ΑΛΝΤΟ ΦΑΜΠΡΙΤΣΙ!

ALDO FABRIZI (1905-1990)

LA DIETA

Doppo che ho rinnegato pasta e pane,
so' dieci giorni che nun calo, eppure
resisto, soffro e seguito le cure...
me pare un anno e so' du' settimane.

Nemmanco dormo più, le notti sane,
pe' damme er conciabbocca a le torture,
le passo a immaginà le svojature
co' la lingua de fòra come un cane.

Ma vale poi la pena de soffrì
lontano da 'na tavola e 'na sedia
pensanno che se deve da morì?

Nun è pe' fà er fanatico romano;
però de fronte a 'sto campà d'inedia,
mejo morì co' la forchetta in mano!

ΑΛΝΤΟ ΦΑΜΠΡΙΤΣΙ!

ALDO FABRIZI (1905-1990)

MAGNÀ E DORMÌ

Magnà e dormì
So' du' vizietti, me diceva nonno,
che mai nessuno te li pò levà,
perché so' necessari pe' campà
sin dar momento che venimo ar monno.
Er primo vizio provoca er seconno:
er sonno mette fame e fà magnà,
doppo magnato t'aripija sonno
poi t'arzi, magni e torni a riposà.
Insomma, la magnata e la dormita,
massimamente in una certa età,
so' l'uniche du' gioje de la vita.
La sola differenza è questa qui:
che pure si ciài sonno pòi magnà,
ma si ciài fame mica pòi dormì.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΑΛΝΤΟ ΦΑΜΠΡΙΤΣΙ

Αφιερωμένο στον Παναγή Αντωνόπουλο

ALDO FABRIZI


ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Απάνω σ’ ένα –λέει– είμουνα βουνό, ίδιος γίγας,
και με ντουντούκα εφώναζα ’κεί πέρα γύρω:
«Λαέ μου, που όλο αλλάζεις πάντα επί τα χείρω,
για κόπιασε! Έχει μάσα, έλα να φάς!» Κι επήγα σ’

ωραίον τόπο, ωσάν σε γαϊτανάκι ρήγας,
και στ’ όργιο εκεί το μέγα εγώ έβαζα κλήρο
τις μάζες ποιός του al dente σπαγκετιού με χοιρο-
μπριζόλες θα τρώει: ο τσιφλικάς, μα και ο κολλήγας!

Τους κύριους είδα συναγμένους με μπατίρια
να φτιάχνουν πλήθη αλλόκοτα με δίχως ταίρι:
της πάστας όλοι δούλοι, και ο οίνος στα ποτήρια.

Από ψηλά βλέπει ο Θεός, και νά τος ξεμπουκάρει:
«Για μιά στιγμή!» (πιρούνα εκράδαινε στο χέρι)•
«Εμένα, ρε, ξεχάσατε; – που να σας πάρει!...»


Μεταφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΛΝΤΟ ΦΑΜΠΡΙΤΣΙ!

ALDO FABRIZI

ER SOGNO

Me pareva de sta su 'na montagna,
e urlavo in un megafono spaziale:
« Popolazione mia che campi male,
accostate qua sotto che se magna.»

Poi come fussi er Re de la Cuccagna
buttavo giù, pe' un'orgia generale,
valanghe de spaghetti cor guanciale,
ch'allagaveno tutta la campagna.

E vedevo signori e poveretti,
in uno sterminato affollamento
a pecorone sopra li spaghetti.

Quann'ecchete, dar cielo, sbuca Dio,
co' un forchettone in mano e fa: «Un momento...
Si permettete ce sto pure io! ».