ΟΥΡΑΝΟΣ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

 

FERNANDO CHARRY LARA

 

ΟΥΡΑΝΟΣ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

 

Όλο σύννεφα είναι η μέρα, όλο, ολόλευκα, τα σύννεφα,

Τα σύννεφα τα τόσο μακρινά και ο άνεμος που τά ’χει ζώσει,

Τα σύννεφα και το καλοκαιράκι που λάμπει στα λιβάδια

Καθώς το απόγευμα χρυσώνει, αμίλητο, το μέτωπό μου.

 

(Ασήκωτη λαμπρότητα ξυπνάει τ’ όνειρο στη μνήμη

Μιας μέρας μυστηριακής που την καρδιά εμέθυσε·

Τον αίθριο αγάπησα ουρανό μιας  διψαλέας θλίψης

Παρόμοιας με των δειλινών την πρόσβαρη τη θλίψη.

 

Πού βρίσκεταιι, από ποιά χώρα κι από ποιόν ορίζοντα θε νά ’ρθει η μέρα; –

Σάμπως χαμένος ήλιος μες στις αργοπορημένες τις εσπέρες;

Την τραγουδάω, και τα σύννεφά της είναι ο χαμένος ουρανός

Περιπλανώμενος στα λόγια μου σαν λάμψη ονειροπαρμένη.)

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

 

FERNANDO CHARRY LARA

 

ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

 

Την εικόνα σου ονειρευόταν,

κάτω απ’ το βαρύθυμο φεγγάρι, κι εύρισκε

ο έφηβος τού τότε

την έρημο και τη δίψα του στήθους του.

Φωτιά μακρινή μιας λάμψης παγωμένης,

φλόγα μπρος στην οποία ωχριά ακόμα και η αγωνία,

όντας ανάμεσα στα ψυχρά εχθρικά σύννεφα

σε φανταζόταν και ήταν

όπως ονειρεύεσαι τον θάνατο, ενώ ζεις.

Όλα, ωστόσο, ήτανε πολύ οικεία.

Ίσα-ίσα ένα δωμάτιο,

ίσα-ίσα το άγγιγμα ενός φτερού ή κάποιου έρωτα που διασχίζει νύχτες,

με αργή βαριεστημένη πτήση,

με απλώς τον θόρυβο και το γλίστρημα

της βροχής στους λατρεμένους ώμους την ώρα του ύπνου.

Ναι, πες μου από πού ήρθες, όνειρο ή φάντασμα,

ίσαμε τη δική μου σκιά, γλυκιά εσύ κι επίμονη μορφή, κοντά μου;

Κι έτσι προβάλλεις τώρα

αμίλητη,

μέσ’ από τις αναμνήσεις –

το αγαπημένο σώμα προβαίνει,

και όταν ξυπνάς, στου κρεβατιού την άκρη,

μεταξύ λήθης και μαζεμένων χρόνων,

μισανοίγοντας στο θάμβος του τα μάτια σου,

βλέπεις πως σήμερα φεύγει μόνο η χάρη η μελαγχολική,

μι’ αόρατη ομορφιά καιρών αλλοτινών.

 

Μια μέρα υπάρχει μόνο, μια μέρα μόνο,

μια μόνο μέρα υπάρχει ανεξίτηλη,

και είναι αργό τρυπάνι ατέρμονο που ροκανίζει ίσκιους:

Δεν είμαι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος,

ούτε χθες ούτε τώρα είμαι αυτός που ονειρευόμουν!

 

Ποιάν οχληρή μνήμη να ξανάβρω εγώ,

να λατρέψω ξανά την απληστία σου,

να σύρω το χέρι μου στην ακατάστατη κόμη σου,

χέρι ολόκληρο που αρέσκεται να ζώνει μέσες μες στο σιγηλό σκοτάδι.

Γίνε πάλι ο εαυτός σου

μι’ απάντηση υφάλμυρη και σχεδόν άναυδη,

απάντηση βγαλμένη από τη νύχτα

με ήχους θλιβερούς, με βράχους, με θρήνους φαγωμένους απ’ τη θάλασσα.

 

Μόνη σου εσύ, άστρο σεληνιακό και ηλιακό και πάντα φευγαλέο,

βλέπεις τον άντρα να χάνει τη μάχη του,

μα και μόνη σου εσύ με τα παραληρήματά σου,

σαν άλλη μυστική ερωμένη, ξέρεις

να τον αποζημιώνεις για την ήττα του.

Δες τον να περιπλανιέται στη γη μες στα σκοτάδια του:

κάρφωσέ τον με το σπαθί της αστραπής σου,

οδήγησέ τον στο νυχτερινό σας σταθμό,

αποξένωσέ τον με τον έρωτα και την περιφρόνησή σου.

Κι έπειτα, μέσα στην αιώνια σου γυμνότητα,

άσε μου το σώμα σου

και κάνε να νιώσω θερμά τα χείλη σου σαν σε φιλάω,

κι έτσι πάλι, ξύπνιος πια και στους ανθρώπους ανάμεσα,

κάμε με να σε θυμάμαι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΕΦΗΒΕΙΑ

 

FERNANDO CHARRY LARA

 

ΕΦΗΒΕΙΑ

 

Σαν άνθος, σαν θωπεία,

κρεμασμένο στη σκιά

 

τρεμοσβήνει σώμα ακίνητο

στου κρεβατιού το ημίφως.

 

Γλυκιά βροχούλα στο αφτί

του σιγανοψιθυρίζει τ’ όνειρο.

 

Σιωπή αχανής: γυμνό

το κορμί κάτω απ’ τα σεντόνια.

 

Και μες στη φωτεινή αγρυπνία

οργούν τ’ απέραντα θαύματα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΦΕΡΝΑΝΔΟ ΤΣΑΡΥ ΛΑΡΑ

 

FERNANDO CHARRY LARA

 

TENDIDO EN EL LECHO

 

El mundo a tus sueños rendido.

La noche, distante. aurora de otra tierra,

el mar y su salvaje

tristeza de animal insomne bajo la luna,

las olas que avanzan perseguidas

como el amor indomable

vagan en uma vibración errante entre los aires.

 

Tú sientes en el pecho esas secretas

reminiscencias puras de la vida,

lejanas a los brazos

y en el sueño próximas,

y próximas más en esta hora

en el íntimo abrigo de una habitación

como al encuentro furtivo de dos amantes,

lívida ante la sola desnudez deslumbrante.

 

Tendido de fatiga aquí en el lecho,

de los países extraños amaste

la belleza, remota del otono

y eI obstinado anochecer en el invierno,

la ternura húmeda del paisaje,

tus pasos mudos en la ciudad descubierta,

tus pasos solitarios, el encuentro

de la adorable palidez como fantasma.

 

Con el movimiento triste en los dedos

no apartes esa música,

no despiertes a la vida:

estas voces que el oído rozan como alas

testigos han de ser del sueño a tus recuerdos.

ΦΕΡΝΑΝΔΟ ΤΣΑΡΥ ΛΑΡΑ

 

FERNANDO CHARRY LARA

 

LLANURA

 

Al borde del camino, los dos cuerpos

uno junto del otro,

desde lejos parecen amarse.

Un hombre y una muchacha, delgadas

formas cálidas

tendidas en la hierba, devorándose.

Estrechamente enlazando sus cinturas

aquellos brazos jóvenes,

se piensa:

soñarán entregadas sus dos bocas,

sus silencios, sus manos, sus miradas.

Mas no hay beso, sino el viento

sino el aire

seco del verano sin movimiento.

Uno junto del otro están caídos,

muertos,

al borde del camino, los dos cuerpos.

Debieron ser esbeltas sus dos sombras

de languidez

adorándose en la tarde.

Y debieron ser terribles sus dos rostros

frente a las

amenazas y relámpagos.

Son cuerpos que son piedra, que son nada,

son cuerpos de mentira, mutilados,

de su suerte ignorantes, de su muerte,

y ahora, ya de cerca contemplados,

ocasión de voraces negras aves.