ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ

 

Σ᾽ ἑνδεκασύλλαβο κιγκλίδωμα εἶναι

φυλακισμένοι στίχοι καὶ τὴ μνήμη

καλοῦν νὰ τοὺς ἐλευθερώσει. Ἡ ρύμη

τῶν λόγων λέει «Πρόσω!» — Λέει «Μεῖνε,

 

περίμενε», ὁ νοῦς, «γιατὶ δὲν πρέπει

νὰ ἐνδίδεις ἀλογίστως σὲ ὅ,τι βγαίνει

ἀπέναντί σου. Ἡ λύρα ἂς περιμένει

εἴτε γι᾽ ἀράδα πρόκειται εἴτε γιὰ ἔπη.

 

Προτοῦ τὴν πένα σύρεις πρωτοτύπως,

μετάφρασε τί θέλεις νὰ δομήσεις

σὲ στίχους. Σὲ ἤχους καὶ ρυθμοὺς νὰ κλείσεις

μετὰ ὅ,τι σοῦ ζητᾶ ἡ οὐσία καὶ ὁ τύπος.

 

Γι᾽ αὐτὸ μετάφραζε τὸν ἑαυτό σου

γιὰ νὰ τὸν ἔχεις ὁδηγὸ στῆς λύρας

τὶς τυμπανοκρουσίες καὶ στῆς μοίρας

τὰ ξεγοφιάσματα: ὁδηγό δικό σου».

Σ’ ΕΝΑΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟ ΓΡΑΦΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Σ’  ΕΝΑΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟ ΓΡΑΦΙΑ

Γρυ από στιχάκια (εν τάξει) δεν σκαμπάζεις·

τα ελληνικά σου απλώς της πλάκας

είναι· είσαι δε φριχτός καραμαλάκας –

το ξέρουν όλοι· εσύ, όμως, δεν το βάζεις

μες στο μυαλό που δϊαθέτεις ( : λίγο…

ελάχιστο… καθόλου…), κι επιμένεις

στην άθλια σου ειμαρμένη να ποιμαίνεις

ροχάλες, μούντζες και ό,τι από τον τρύγο

των άχαρων γραφτών σου κονομήσεις:

σβουνιές· ξεράσματα· οχετούς επίσης.

ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΚΑΙΣΘΗΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΡΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΚΑΙΣΘΗΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΡΙΑ

Ω αλεπουδίτσα κοψονούρα, θέλεις

τις αλεπούδες όλες κοψονούρες.

Κι αν όλο για τιμές τρέφεις λιγούρες,

μουγκαίνεσαι στη μέση της θυμέλης.

Ο λόγος σου, κουτσός, σκοντάφτει εντός σου –

κι αν μεταφράζεις άλλων έργα αθρόα,

όπως δεν έχεις τα μυαλά σου σώα,

νομίζεις ότι ο κόσμος ο δικός σου

είναι –χα!– ο κόσμος όλων μας των άλλων,

συλλήβδην: Άγγλων, Γάλλων, Πορτογάλων…

Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ,

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΗΣ

    κι είπα να μην ξεχάσω να βάλω

    μαζί με τους ανεμοδείχτες κι ομοιοκαταληξίες

                Γιάννης Ρίτσος

Αυθεντικές, ωστόσο, οι ρίμες νά ’ναι πρέπει –

του τύπου «δάση» / «διασκεδάσει» και «βαλβίδα» /

«παρείδα» και ούτω καθεξής. Τον Λεωνίδα

στις Θερμοπύλες να θυμίζουν, που δεν βλέπει

την ήττα, κι ούτε καν ο νους του τού επιτρέπει

να ψάξει διαφυγές. Γι’ αυτό, επειδή επήδα

μες στα βαθιά, διενοήθη τού άπαξ την ελπίδα,

αυτήν που και των ποιητών η δόξα δρέπει.

Σκυμμένος πάνω στα δαφνόφυλλα που κρύβεις

στις εύρυθμες πηγές της θεσπεσίας σου ήβης

και ρείθρα ασπάζομαι και βάραθρα και αξίες

των στίχων που αναβλύζουνε και την αγάπη

εισπράττουν που προοιωνίζεται δρολάπι

με ανεμοδείχτες και ομοιοκαταληξίες.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

ABEL ROBINO

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Το αόρατο εύκολα το βλέπεις, κι εγώ θα σας πω την αλήθεια:
στα νιάτα μου εξερευνούσα τον ουρανό με μάτι φανατικό,
μισό θυμός και μισό απορία ήτανε,
περιμένοντας ότι εξ ύψους αγγέλλεται η ημέρα και ότι

θα μου φανερωνόταν έτσι το ορθάνοιχτο του απείρου στόμα.

Στα χρόνια των ξεμυαλισμάτων, ακολουθώντας συμβουλές,

έφτασα να αποδείξω με έναν σκορπιό στη γλώσσα μου, ότι
εκτός από κάτι σκοτάδια δεν ανακαλύπτεις τίποτε άλλο και ότι
ίσως σου ζητήσουν να τα δοκιμάσεις μαζί με το κεντρί τους.

Με των ετών την πάροδο και μες σ’ ερείπια ψευδαισθήσεων

δοκίμασα κάτι ν’  αναλάμπει, να δακρύζει ο νους μου

πεπεισμένος για την πραγματικότητα, και μόνος έγνεψα ύστερα

ένα μεγάλο ναι με το κεφάλι σ’ ένα μεγάλο όχι.

Με ανίατη ασθένεια βρέθηκα στων ελεφάντων τον λάκκο
όπου άκουσα να λένε πως δεν ωφελεί καθόλου να μετράς

οστά χαμένα, όση ώρα το μοναδικό άγνωστο που υπάρχει

πηδάει, σαν ψύλλος, ανάμεσά μας.

Το αόρατο εύκολα το βλέπεις, κι εγώ θα σας πω την αλήθεια:
απλώς είναι απαραίτητο να απολυμανθεί το μυστήριο,
μακρός δε ο βίος με τις υποσχέσεις,
και βεβαίως μακρός με τους αθώους του ο βίος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΠΟΙΗΣΗ

VLADIMÍR HOLAN

Η ΠΟΙΗΣΗ

Δεν ξέρεις από πού έρχεται το μονοπάτι ετούτο
που πουθενά δεν θα σε βγάλει.
Τί σε νοιάζει εσένα, όμως; – Ήτανε γεμάτο χάρη ίσαμε ’δώ,
γεμάτο γυναίκες, θαύματα, πόθους για ελευθερία·
είδες, σαν άλογο που θά ’χε σφαγιασθεί από άγγελο,
τον άγγελο να φεύγει πεζή στο μονοπάτι το άλλο

που ξεχνάς τελείως και τον εαυτό σου ακόμα,

αφότου εγνώρισες τον πόνο τον ανθρώπινο,
όπως, επίσης, κι εκείνον του Θεού,
που αναζητά κι αυτός την ευτυχία,
ο Θεός, αυτός ο τόσο δυστυχής ερωμένος ...

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΑΡΙΟ ΜΟΝΤΑΛΒΕΤΤΙ!

MARIO MONTALBETTI

OBJETO Y FIN DEL POEMA

Es de noche y tiene que aterrizar
antes de que se acabe el combustible.
Así terminan todos sus poemas,
tratando de expresar con un lenguaje
público un sentimiento privado.

Su ambición es el lenguaje del piloto
hablándole a los pasajeros
en medio de una situación desesperada:
parte engaño, parte esperanza, parte verdad.

Todos los poemas terminan igual.
Hechos pedazos contra un cerro oscuro
que no estaba en las cartas.

Luego hallan los restos: el fuselaje,
la cola como siempre, intacta,
el olor a cosa quemada consumida por el fuego.

Pero ninguna palabra sobrevive.