Κάθεσαι στο μπαλκονάκι
σαν λουλούδι αθάνατο
μα εγώ σαν τ' αηδονάκι
παίζω με το θάνατο.
Δε με νοιάζει κι αν πεθάνω
δε με νοιάζει κι αν χαθώ
ένα μόνο με μαραίνει
που μ' αφήνεις μοναχό.
Σ' αγαπώ σαν αμαρτία
σε μισώ σαν φυλακή.
Κόψε με αν θες στα τρία
στάλα αίμα δεν θα βγει.
Τα βελούδινά σου χείλη
δε ματώσανε ποτές
είσαι η καύτρα στο καντήλι
που το λάδι μου το καις.
Στα μαλλιά σου κρέμασέ με
χτυποκάρδι και βρισιά
να μη βλέπω άλλα χείλη
να σου πίνουν τη δροσιά.
Κάθεσαι στο μπαλκονάκι σαν λουλούδι αθάνατο μα εγώ σαν τ' αηδονάκι παίζω με το θάνατο. Δε με νοιάζει κι αν πεθάνω δε με νοιάζει κι αν χαθώ ένα μόνο με μαραίνει που μ' αφήνεις μοναχό.
Σ' αγαπώ σαν αμαρτία σε μισώ σαν φυλακή. Κόψε με αν θες στα τρία στάλα αίμα δεν θα βγει.
Τα βελούδινά σου χείλη δε ματώσανε ποτές είσαι η καύτρα στο καντήλι που το λάδι μου το καις. Στα μαλλιά σου κρέμασέ με χτυποκάρδι και βρισιά να μη βλέπω άλλα χείλη να σου πίνουν τη δροσιά.
Στη γειτονιά σου το απόβραδο τη στήνω και τις κινήσεις σου κοιτώ προσεκτικά μ’ ένα τσιγάρο που με πίνει και το πίνω ώσπου να δω για πού το βάζεις βιαστικά
Δεν έχω θάρρος για να ρθω να σου μιλήσω όταν σε βλέπω νιώθω τρακ και ταραχή τ’ αγγελικό σου το κορμί να ξεφυλλίσω μες στις σελίδες του να μάθω τη ζωή
Είσαι ωραία σαν αμαρτία κι εγώ παιδάκι της γειτονιάς μη με κοιτάζεις μ’ αδιαφορία από κοντά μου όταν περνάς
Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα και έβλεπα από την αρχή πως ξαναγεννήθηκα πως ξαναγεννήθηκα
Έβλεπα φωτιές στο δρόμο έβλεπα παντού φωτιές πως καιγόνταν τα κορμιά μας ζούσαν μόνο οι ψυχές και δεν είχαν ούτε πόνο ούτε και λαβωματιές νά 'μενα στον άλλο κόσμο να μην ξύπναγα ποτές
Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα σαν με ξύπνησε η βροχή αχ πόσο λυπήθηκα αχ πόσο λυπήθηκα
Έβλεπα φωτιές στο δρόμο έβλεπα παντού φωτιές πως καιγόνταν τα κορμιά μας ζούσαν μόνο οι ψυχές και δεν είχαν ούτε πόνο ούτε και λαβωματιές νά 'μενα στον άλλο κόσμο να μην ξύπναγα ποτές