ΓΙΟΥΣΕΦ
ΑΜΠΟΥ ΓΙΧΕΑ
ΕΙΜΑΙ
ΣΥΡΟΣ
Είμαι
Σύρος.
Είμαι
εξόριστος μέσα κι έξω απ’ την πατρίδα μου
και
βαδίζω με πρησμένα πόδια στις λεπίδες.
Είμαι
Σύρος: Σιίτης, Δρούζος, Κούρδος, Χριστιανός,
είμαι
Αλαουίτης, Σουνίτης και Κιρκάσιος.
Η
Συρία είναι η γη μου.
Η
Συρία είμαι εγώ.
Η
φατρία μου είν’ η μυρωδιά της πατρίδας μου
στο
χώμα μετά τη βροχή
και η
Συρία μου είναι η μόνη θρησκεία.
Είμαι
γέννημα αυτής της γης — όπως τα μήλα, οι ελιές,
τα
ρόδια, οι πικραλίδες, η μέντα, οι κάκτοι, τα σύκα και τα σταφύλια…
Σε τι
χρησιμεύουν οι θρόνοι σας,
ο
αραβισμός σας,
τα
ποιήματα
και
οι ελεγείες σας;
Θα
φέρουν πίσω οι λέξεις σας το σπίτι μου
κι
αυτούς που σκοτωθήκαν
κατά
λάθος;
Θα
στεγνώσουν δάκρυ σε αυτό το έδαφος;
Είμαι
γιος κείνου του πράσινου παράδεισου,
της
γενέθλιας πόλης μου∙
μα
σήμερα, ψοφάω απ’ την πείνα και τη δίψα.
Το
καταφύγιό μου είναι οι άγονες σκηνές στον Λίβανο και στο Αμμάν∙
όμως,
δεν θα με θρέψει άλλη γη
τους
σπόρους της — εκτός απ’ την πατρίδα μου∙
κι
ούτε όλα τα σύννεφα
στον
ουρανό
δεν
θα σβήσουν τη δίψα μου.
Μετάφραση:
Μιχάλης Παπαντωνόπουλος.
