ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΚΛΑΙΓΕ

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΚΛΑΙΓΕ…

Το κορίτσι που έκλαιγε το βράδι

ήταν η ζωή της που την έκλαιγε.

Ό,τι χάνεται τώρα,

είναι για πάντα που χάνεται.

Την είχε σημαδέψει μαύρο δάχτυλο:

ο έρωτας εδώ, εκεί ο θάνατος.

Πέρ’ απ’ αυτήν, πέρ’ από μας,

οι λεωφόροι της νύχτας

πηγαίνουν στη θάλασσα,

οι λιτανείες των πλοίων

οδεύουνε στ’ άστρα…

Τα όνειρά μας και η ζωή μας –

η ερημιά μας…

Από το βιβλίο: Φαίδρος Μπαρλάς, «Άπαντα», Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι 1980, σελ.127.

ΜΥΚΟΝΟΣ ’52

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

ΜΥΚΟΝΟΣ ’52

Με την αγάπη στη δόξα της

ήταν καθρέφτης το πέλαγος,

πέρα οι στεριές καθαρές,

ειρήνη τα σπίτια στα πόδια μας,

όσο βαθαίναν τα χρώματα

κι ο ήλιος κατέβαινε…

Κι όταν η αγάπη περίσσεψε,

έτσι που να μη χαίρεται με τίποτε,

σκέπασε καταχνιά το νησί,

προκυμαία και θάλασσα ενώθηκαν –

γυρίζαμε, ξημερώματα,

χωρίς καθόλου φως πουθενά

και δεξιά μας σκιές καραβιών… 

Από το βιβλίο: Φαίδρος Μπαρλάς, «Άπαντα», Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι 1980, σελ. 118.

Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Τα πρόσωπα χλομά των κοριτσιών

στην άχνη των κεριών του Επιταφίου.

Φωνές από τα πέρα καθαρές –

νεάνιδες με κάνιστρα στον ώμο…

Λαμπάδα τρέμοντας η λύπη ελαφρωμένη,

αιθέρας θα χαθή μες στον αιθέρα –

αστέρι, θα την πάρουνε τ’ αστέρια… 

Από το βιβλίο: Φαίδρος Μπαρλάς, «Άπαντα», Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι 1980, σελ. 112.

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Σ’ αφέγγαρη, ψυχρή κ’ έρημη νύχτα

χαράζει το κατάσπρο ερημοκλήσι,

αρχάγγελος παρηγορητικός.

Περίλυπη ψυχή, συνεπαρμένη

στοιχειώνει το ιερό·

        κι ακολουθεί

ο θρήνος της τον ρόχθο των κυμάτων. 

Από το βιβλίο: Φαίδρος Μπαρλάς, «Άπαντα», Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι 1980, σελ. 119.

ΑΝΑΛΑΦΡΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

ΑΝΑΛΑΦΡΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ

… Σε χίλια πρόσωπα ωραία σκορπιζόταν

από μια σύντομη έπειτα βροχή

στους ξάστερους αγρούς ουράνιο τόξο …

Τώρα, το αρυτίδωτο αυτό μέτωπο,

με τους ασημωμένους του κροτάφους,

θα ξεχειλίση από τις σκέψεις τις καλές

και τις αγνές – όπως οι δρόμοι του φθινόπωρου

με τις ξεγυμνωμένες ακακίες

μέσα στο φως της συννεφιάς… 

Από το βιβλίο: Φαίδρος Μπαρλάς, «Άπαντα», Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι 1980, σελ. 165.