ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΧΟΛΟΥΜΠ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΧΟΛΟΥΜΠ

 

Εἶναι ἄνθος ἀνοιχτὸ σὰν νά ᾽ναι παραθύρι.

Καὶ ὁμάδα εἶναι κλειστὴ σὰν φιμωμένο στόμα.

Εἰκόνα μοιάζει δίχως θέμα, καὶ στὸ χρῶμα

νερὸ ποὺ ὅ,τι βρεῖ μπροστὰ τὸ παρασύρει.

 

Σὰν αἴνιγμα εἶναι, μὰ δὲν εἶναι γιὰ χατίρι

τῆς λύσης του μι᾽ ἀπάντηση νὰ βρεῖς· κι ἀκόμα

ξερὸ πηγάδι χάσκει στὸ ἄνυδρο τὸ χῶμα,

πρὶν σὰν νερὸ κυλήσει κάτω ἀπὸ γεφύρι.

 

Τὸ ποίημα τὸ ἁπλὸ, τὸ διόλου φορτωμένο

ἐμπρός σου τό ᾽χω σάμπως νά ᾽ναι ἐφημερίδα

καὶ γίνεσαι ὁ ἀναγνώστης της· καὶ περιμένω

 

παιχνίδι νὰ τὸ δεῖς, μὰ ὄχι σὰν τὸ σκάκι

ἢ σὰν τὸ μπρίτζ. Νὰ τὸ διαβάζεις στὴν κερκίδα

ἐπιθυμῶ, σὰν νά ᾽σαι στὸ Καραϊσκάκη.

 

ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΧΟΛΟΥΜΠ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΧΟΛΟΥΜΠ

 

Είναι άνθος σαν νά ’ναι παραθύρι.

Και ομάδα είναι κλειστή σαν φιμωμένο στόμα.

Εικόνα μοιάζει δίχως θέμα, και στο χρώμα

ποτάμι που ό,τι βρει μπροστά το παρασύρει.

 

Σαν αίνιγμα είναι, μα δεν είναι για χατίρι

της λύσης του μι’ απάντηση να βρείς· κι ακόμα

ξερό πηγάδι χάσκει στο άνυδρο το χώμα,

πριν σαν νερό κυλήσει κάτω από γεφύρι.

 

Το ποίημα το απλό, το διόλου φορτωμένο

εμπρός σου τό ’χω σάμπως να ’ναι εφημερίδα

και γίνεσαι ο αναγνώστης της· και περιμένω

 

παιχνίδι να το δεις, μα όχι σαν το σκάκι

ή σαν το μπριτζ. Να το διαβάζεις στην κερκίδα

επιθυμώ, σαν νά ’σαι στο Καραϊσκάκη.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΩΔΗ ΣΤΗ ΧΑΡΑ

MIROSLAV HOLUB

ΩΔΗ ΣΤΗ ΧΑΡΑ

Τότε μόνο αγαπάς,

όταν μάταια αγαπάς.

Άλλον ραδιοανιχνευτή δοκίμασε,

όταν σου βγουν και οι δέκα πρώτοι σκάρτοι,

κι άλλα διακόσια αγόρασε κουνέλια,

όταν τα πρώτα εκατό θα σού ’χουνε ψοφήσει:

μόνο αυτό είναι επιστήμη.

Το μυστικό να βρεις γυρεύεις.

Το όνομά του είναι ένα – και μόνο ένα:

ξανά.

Στο τέλος

το σκυλί έχει στα σαγόνια του

το είδωλό του μέσα στο νερό,

νέα σελήνη οι άνθρωποι καρφώνουνε,

κι εγώ σε αγαπάω.

Σαν άλλες καρυάτιδες

τ’ ανυψωμένα χέρια μας

κρατούν του χρόνου το γρανιτένιο βάρος,

και νικημένοι όντας εμείς

θα κερδίζουμε πάντοτε, πάντοτε.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΡΩΤΑΣ

MIROSLAV HOLUB

ΕΡΩΤΑΣ

Δύο χιλιάδες τσιγάρα.

Εκατό μίλια εν συνόλω

από τοίχο σε τοίχο.

Μιάμιση αιωνιότητα ξαγρύπνιες

και απ’ το χιόνι ακόμα πιο άσπρες.

Τόνοι και τόνοι λέξεις

αρχαιότατες

όμοιες με τα χνάρια

του πλατύποδα στην άμμο επάνω.

Εκατό βιβλία που δεν γράψαμε.

Εκατό πυραμίδες που δεν χτίσαμε.

Σκουπίδια.

Σκόνη.

Πικρός

σαν τις πρωταρχές του κόσμου.

Να με πιστεύεις όμως

όταν λέω και ξαναλέω

ότι πολύ όμορφα ήτανε.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.