ΣΤΟΝ ΛΟΥΙΣ ΝΤΕ ΚΑΜΟΕΝΣ

JORGE LUIS BORGES

ΣΤΟΝ ΛΟΥΙΣ ΝΤΕ ΚΑΜΟΕΝΣ

Χωρίς οργή ή οίκτο ο χρόνος τα σπαθιά σκουριάζει

τα ηρωικά. Φαρμακωμένος τώρα, πένης

γυρίζεις στην πατρίδα νοσταλγός, πηγαίνεις

τον θάνατο, αρχηγέ, να βρεις αυτόν που μοιάζει

σ’ εκείνην. Και στην ερημιά τη μαγεμένη

το πορτογαλικό άνθος τελικώς ηττήθη,

ο δε άγριος Ισπανός, που άλλοτε ενικήθη,

την πτέρυγά σου απείλει την εκτεθειμένη.

Να ξέρω θά ’θελα αν εκεί, στην όχθη σου όντας

την έσχατη, έχεις ταπεινά κατανοήσει

πως όλα τα σπουδαία ( : Ανατολή και Δύση,

σημαίες και όπλα) που χαθήκαν πολεμώντας,

θα διαιωνίζονταν (μακριά από λωλάδα

ανθρώπινη) στη λουζιτανική σου Αινειάδα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΜΟΕΝΣ!

LUÍS VAZ DE CAMÕES


[AMOR É UM FOGO QUE ARDE SEM SE VER]

Amor é um fogo que arde sem se ver,
é ferida que dói, e não se sente;
é um contentamento descontente,
é dor que desatina sem doer.

É um não querer mais que bem querer;
é um andar solitário entre a gente;
é nunca contentar se de contente;
é um cuidar que ganha em se perder.

É querer estar preso por vontade;
é servir a quem vence, o vencedor;
é ter com quem nos mata, lealdade.

Mas como causar pode seu favor
nos corações humanos amizade,
se tão contrário a si é o mesmo Amor?

ΚΑΜΟΕΝΣ!

LUÍS VAZ DE CAMÕES (1524-1580)


[ENQUANTO QUIS FORTUNA QUE TIVESSE]

Enquanto quis Fortuna que tivesse
Esperança de algum contentamento,
O gosto de um suave pensamento
Me fez que seus versos escrevesse.

Porém, temendo Amor que aviso desse
Minha escritura a algum juízo isento,
Escureceu-me o engenho co tormento,
Para que seus enganos não dissesse.

Ó vós que Amor obriga a ser sujeitos
A diversas vontades! Quando lerdes
Num breve livro casos tão diversos,

Verdades puras são, e não defeitos...
E sabei que, segundo o amor tiverdes,
Tereis o entendimento de meus versos!



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Anna Przybylska.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΟ 9: ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΣ

Η AMÁLIA RODRIGUES ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ LUÍS CAMÕES


COM QUE VOZ

Com que voz chorarei meu triste fado,
que em tão dura prisão me sepultou,
que mór não seja a dor que me deixou
o tempo de meu bem desenganado?

Mas chorar não se estima neste estado,
onde suspirar nunca aproveitou;
triste quero viver, pois se mudou
em tristeza a alegria do passado.

Assi a vida passo descontente,
ao som nesta prisão do grilhão duro
que lastima ao pé que o sofre e sente!

De tanto mal a causa é amor puro,
devido a quem de mi tenho ausente,
por quem a vida, e bens dela, aventuro.


Μουσική: Alain Oulman.


******************************


ΜΕ ΤΙ ΦΩΝΗ

Με τί φωνή να κλάψω τη θλιβή μου μοίρα
που πάντα στων παθών τη φυλακή με θάβει;
Κι από τον πόνο πιό βαρύ είν’ ό,τι έχω λάβει
ατόφυο ν’ αγαπώ... όσα από την τύχη πήρα.

Με θρήνους, με λυγμούς θα συντηρείται η λύρα –
ο στεναγμός βαθύς, και ανελέητα με σκάβει·
ποθώ να ζω στη θλίψη, κι έχω καταλάβει
η λύπη μου είναι της παλιάς χαράς η πείρα.

Την άμοιρη ζωή μου έτσι σέρνω· κι έχω (χάρη
στη φυλακή μου) συντροφιά ό,τι ήχους βγάζει
η αλυσίδα που μου τρώγει το ποδάρι.

Σε τούτο το κακό έρωτας αγνός σε μπάζει·
μα λείπει Ε κ ε ί ν η ,  που απ’ τη ζωή μού έχει πάρει
το φως, και σε σκοτάδι με καταδικάζει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΜΟΕΝΣ!

LUÍS VAZ DE CAMÕES


NÁIADES, VÓS QUE OS RIOS HABITAIS

Náiades, vós que os rios habitais
Que os saudosos campos vão regando,
De meus olhos vereis estar manando
Outros, que quase aos vossos são iguais.

Dríades, vós que as setas atirais,
Os fugitivos cervos derrubando,
Outros olhos vereis que, triunfando,
Derrubam corações que valem mais.

Deixai as aljavas logo, e as águas frias,
E vinde, Ninfas minhas, se quereis
Saber como de uns olhos nascem mágoas;

Vereis como se passam em vão os dias,
Mas não vireis em vão, que cá achareis
Nos seus as setas, e nos meus as águas.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η φίλη του ιστολογίου κ. Luisa Corna.

ΑΡΑΓΚΟΝ!

LOUIS ARAGON


IMITÉ DE CAMOENS

Que cherchez-vous de moi perpétuels orages
De quels combats encore allez-vous me berner
Lorsque le temps s'enfuit pour ne plus retourner
Et s'il s'en retournait n'en reviendrait plus l'âge

Les ans accumulés vous disent bon voyage
Eux qui légèrement nous passent sous le nez
A des désirs égaux inégalement nés
Quand le vouloir changeant n'en connaît plus l'usage

Ce que je chérissais jadis a tant changé
Qu'on dirait autre aimer et comme autre douloir
Mon goût d'alors perdu maudit le goût que j'ai
Ah quel espoir trompé d'une inutile gloire
Me laisserait le sort ni ce temps mensonger
Qui guette mon regret comme un château de Loire


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Claudia Gerini.

ΚΑΜΟΕΝΣ!

LUÍS VAZ DE CAMÕES


AMOR É FOGO QUE ARDE SEM SE

Amor é fogo que arde sem se ver;
É ferida que dói e não se sente;
É um contentamento descontente;
É dor que desatina sem doer;

É um não querer mais que bem querer;
É solitário andar por entre a gente;
É nunca contentar-se de contente;
É cuidar que se ganha em se perder;

É querer estar preso por vontade;
É servir a quem vence, o vencedor;
É ter com quem nos mata lealdade.

Mas como causar pode seu favor
Nos corações humanos amizade,
Se tão contrário a si é o mesmo Amor?



Το σονέττο αυτό μας το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Rebecca Ramos.

Η ΠΑΣΑ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

LUÍS VAZ DE CAMÕES (1514-1580)


A FERMOSURA DESTA FRESCA SERRA

A fermosura desta fresca serra
E a sombra dos verdes castanheiros,
O manso caminhar destes ribeiros,
Donde toda a tristeza se desterra;

O rouco som do mar, a estranha terra,
O esconder do Sol pelos outeiros,
O recolher dos gados derradeiros,
Das nuvens pelo ar a branda guerra;

Enfim, tudo o que a rara natureza
Com tanta variedade nos of'rece,
Me está, se não te vejo, magoando.

Sem ti, tudo me enoja e me aborrece;
Sem ti, perpetuamente estou passando,
Nas mores alegrias, mor tristeza.



ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΔΡΟΣΕΡΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΤΑ ΕΞΑΙΣΙΑ ΚΑΛΛΗ

Αυτού του δροσερού βουνού τα εξαίσια κάλλη•
και οι καστανιές οι πράσινες με τα εύσκια φύλλα·
των ρυάκων το μαιάνδρισμα που τη μαυρίλα
του μισεμού εξορίζει και τον πόνο• ή –πάλι–

ο φλοίσβος της θαλάσσης σ’ ώριο περιγιάλι·
της γης τα σβωλαρούδια• οι λόφοι και η ασπρίλα
τους η χρυσή στο ηλιοβασίλεμα• τα κοίλα
των σύγνεφων, που ορχούνται οι ανέμοι· το χαλάλι

το μέγα των χυμών που η Φύσις θέλει στύψει
απλόχερα να πιω• και η πάσα ποικιλία
των πάντων με πληγώνουν τώρα που μου λείπεις.

Χωρίς εσέ οι ηδονές μού φέρνουν υπνηλία
–αξία έχουν (το πολύ) λιανής, αχνής τολύπης–,
μιας κι η χαρά μικραίνει και αβγαταίνει η θλίψη.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.