ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Είχα την τύχη να γνωρίσω από παλιά την εξαίρετη ποιήτρια και να με τιμά με τη φιλία της

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΕΝΝΑΕΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

ΚΥΚΛΟΣ

Όπως φύλλα θα πέσουμε απ’ τα δέντρα·

την άνθηση και τον καρπό εργαστήκαμε

καλέσαμε τον άνεμο και τη βροχή

το φως και της σκιάς το δίχτυ

την πυρκαγιά να συγκρατήσει,

στις εποχές εκθέσαμε τα μέτωπά μας.

Θλίψη καμιά. Όμως πολύ το πάθος

της προσφοράς, η δύναμή μας αναλώθηκε νωρίς

στα περίχωρα μείναμε.

Οι φύλαρχοι μας απομάκρυναν και η τάφρος.

Αλλά ίσως προνόμιο η ανωνυμία

κι η απουσία μας από την αγορά.

Στο στρόβιλο της ύλης θα υπάρχουμε

σαν ανεκπλήρωτη επιθυμία.

Η μουσική γεννάει τη μουσική.

Από την ποιητική συλλογή «Ευνοημένοι» (1998).

Από το βιβλίο: Βικτωρία Θεοδώρου, «Ποιήματα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008, σελ. 350-351.

Η ΑΠΛΩΣΤΡΑ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Η ΑΠΛΩΣΤΡΑ

Φυσάει αέρας στεγνωτής

κινάει τα τέλια της απλώστρας σαν τα ξάρτια,

φουσκώνει ασπρόρουχα και σκούρα μανιασμένα.

Ωσάν καράβι η αυλή μου, όπου το σπρώχνει ο άνεμος

σ’ αγνώριστα ταξίδια

έβαλε μπρος να ξεσηκώσει τα ντουβάρια.

Σπρώχνει κι εμέ π’ απλώνω μ’ ανοιχτά τα χέρια

–έτσι λιγνή κι ανάλαφρη

σα φύλλο θα με πάρει–

και να ’τανενα μ’ έφερνε στα πέλαγα

μακριά από τη ζωή του μόχθου και της έγνοιας.

Από την ποιητική συλλογή «Κατώφλι και παράθυρο» (1962).

Από το βιβλίο: Βικτωρία Θεοδώρου, «Ποιήματα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008, σελ. 33.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

JEAN-GEORGES LOSSIER (1911-2004)


[ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ]

Στο καταφύγιο της άμμου προς τη δύση
Θυμάσαι νυχτερινούς ποταμούς
Ουρανούς που περιπλανάται η σελήνη
Κι ομίχλες ονείρων κάτω απ’ τη βροχή.

Άστρα κοιμούνται μέσα στην κρήνη
Στον ορίζοντα ρούχα απλωμένα
Δεν ακούγεται παρά η μουσική
Που περνάει και σβήνει...

Λυτρωμένη από τον άργιλο
Η ζέστη όσο ποτέ ακτινοβολεί
Άφησε τη ζωή σου μέσα στην άγρια χλόη
Στο άδυτο του σπιτιού κλεισμένο στον εαυτό σου
Ο Θεός θα σε δει.



Μετάφραση: Βικτωρία Θεοδώρου.
Από το βιβλίο: «Σύγχρονοι ποιητές της γαλλόφωνης Ελβετίας» μετάφραση: Βικτωρία Θεοδώρου, Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1999, σελ. 47.

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ (1926)


ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΣΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ

Την εύνοιά σου μου χάρισες ουρανία
Μ’ αγάπησαν.
Μ’ αγάπησαν περισσότερο
παρά που εκτίμησαν τα έργα
και τη θνητή μουσική μου,
δίκαια με κατάταξαν, ας είναι ευλογημένοι.
Με ζέσταναν με της καρδιάς τα χέρια
δεν μού ’στειλαν τα προσκυνήματά τους
μαζί με φθόνο
για το μερίδιό μου στην αθανασία.
Μ’ αγκάλιασαν με τη ματιά τους,
αείμνηστοι μού ’στειλαν αρώματα διαρκή,
αυτό ζητούσα –
Κι η φωνή μου είναι δικό τους δώρο.



Από την ποιητική συλλογή «Ουρανία», Κέδρος, Αθήνα 1978.
Από το βιβλίο: Βικτωρία Θεοδώρου, «Ποιήματα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008, σελ. 176-177.

ΤΗ ΝΥΧΤΑ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ


[ΑΛΛΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΔΥΣΚΟΛΟΣ Ο ΥΠΝΟΣ]

Αλλά τη νύχτα δύσκολος ο ύπνος.
Φεγγάριασμα βαρύ, πολλά νυχτόβια
Πονούν τα κόκαλά τους στα κοτρόνια
Μέσα στο ψύχος της κοιλάδας.

Τότε με το φανάρι εκείνη
Στην όχθη γυρίζει και φωτίζει,
Αλείφει λάδι, περίπαθα σκεπάζει
Τ’ άμοιρα μέλη τους, αρθρώνει
Τα κάποτε ωραία κορμιά.

Αυτή τα κράτησε στα σπλάχνα. Αυτή
Εργάστηκε στην ομορφιά τους
Που τήνε δώσανε στα όρνια
Πολέμαρχοι αλαζονικοί, πλην μισθοφόροι,
Άλλα θα σπείρουνε λεν, όμως γερνούν
Τήκονται με της μνήμης το σαράκι,
Με τα παράσημα στο στήθος.



Από το βιβλίο: Βικτωρία Θεοδώρου, «Χρονικό», Διάττων, Αθήνα 1994, σελ. 29.

ΛΑΒΕ ΑΠ' ΤΑ ΒΑΘΗ ΣΟΥ ΧΥΜΟ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ


ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Πανσέληνος ο πανικός
ανάμεσα σε δυο δονήσεις – τί θα φέρει
η πλημμυρίδα κι ο αινιγματικός
των πετρωμάτων ο χρησμός
Πνεύμα στα αειθαλή αείροη μουσική

Ω άποψη ψυχρή εξερευνημένη
άκου το κέρας
και τη φλογέρα του Πανός
Λάβε απ’ τα βάθη σου χυμό
όπως ο κάκτος
Να απομακρύνεις την Εκάτη
τη χωματένια



Από το βιβλίο: Βικτώρια Θεοδώρου, «Μειλίγματα», Διάττων, Αθήνα 1990, σελ. 28.

ΣΤΑ ΒΟΔΕΝΑ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ


[ΡΙΧΝΟΥΝΕ ΤΑ ΝΕΡΑ ΟΙ ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ]

Ρίχνουνε τα νερά οι καταρράχτες
στα Βοδενά τόσα νερά, κρύα χιονόνερα
τρέχουν και χύνονται βροντώντας, Μάικα!
Μια φλέβα να κατέβαινε έως εδώ κάτω
να βρέξεις το τουλπάνι σου καλά να τα’ αποθέσεις
επάνω στον Σεπτέμβρη των χειλιών μου.

Το τί ’χαμε, το τί ’μαστε, φαντάσματα μας κυνηγούν
σε τούτη την κατακαμένη γη την αρμυρή
στα πέντε μέτρα και στα δέκα βάθος
λάσπη γλυφή, στεγνά κανάτια γύρω.

Λάμπουνε τα νερά στα Βοδενά
κυλούν στους δρόμους, τα πατούν αδιάφοροι διαβάτες
τρέχουνε σε περιβόλια χορτασμένα
λαλούν το τί ’χαμε, το τί μπορούσαμε, μοιρολογούν.



Από το βιβλίο: Βικτωρία Θεοδώρου, «Η εκδρομή», 2η έκδοση, Διογένης, Αθήνα 1987, σελ. 25.