ΣΤΡΙΦΟΓΥΡΝΑΕΙ ΓΥΜΝΗ, ΒΕΒΑΡΗΜΕΝΗ· ΚΥΜΑΤΙΖΟΥΝ...

PIERRE LOUŸS (1870-1925)


[ΣΤΡΙΦΟΓΥΡΝΑΕΙ ΓΥΜΝΗ, ΒΕΒΑΡΗΜΕΝΗ· ΚΥΜΑΤΙΖΟΥΝ]

Στριφογυρνάει γυμνή, βεβαρημένη· κυματίζουν

με γαλανές σκιές οι λαγόνες της και μες σε ιδρώτα

ατίθασο. Άλικο το στόμα της στην κόμη χνώτα

φυσά, το βλέμμα σβήνει, και τα δάχτυλα ακραγγίζουν

τ’ απόκρυφα της χείλη, τη γλυκιά όλο να θωπεύουν

επιδερμίδα, την παντρύφερη του στήθους θέρμη.

Οι αγκώνες τεντωτοί σε μαξιλάρι πάνω, κι έρμοι

τον θησαυρό των μασχαλών της ασπασμοί σκυλεύουν.

Η μέση της, υπτίως κεκαμμένη, την αγνή της

κοιλιά πονεί, και κάτω από τη ρόμπα την καλή της,

τη μαύρη, την αραχνοΰφαντη, φουσκανασαίνει.

Τα ολόλευκά της μπράτσα με νωχελικές κινήσεις,

στο περσικό χαλί τα κρύα της πόδια επίσης

τον εραστή ζητούν που η φαντασία της προσμένει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΙΕΡ ΛΟΥΙΣ!

PIERRE LOUŸS (1870-1925)


ELLE TOURNE, ELLE EST NUE, ELLE EST GRAVE...

Elle tourne, elle est nue, elle est grave; ses flancs
Ondulent d’ombre bleue et de sueur farouche.
Dans les cheveux mouillés s’ouvre rouge la bouche
Et le regard se meurt entre les cils tremblants.

Ses doigts caressent vers des lèvres ignorées
La peau douce, la chaleur molle de ses seins.
Ses coudes étendus comme sur des coussins
Ouvrent le baiser creux des aisselles dorées.

Mais la taille, ployée à la renverse, tend
Le pur ventre, gonflé d’un souffle intermittent,
Et sous l’arachnéen tissu noir de sa robe

Ses bras tendres, avec des gestes assoupis,
Ses pieds froids sur les arabesques des tapis,
Cherchent l’imaginaire amant qui se dérobe...



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Daniella Cicarelli.

ΠΙΕΡ ΛΟΥΙ!

PIERRE LOUŸS (1870-1925)


L’AUBE DE LA LUNE

Regarde la naissance ardente de la lune,
Ô Stulcas! c'est un coeur qui répand sur les eaux
Le sang d'une aube horrible au sommet des roseaux
Où Syrinx va gémir à sa triste fortune

Les ombres des palmiers s'éveillent,et chacune
Traîne deux fils de flamme à ses obscurs fuseaux,
Et les crins du centaure et l'aile des oiseaux
Se haussent, alourdis d'une pourpre importune.

Le bruit des palmes doux comme la pluie en mer
Verse une onde altérée à la ferveur de l'air;
Tout ruisselle et se perd goutte à goutte...Respire,

Stulcas, la lune est pure et sur le ciel plus clair
Notre bouc irrité par le vol du vampire
Se cabre dans l'orgueil d'échapper à la nuit.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Flavia Vento.