ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΦΩΣΤΙΕΡΗ...

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΦΩΣΤΙΕΡΗ...

 

... χθες στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κέρκυρας κατόπιν προσκλήσεως του Συνδέσμου Φιλολόγων Κέρκυρας. Μαζί με τον ποιητή ήταν η Άντζελα Γεωργοτά και ο Βασίλης Λέτσιος.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Ξανά το σήμερα κι η σπάθη τού αμετάθετου
Ξανά η άβυσσος του νου.
Δεν έχει εντέλει τίποτα
Πραγματικά δικό της
Μια μικρή στιγμή;
Κάτι δανείζεται απ’ το πριν
Κάτι απ’ το αύριο
Το ξεπληρώνει
Με το υστέρημα του άλλου.
Αέρινη
Κι όμως πατάει στο στήθος σου ατσάλι –
Έτσι ακριβώς
Όπως το σύμπαν περισφίγγει:
Ατσάλινο.
Γεμάτο τρύπες από θάλασσες κενού
Τοπία του τίποτα
Να πλέουν μέσα τους νησάκια νετρονίων
Και γαλαξίες. Ευφάνταστη
Φενάκη τού ορατού
Στη φτερωτή
Μπαγκέτα ενός ιλίγγου.

Που ηλεκτρισμένη
Μεταμφιέζει το μηδέν
Το πουθενά
Και το ποτέ

Σε κόσμο.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Τοπία του Τίποτα», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2013, σελ. 14-15.

ΤΟ ΓΡΑΠΤΟ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

ΤΟ ΓΡΑΠΤΟ

Αρχίζοντας ένα γραπτό τί θέλουμε;
Να μπούμε στο κουκούτσι αυτού του κόσμου;
Ή να τον σπάσουμε;
Να εξαχνωθεί στη φαντασία
Και άφθαρτο
Ν’ αναδυθεί ένα σύμπαν από λέξεις; Η άμπωτη
Ν’ αφήσει πίσω της κροκάλες αισθημάτων;
Φόβους και όνειρα; (Τ’ απόνερα του ύπνου εννοώ.
Kαι τ’ άλλα, για το αύριο που βαραίνει). Αρχίζοντας
Πάντα το ίδιο ατέλειωτο γραπτό
Μ’ ένα ορμαθό
Από ρυθμούς και εικόνες. Νιώθοντας
Πως τίποτα δεν θέλουμε στ’ αλήθεια – πως
Ένα γραπτό είν’ ένα σύμπαν από τίποτα. Και πως

Αυτό το ατέλειωτο γραπτό
Είναι το γραφτό μας.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Τοπία του Τίποτα», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2013, σελ. 9.

ΣΑΚΟΣ ΑΠΟΡΗΜΑΤΩΝ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

ΣΑΚΟΣ ΑΠΟΡΗΜΑΤΩΝ

Γιατί δεν έχει ο χρόνος διαφυγές;
Τί γήπεδο για κάφρους είναι αυτό που όλοι φρακάρουνε
Σε μια πορτούλα προς το μέλλον; Η έξοδος
Κατάσπαρτη απ’ τα πτώματα των ποδοπατημένων. Θύρα Εφτά.
Εικάζεται πως το παιχνίδι παίζεται στις πύλες – τα υπόλοιπα
Είναι μονάχα πρόσχημα
Μια προκαταβολή της μάχης. (Τί ανάλογο
Με τους μοιραίους εκδρομείς
Στις εκατόμβες του γουήκ εντ;). Ας επανέλθουμε.
Το σώμα σπούδασε ποτέ του αθανασία;
Ηχώ τα όχι που επιστρέφουνε. Χοντρό
Της φρίκης παίγνιο
Σα να πετάς γατιά σε κλούβα λεόντων. Γιατί επιτρέπουνε
Τέτοια θεάματα σε βλέμματα παιδιών; (Αλλά το νείκος
Μήπως κι αυτό δεν είναι παίγνιο
Για νήπιο πνεύμα;). Και το αναγκαίο της κίνησης;
Ει διήρηται το εόν, κινείται,
Μας λέει ο Μέλισσος. Κινούμενο δε ούκ αν είη.
Δεν το κατάλαβα καλά. Εγώ στο θάνατο
Δεν πάω διαιρεμένος; Στην έξοδο και στο κλουβί
διαιρεμένος - ή μην απόλλυται
Ο κόσμος μετ’ εμού; Λέτε να γίνει καμιά πλάκα
Και απερχόμενος
Να πάρω κι όση αιωνιότητα απομένει;

Ιδού το απόρημα.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 236.

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Μικρή μου γόησσα μην αποκρούεις τον ερωτά μου —
Πάντως να ξέρεις πως δεν σ’ έχω ερωτευτεί. Κι αν σε τραγούδησαν
Οι ποιητές των εποχών κι αν σού ’ψαλαν
Με λύρες από τρίχινες χορδές
Μάθε λοιπόν, οι ποιητές είναι μαλάκες όλοι τους
Αλλιώς δε θ’ άφηναν
Να τους φωνάζουν ποιητές. Ακούμπησε
Το τρυφερό χεράκι σου από νερό κι από άνεμο
—Έτσι δε σου 'λεγαν αυτοί οι ανεκδιήγητοι;—
Στο μέτωπό μου. Ο πυρετός
Η φυσική θερμοκρασία ενός κορμιού
Που κατουράει τη δάφνη και αψηφάει τον ψίθυρο
Του πνεύματος που ξεψυχάει. Ακούμπησε

Τη ρόγα τού βυζιού στα χείλια μου
Κι άσε τη γλώσσα μου να γλείψει άλαλη
Το βάζο τού ρίγους σου. Γόησσα μικρή
Με στίχους δεν υψώνεται κανείς σε οργασμό
Ούτε τα ψώνια ετούτα γύρω σου που χύνουνε
Γαργάρες από λέξεις. Άκουσε
Τους παφλασμούς τα μουγκρητά ή τα κλάματα:
Με τέτοιους ήχους πλάστηκε ο κόσμος. Άκουσε 
Το κρώξιμο — ή το βρυχηθμό
Του λιονταριού που είναι ο κόσμος. Άκουσε
Το βουητό τού ωκεανού· το βουητό·
Κι όχι το αμέριμνο τραγούδι των ψαράδων.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 181.

Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ

Ο διάβολος διδάχτηκε
Ένα παιχνίδι απατηλό
–Του ταπεινού–
Λέει πως είν’ το τίποτα
–Μια τρύπα–
Μεταμορφώνεται σε πύρινο Μηδέν
Μουνούχος φύλακας στο στόμιο
της γυναίκας.
Ο έρωτας περνάει από
τη σήραγγα
Κάτι φοβάται
Είναι σκοτάδι πάει ψηλαφητά
Ο διάβολος μετράει τα χτυπήματα
Γελάει και βουίζουν τα τοιχώματα
Το γέλιο μοιάζει μουγκρητό
Καθώς φοράει πορφύρα από κραυγές
Μπαίνοντας βγαίνοντας
Να φέρει
τα χρειώδη.

Στο τέλος γίνεται Εγώ,
Πετάει μικρά φτερά
Κουρνιάζει κάπου χαμηλά
Και κλαίει.
Στο τέλος γίνεται Αυτός,
Σπάζει τις μήτρες του ορατού
Θυμάται τη χαρά
της δύναμης
Φουσκώνει, υψώνεται
Χειροκροτεί με σιδερένια δάχτυλα
Ουρλιάζει.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 138-139.

Ο ΕΡΩΤΑΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωτας είν’ ένας ροζ πολτός

Μες στα σχολεία τις ντισκοτέκ και τα τηλέφωνα

Κολλάει στη γλώσσα μας στα μάτια στα μαλλιά μας

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο πέφτουμε κάτω

Μ’ ανεπιτήδευτα επιδέξια βολ πλανέ

Πετάμε γύρω απ’ τα μεγάλα κτίρια

Ο έρωτας είναι τ’ αξέχαστο μαλλί της γριάς

Κολλάει στα χείλια μας και τραγουδάμε υπέροχα

Τί άλλο μεγαλύτερο έχ’ η ζωή

Από τον ύπνο στη φωλιά του ωραίου;

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 86.

ΤΟ ΘΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

ΤΟ ΘΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Έτσι λοιπόν χωρέσανε στα μάτια σου τόσες κοινές

  ασήμαντες εικόνες
Ποιος θά ’χει χρόνο κάποτε να βυθιστεί στη λίμνη

  μιας ανάμνησης
Η αιωνιότητα κρατάει τόσο λίγο
Όμως, δε γίνεται, θα υπάρχει κάπου μια μικρή δικαιοσύνη

  να εξηγεί
Με ποιες προθέσεις φεύγει ένας άνθρωπος
Με πόσα θα και πόσα να που ψιθυρίζει ο θάνατος
Σβήνει ασυλλόγιστα ολόκληρη ζωή
Αφού, το ξέρεις, ένα μόλις δευτερόλεπτο αρκεί
  ν’ αλλάξουν τώρα δυό φτερά τη ρότα τους
Και, μην ακούς, τα δευτερόλεπτα πληρώνονται ακριβά
Γι’ αυτό κι ο άνθρωπος εκείνος φεύγει απένταρος
Με τον πνιγμένο ρόγχο ενός κυνηγημένου
Λεπτά χρειάστηκε λεπτά
Χιλιάδες δευτερόλεπτα
Για ν’ αγοράσει τί; ασήμαντες εικόνες
Μα πώς μπορεί να ξεχρεώσει τώρα πού να δανειστεί
Πόσες εικόνες να πουλήσει απ’ την ανάμνηση
Μια δυναστεία εικόνες παλιωμένες
Γεννοβολάνε τα λεπτά κι ο τόκος βγαίνει αβάσταχτος –

    Κανείς λοιπόν δεν έχει να πληρώσει;

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 169.

ΑΠΟΨΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

ΑΠΟΨΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

Αυτούς που βασανίζονται κλεισμένοι στο καβούκι τους
—Ν’ ακούνε μουσική και να καπνίζουν—
Αυτούς που αποπειράθηκαν ν’ αυτοκτονήσουν με ομορφιά
—Ρούφηξαν το βιτριόλι της και κάηκαν—
Αυτούς που ο φόβος τούς φυτεύει στις ερμιές
Αυτούς που άυπνοι αιωρούνται στον αέρα
Αυτούς που κάναν έρωτα και μείνανε πιο μόνοι
Αυτούς που άδειοι ακολουθούν μια νεκροφόρα μνήμη
Αυτούς που βλέπουν τ’ όνομά τους στο κουδούνι
   Και το χτυπούν δαιμονισμένα
   να ξυπνήσει
   ο ένοικος.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 194.

ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ – ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ – ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού
Με απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ώς τις κλειδώσεις
Τί εύκολα
Καθώς αδειάζει κάθε ιδέα
Κι ανάστροφα
Ρουφάει την αόρατη ευφροσύνη
  του –να– μην
Ώσπου ολοκάθαρα:

«Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»

αστράφτοντας

καρφώθηκε στη σκέψη μου
η σκέψη.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 296.

Η ΟΜΙΛΙΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

Η ΟΜΙΛΙΑ

Λυγμός ορμάει προς το μυαλό σα θρόμβος.

Μια σκέψη σα λυγμός.

Αλέθουνε οι κοπτήρες στάζοντας

Αίματα λίπη συλλαβές

Απ’ των χειλιών τις άκρες·

Γλώσσα που κρεουργεί

Με νύχι λέαινας

Και βουλιμία λυγγός

Ενός ανήλεου κυνηγιού

         την ωμή λεία.

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 230.

ΤΥΦΛΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ


ΤΥΦΛΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ

Αυτός ή φαγωμένη προσωπίδα του εφιάλτη
του, κοιμόταν άγρυπνος μες στον υδράργυρο –
μέσα στο μέταλλο το υγρό του χρόνου του. Και
το γυαλί μιά επίχρυση κορώνα λεπτουργούσε,
επίχρισμα του αόρατου, κινήσεις που εναλλάσ-
σονταν και χρώματα, καθρέφτης τυφλός παντε-
πόπτης.

Σφυριά τον χτυπούσαν, εκείνος αράγιστος.

Μισός εφιάλτης μισός ν’ αλαφιάζεται (αυτός, ο
Νεκρός ο αγέννητος)
σ’ έν’ άδειο ιπποδρόμιο ζωής.

Σφυρί και ραγίζει, γυαλί κι είν’ αράγιστος.



Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2007», Συγκεντρωτική έκδοση, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 198.

ΑΙΣΘΗΜΑ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ


Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΙΔΕΕΣ

Πνεύμα σημαίνει φύσημα.

Όμως μη σπεύδεις. Άλλο το έωλο
Ρουθούνισμα μιας αύρας άλλο η λαίλαπα
Ενός γερού βοριά. Και πώς εσύ
Με πρωτοβάθμια σκέψη να εκπορθήσεις
Ποίημα;
Θυμάσαι: Πρέπει πρώτα να συλλάβει ο νους
Κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί.
Σαφείς οι οδηγίες. Λακωνικότατες.
Και όταν λέμε πρώτα να συλλάβει ο νους
Δεν εννοούμε σίγουρα τόπους κοινούς. Αθέατα
Νυστέρια ολόγυρα ορθοτομούν τα βάθη
Εγκέφαλοι μιας νέας εποχής εκφράζουνε
Το αόριστο
Με όλως ακριβή
Αοριστία.

Όπως και νά 'χει
Ο Μαλλαρμέ το απέκλεισε:
Η ποίηση δεν γίνεται με ιδέες.
(Ωραία ιδέα. Μπορεί να γίνει ποίημα; Δύσκολο).

Άρα
Σου μένει το αίσθημα.

Το αίσθημα σου μένει
Συντριβής
Για τον αιώνιο θρίαμβο
Των αισθημάτων.


Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Πολύτιμη λήθη», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1993.

ΜΕΛΙΣΣΕΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ


ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Ένα παιδί κοιμάται στο μουσείο
Εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια.
Τα κόκκαλά του φρίξαν απ' το κρύο
Γεμίσαν τρύπες απ' το πείσμα του αμετάκλητου.

Ένα παιδί σηκώνεται τη νύχτα απ' το κρεβάτι του
Ανοίγει τις κουρτίνες στο φεγγάρι
Τ' άγριο φως το τρόμαξε υπνοβατεί στη στέγη
Λίγο ακόμα θ' ανεβεί στα σύννεφα
Λίγο ακόμα θα ξηλώσει τ' άμφια του Θεού.

Ψέματα ψέματα ένα παιδί κοιμάται στο μουσείο
Οι αιώνες κελαρύζουν μέσα του κρύο νερό
Οι αιώνες στα μηνίγγια του βουίζουν μέλισσες
Μυρμήγκια οι αιώνες γύρω από το στρώμα του
Λίγο ακόμα θα ξεσκίσει την κουρτίνα του ύπνου του
Θα σηκωθεί ν' αγκαλιαστούμε κλαίγοντας.



Από τη συλλογή "Σκοτεινός έρωτας", 1977.

ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΤΟ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΟ ΔΟΚΑΝΟ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ (1953)


Ο ΚΥΝΗΓΟΣ

Λύκος και πρόβατο στο ίδιο πάντα δόκανο
Κι ο κυνηγός βαρύς με το ντουφέκι του
Ξεχάστηκε στα ξέφωτα του δάσους
Τον πνίγει η ωραιότητα
Το ασήκωτο φορτίο της αγάπης
Που τρυφερά τον σπρώχνει προς τον φόνο.

«Τραγούδι ερωτικό είναι το έγκλημα»
Μέσα του λάμπει αιφνίδια μια σκέψη
«Και το χυμένο αίμα η ανταπόκριση
Δωράκι απ’ τη χαμένη παρθενία».

Στο πιο ψηλό σκαλί του χρόνου τώρα ο κυνηγός
Την ωραιότητα με πάθος στραγγαλίζει
Λάμπουν τα ρούχα του τα δάκρυά του λάμπουνε
Μισός το πρόβατο κι άλλος μισός ο λύκος
Ολόκληρος το σκουριασμένο δόκανο.



Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Το θα και το να του θανάτου», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1987, σελ. 37.