ΠΡΩΙΝΟ ΕΓΕΡΤΗΡΙΟ

ΤΖΟΥΛΙΑ ΦΟΡΤΟΥΝΗ

ΠΡΩΙΝΟ ΕΓΕΡΤΗΡΙΟ

πάντα το φως του πρωινού
θα αποκαλύπτει το ευτελές υλικό
που συνθέτει τα όνειρα
καθώς τρυπώνει μες στις γρίλιες
και στα βαριά σκεπάσματα
όσο κι αν το σκοτάδι αντιστέκεται

ξημερώνει

και το φως ανοίγει ήδη
τις βελούδινες κουρτίνες της αυταπάτης
ενώ έξω στον κήπο ο χρόνος
κουρεύει ήδη το γρασίδι
μ΄ ένα ελαφρύ μειδίαμα

τι κι αν η συνήθεια
σερβίρει πάλι
αχνιστό καφέ
και τσάι στην τραπεζαρία

ξημερώνει

και τίποτα
δεν θάναι όπως χτες

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

ΤΖΟΥΛΙΑ ΦΟΡΤΟΥΝΗ

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

ήρθε η ώρα να σπάσω τούτον τον καθρέφτη

να βάλω το χέρι μου ανάμεσα στα θραύσματα

ν’ αγγίξω το αίμα στα ματωμένα παπούτσια

να πατήσω τη σκανδάλη της ανυπαρξίας

τον ιδρώτα στο μέτωπο, τη σκόνη από τα ερείπια

επιτέλους στα χείλη μου να φέρω

γιατί πάντα αυτός ο καθρέφτης

μ’ εμπόδιζε να δω όλη την αλήθεια

κι αυτό που ανάμεσα στις παραμορφώσεις

στίλβον και απρόσιτο χαμογελούσε

με ψευδεπίγραφη ασφάλεια

ήταν απλώς η αντανάκλασή μου

ήρθε η ώρα να σπάσω τούτον τον καθρέφτη

να βάλω το χέρι μου γενναία

ανάμεσα στα είδωλα

το παγιδευμένο φως να ελευθερώσω

και να γράψω

Από το βιβλίο: Τζούλια Φορτούνη, «Φυσικό αντίδοτο», Μανδραγόρας, Αθήνα 2013, σελ. 15.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ

ΤΖΟΥΛΙΑ ΦΟΡΤΟΥΝΗ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ

…όλοι έγιναν παγόνια

με πολύχρωμα φτερά

φωνές μεταλλικές

συχνάζουν τώρα σ’ ένα τεράστιο σπίτι

δίχως πόρτες και παράθυρα

χαμόγελα ανταλλάσσουν

καλάθια με φρούτα εποχής

παίζουν κρυφτό πίσω από τοίχους

κανείς δεν τα φυλάει

κανείς δεν φαίνεται

κανείς δεν χάνει

κάποια ρωγμή στον τοίχο όμως

τους φανερώνει πού και πού

φανερώνει πούπουλα και φτερά σπασμένα

οι φίλοι μου είναι πουλιά βιαστικά  

όταν αποδημούν

έρημη απομένει  η φωλιά τους

μια αγκαλιά ξερόκλαδα στα χέρια μου

τα αυγά τους και η μνήμη τους