Η ΠΥΞΙΔΑ

 

MARIA MELECK VIVANCO

 

Η ΠΥΞΙΔΑ

 

Δονείται μέσα μου υπόκωφα ο παλμός του αρώματος Άρρωστη και χαμογελάω Ξεριζωμένη πυξίδα δίχως μανία δίχς ξόρκι σε διάφανα κανό που επιστρέφουν μαζί με το καλοκαίρι που ορίζουν οι πεταλούδες

 

Κάποιο κειμήλιο λεπτής κληρονομιάς διασχίζει τη δίψα μου και με περιέχει  Απ’ το σκληρό βουνό των ξένων παρατηρητηρίων έρχομαι στο απίστευτο ποτάμι της θλίψης Η βροχή παγώνει την πλάτη μου Τα αστέρια με μπερδεύουν ακόμα

 

Άρρωστη από μεγάλη συμπόνια  Από όρθιες και ορθές προφητείες

 

Κάτω από τιμωρημένες πανηγυρικές πέτρες και θορυβώδεις σαύρες –τις ηχηρές τις σαύρες– στου ήλιου την πυρά την τρεμάμενη

 

Ήταν ο πόνος δικός μου τάχα αντίλαλος;  Η δική μου μικροσκοπική φωτιά μήπως;  Το μεσημεριανό μου υπνάκι χωρίς εμπάθεια;  Η παιδική ηλικία λειωμένη όλη μέσα σ’ έναν κεραυνό;

 

Ω τόσο μικρή κι ωστόσο οδηγός τυφλών Μέσ’ απ’ των ματιών τους τη θύελλα έπινα τη λέξη αγάπη

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΕΜΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

MARIA MELECK VIVANCO

 

ΣΕΜΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

Ζήτησα να είμαι θλιμμένη Σε ύφαλους ζέστης ή ψύχους καταχώρισα τα πονεμένα μου χείλη

Αναζήτησα παντού τον θεό με κεφάλι βαμπίρ Κουρασμένα τατουάζ στην άμμο Απελπισμένα χέρια που έπιαναν τον υδράργυρο

Από τη μια πόλη στην άλλη προφήτευσα μεγάλους λευκούς κατακλυσμούς Φωτιές αντανακλώμενες σε κρυμμένους φοίνικες

Υπήρχε ένα όμορφο άλογο που μυστηριωδώς με ακολουθούσε  Όπως η ηδονική βροχή στο πουκάμισό μου καδώντας κάποιο θορυβώδες ηλιοτρόπιο

Δεν ταίριαζε να έχεις τότε αυταπάτες  Τα γυμνά πόδια επάνω σε επικίνδυνες παρατημένες ακίδες  Κι από πάνω κάτι θρηνώδη εξόριστα ψάρια που περπατούσαν βρυχώμενα

Παθιασμένη με συγκατοικήσεις αδύνατες θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να πεθάνω αναστημένη μέσα σε αντεστραμμένες διαφάνειες

Βαθιά παράλογη Ερωτευμένη Χωρίς μακιγιάζ Χωρίς καρδιακό παλμό Με τη σεμνή μου φωτογραφία

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΚΑΡΔΙΑ ΥΨΗΛΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

 

MARIA MELECK VIVANCO

 

ΚΑΡΔΙΑ ΥΨΗΛΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

 

Φτάνει το πιο αγαπημένο και το πιο ανθεκτικό Ποίημα που αιμορραγεί  Όμορφος θάνατος Η μαγεία στολισμένη την άνοιξη με το δριμύ πισαρισμένο της όνειρο, με το κατάρτι του φραγμένο όλο από γαρίφαλα

 

Φτάνει το πιο αγαπημένο και το πιο αποδημητικό Χίλια πέταλα επιδιώκουν την επίβλεψή του ανάμεσα σε γυαλιά που δηώνουν τις πόλεις τρις τριγυρισμένες από μελένιους κάκτους και ήμερη απαλή βροχή

 

Ο βυθός της θάλασσας επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται Τα πόδια του ανέμου τού τσακίζουνε τη χρυσαλλίδα Η σπασμένη φήμη του μυστικού νερού βγαίνει από τις πράσινες γωνιές κάποιου εκεί σπιτιού

 

Και κυλάει στην άκρη κάτι φλεγόμενων εκβολών σαν να της κάνανε τα λόγια παράπονα

 

Μάταια η νοικοκυρά σπαταλιέται σε κραυγές αδυσώπητες μονήρεις

 

Τον πυρετό τον μαντεύω εν μέσω κατακλυσμών  (τα ηλιακά του μαχαίρια, τα θλιμμένα του ρόδα)

 

Ποίημα που αιμορραγεί Όμορφος θάνατος Καρδιά υψηλών πουλιών και λαβωμένων

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.