JULIO LLINÁS
ΠΟΛΗ
Τραγωδία;... Πόλη του επιθανάτιου ρόγχου!
Ο βαριεστημένος έχει στήσει τη σκηνή του μπρος στη θάλασσα, του δικαστή το πρόγευμα έχει εκραγεί μεν, αλλά δίχως πανηγυρισμούς και δίχως δόξα, ενώ το πρωί μας έχει φέρει μιαν αίσθηση καινούργια (: τον πυρετό της περιφρόνησης.)
Η ψυχρή σαν ψάρι μάνα περνάει μέσ’ απ’ τους δρόμους γευόμενη τις ροχάλες του Σφρίγους.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JULIO LLINÁS
ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ
Μια όχθη όπου εσύχναζε η πολική πριγκίπισσα.
(Η τιμή της έχει μιανθεί.)
Ακολουθεί, στο περιθώριο των τέρψεων και των δημοσίων εξόδων, ένα ολόκληρο χωριό ξένων, που διασκεδάζουν στο κτίριο της Μεσαιωνικής Νεολαίας.
Κομψότητα πρωτοφανής, στο δε συμβούλιο του υδρογόνου οι ερυθροί θαλαμηπόλοι έκαναν σκόνη τον λόγο να ταΐσουν την ερμίνα.
Η πριγκίπισσα υπήρξε το άνθος της Ιντελιγκέντσιας, και συνάμα κωμική απόδειξη της βασιλείας του αστρικού κριού.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JULIO LLINÁS
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΡΘΕΙ
Έχω δει να περπατάει ανάμεσα στα δόντια σου, ανάμεσα στου δέρματός σου τις στοιβάδες, ανάμεσα στα θύματά σου, αυτή η φτενή πλημμύρα, αυτό το αδυσώπητο μέτρο.
Για την αναπνοή δεν θα υπάρξει συγχώρεση. Δεν θα υπάρξει καταφύγιο για το μάτι το βαφτισμένο στην αθωότητα, δεν θα υπάρξει άλλο ίχνος από το στέλεχος εκείνο που μεγαλώνει πάνω στην ψυχή σου, αυτή η μικρή διάβρωση, κάτι σαν παράπονο που δίνει ζωή σε σώμα που δεν υπάρχει, μη υφιστάμενο.
Και θά ’ρθει μέρα, οπού κάποιος άνθρωπος θα συμφιλιωθεί με τον θάνατό του, εκεί όπου θα σε κατοικεί ολόκληρος λαός σκιών, εκεί όπου θα αρκεί μία και μόνη αναποδιά για ν’ αφυπνίζεσαι.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JULIO LLINÁS
ΛΕΙΨΑΝΟ
Είναι η πρώτη φορά
που μου συμβαίνει
και ελπίζω
νά ’ναι και η τελευταία.
Περπατούσα
στο δρόμο
και κάποια γυναίκα
είπε στον σύζυγό της:
Αυτός, δες, είναι ο Χούλιο Γινάς.
Ποιός είπες; –
ρώτησε ο σύζυγος.
Ο Χούλιο Γινάς, ο ποιητής,
ο υπερρεαλιστής.
Είναι ό,τι μένει.
Κάτι σαν λείψανο:
Σ’ ένα περιοδικό το διάβασα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JULIO LLINÁS
ΤΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ
Βρίσκοντας το μικρόβιο –το ίχνος ή το σήμα του– ο νεαρός ναυτικός ξαμολάει τα ένστικτα.
Και ριγώντας μέσα σε μια ομιχλώδη επιδημία προοδεύει στη μοχθηρία.
Πάνω στον φυσικό παραλογισμό, πάνω στα μυστήρια και στις ποικίλες βλάβες, να τες τώρα των παλαβωμένων οι δαγκωνιές. (Βήματα πολύ βαθιά, αρκούντως επίμομφα, χωρίς κανένα πρόδηλο ή απόκρυφο τέλος).
Ωστόσο, και αφού περάσει εκείνη η στιγμή και αφομοιωθεί εκείνος ο πυρετός, ο πολίτης εισβάλλει πλέον στην ειμαρμένη του και κάνει τις ιδιάζουσες μορφές να φλέγονται. (Πρόοδος).
Τούτη η όλο μέθη ζύμωση, πραγματοποιώντας ένα άλμα προς τις δύνάμεις μου, θέτει υπό την αιγίδα της, κάτω από όλα τα κλίματα και όλες τις ώρες, μια μεγάλη ψυχρή συναυλία και μια πέραν πάσης αμφισβητήσεως διάβρωση.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
