γυμνή και μαύρη, βγες,

γιατί περνάω το κανάλι!

 

Στην έξοδο του κόλπου,

μαυρούλα μου, κουπί τραβάει το νησί,

λευκό και γαλανό, και όλο αλάτι.

 

Βγες-βγες, μαυρούλα βορεινή,

βγες γυμνή και μαύρη, βγες,

γιατί κι εγώ απ’ το κανάλι βγαίνω!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

 

Μακάρι να μπορούσα νά ’μουν

σ’ ένα θαλασσινό περβόλι,

μ’ εσέ παρέα, κηπουρίνα μου!

 

Σε μια καρότσα νά ’μουν ναν τη σέρνει

ένας τυχαίος σολωμός, και τί χαρά μεγάλη να πουλάω,

αγάπη μου, κάτω απ’ τη θαλασσινή αλμύρα

τα εμπορεύματα που θά ’χεις φέρει!

 

—Φρέσκα φύκια της θαλάσσης,

φύκια, φύκια, φύκια!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΛΕΓΕΙΑ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΕΛΕΓΕΙΑ

 

Σου εμίλαγα όλο με σημαίες,

κι εσύ, του φούρναρη η κόρη,

ήσουνα πάντοτε ψωμένια

στων ναυτικών τα τσούρμα ανάμεσα.

 

Στη στεριά εναυάγησα,

από τη θάλασσα έξω.

 

Σου εμίλαγα, σου εμίλαγα, στ’ αστέρια,

με το φεγγάρι στον καθρέφτη

του άστρου εκείνου που ήταν αχηβάδα.

 

Στη στεριά εναυάγησα,

από τη θάλασσα έξω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Τί άσπρη που ’ναι η φούστα του – τί άσπρη,

του κοριτσιού που πάει στη θάλασσα!

 

Το νου σου, κόρη μου, έχε, μην σου τη λερώσουν

των καλαμαριών κακά μελάνια!

 

Τί άσπρα που ’ν’ τα χέρια σου, κορίτσι, κοριτσάκι,

που φεύγεις και που πας, και κιχ δεν βγάζεις, άχνα!

 

Το νου σου, κόρη μου, έχε, μην σου τα λερώσουν

των καλαμαριών κακά μελάνια!

 

Και πόσο... ω, πόσο είναι κι η καρδιά σου άσπρη

και πόσο... ω, πόσο είναι κι η θωριά σου εσένανε άσπρη!

 

Το νου σου, κόρη μου, έχε, μην σου τη λερώσουν

των καλαμαριών κακά μελάνια!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ, ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΙΑΛΙ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ, ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΙΑΛΙ

 

Μάτια μου, ποιά τώρα να κοιτάζει

πίσω απ’ τις κλειστές τις γρίλιες;

 

Και ποιό κορίτσι να κεντάει

έρωτες του κοντραμπάντου

για όλα εδώ των ναυτικών τα τσούρμα;

 

Μάτια μου, ματάκια που κοιτάτε,

άντε τις γρίλιες σας γι’ ανοίχτε τώρα,

γιατί ’ναι βάσανο η αγάπη, είναι πόνος!

 

Μάτια μου, ποιά τώρα να κοιτάζει

πίσω απ’ τις κλειστές τις γρίλιες;

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΜΑΔΡΙΓΑΛΙ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΤΟ ΜΑΔΡΙΓΑΛΙ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

 

Στη θάλασσα επήγε η Χιονάτη.

Και τώρα πια θε νά ’χει λειώσει!

 

Η Χιονάτη, του Βορρά λουλούδι,

στη μεσημεριανή επήγε θάλασσα –

να λούσει επήγε λέει το κορμί της.

Και τώρα πια θε νά ’χει λειώσει!

 

Χιονάτη μου, χιονόλευκη και κρύα,

τί γύρευες εσύ να πας στη θάλασσα

να λούσεις λέει το κορμί σου – τί;

 

Και τώρα πια θε νά ’χεις λειώσει!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΡΑΦΑΕΛ ΑΛΒΕΡΤΙ!

 

RAFAEL ALBERTI

MORADA DEL ALMA QUE ESPERA LA PAZ

 

Los cielos alacranados de aquel siglo impedían el advenimiento de las nuevas palomas.

 

El rencor se exaltaba en la cal excrementicia de los más viejos palomares.

 

Un alba gritó: ¡la guerra!

 

El odio y la enajenación de una rosa escupida por un río en los cauces de las cloacas insepultas, van a poneros en contacto con las corrientes eléctricas de aquellos días.

 

Al cerrarse un pestillo, la noche grito: ¡muerte!

 

Y la luna que hasta entonces los astrónomos habían calculado yerta, abrió su boca por tres lustros para vomitar sangre: sobre las espumas verdes de la envidia, sobre los charcos amarillentos de la ira, sobre los paredones rojos levantados por la cólera.

 

Sangre sobresaltada, amor, de un prejuicio que ya creíamos difunto.

 

Yo golpeo fríamente la belleza elemental de la Tierra consumida por la lava y brindo por la devastación absoluta de los astros.

 

Heridme a mí, heridme porque soy el único hombre capaz de hacer frente a un batallón de ángeles.

 

Pero ya no existen: los carbonicé a todos en un momento de hastío.

 

Soy inmortal: no tengo quién me hiera.

 

Y ahora me aburro ante las posturas desesperadas de los muertos que sueñan inútilmente con la resurrección de la carne.

 

Mas he aquí la paloma 948.

ΠΕΡΠΑTΗΣΑ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕ TA ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΠΕΡΠΑTΗΣΑ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕ TA ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

 

Ο γαλαξίας πέθανε μπας και κοιμηθεί μία ώρα μόνο πάνω από τα στάρια,

έστω και μια ώρα για να ξεχάσει τόσο δρόμο χυμένο,

τόσο πολύ και έσχατο απόηχο ανώνυμων ηρωικών ψυχών που τις ξανάκανε ο αέρας δικές του.

Βεβαίως και ξέρω πώς να σώσω τον εαυτό μου στα τυφλά απ’ αυτούς τους πύργους που πρέπει να ρωτήσουν την αυγή για τη ρίζα και την καταγωγή του λίκνου του δικού μου.

Είμαι αυτός,

αυτός ο ίδιος που ακολουθεί την εναέρια διαδρομή του αίματός του χωρίς να θέλει ν’ ανοίξει τα μάτια του.

Γεννιούνται πουλιά που διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν και να συντριβούν επάνω στα κοντυνότερά τους άστρα.

Τα πόδια μου έχουν δείξει ότι αν υπάρχουν πέτρες στον ουρανό είναι σχεδόν ακίνδυνες

εκεί που τα χέρια διαλέγουν για την ανάπαυσή τους το όποιο μισόφωτο συντηρούν οι κιθάρες,

και τα μαλλιά θυμούνται ακόμα το κλάμα των που κλαίνε οι ιτιές όποτε πεθαίνουν τα ποτάμια.

Αύριο θα μ’ ακούσετε να βεβαιώνω ότι υπάρχουν ακόμα ύψη

όπου τ’ αφτιά αντιλαμβάνονται το λείψανο του όποιου φύλλου

κι ας έχει πεθάνει εδώ και δέκα αιώνες πριν

καθώς και εκείνο το συγκεκαλυμμένο όνομα που επιπλέει στων εξαφανισμένων φωνών την κάθοδο.

Κι όσο για μένα καθόλου μα καθόλου να ελέγξω δεν χρειάζεται της Γης τη στρογγυλότητα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΡΘΙΛΑΣΟ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΡΘΙΛΑΣΟ

(ΣΕΛΗΝΗ, 1503-1536)

 

...πριν από καιρό και σχεδόν σε κομμένο άνθος

Γαρθιλάσο δε λα Βέγα

 

Θα είχατε δει τους κισσούς να κλαίνε αίμα όταν το νερό ακόμα πιο θλιμμένο πέρασε μιαν ολόκληρη νύχτα να παραστέκει ένα ήδη άψυχο κράνος,

κράνος ετοιμοθάνατο πάνω σ’ ένα τριαντάφυλλο γεννημένο στην ομίχλη που κοιμίζει τους καθρέφτες των κάστρων

την ώρα εκείνη που οι πιο ξεροί νάρδοι θυμούνται τη ζωή τους

βλέποντας τις εκλιπούσες βιολέτες να εγκαταλείπουν τα κουτιά τους και τα λαούτα να πνίγονται νανουρίζοντας τον εαυτό τους.

Είναι αλήθεια: οι λάκκοι επινόησαν τον ύπνο και τα φαντάσματα.

Δεν ξέρω τί κοιτάζει στις επάλξεις τούτη η ακίνητη άδεια πανοπλία.

 

Πώς γίνεται να υπάρχουν φώτα που θεσπίζουν τόσο γρήγορα την αγωνία των σπαθιών

αν νομίζετε ότι το κρίνο φρουρείται από φύλλα που διαρκούν πολύ περισσότερο χρόνο;

Το να ζεις λίγο και να κλαις δεν είναι άλλο από τη μοίρα του χιονιού που πήρε λάθος δρόμο.

 

Στον Νότο το ψυχρό πουλί κόβεται σχεδόν πάντα σαν λουλούδι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

 

Αποσπάστηκε το φεγγάρι την ώρα εκείνη που οι πιο εντυπωσιακοί ουρανοί έψαχναν να βρούνε τα χαμένα παιδιά.

Στα ίχνη των λύκων ακούγονταν νέα δάκρυα και πρόσφατες καρδιές.

Ένα ετοιμοθάνατο κρίνο ρώταγε για των περιστεριών την αθωότητα.

Το ψιλόβροχο είχε ξεχάσει του χιονιού το χρώμα.

Δώσ’ μου λίγο απ’ αυτό το νερό που αποθέτουν τα κοιμισμένα μαστίγια στ’ αφτιά των σκύλων.

Δεκαπέντε δεινά και δώδεκα ρίγη απομένουν ακόμα.

Έχεις χρόνο να μου εξηγήσεις την καταγωγή των πεδιάδων και τον πόνο των δασών όταν αναθυμούνται τον άνεμο.

 

Άκου.

 

Ο θάνατός μου είναι απαραίτητος για να δίνουν αέρα τα πεύκα,

για να μην υποφέρουν οι λαθροθήρες από νοσταλγία για τα τουφέκια τους,

για να ξεπαγώσουν τα παράθυρα της κρεβατοκάμαράς σου με κραυγές απ’ τις λεύκες.

 

Σκότωσε με.

Φύλλα από άλλο ημισφαίριο θα έρθουν κάποια μέρα να με γυρέψουν.

 

Να το παγωμένο μαχαίρι ξεφλούδισε τα πορτοκάλια,

το τουφέκι και το στιλέτο για την οργή της αρκούδας και το πέταγμα του τάρανδου.

 

Ένα κονσερβοκούτι κάνει πάντοτε πιο κρύο των σκελετών το κρύο.

 

Εγκατάλειψέ με.

 

Ένα αχ μένει μόνο ακόμα πριν με θρηνήσει η χώρα σου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.