ΒΡΟΧΗ

 

PEDRO SHIMOSE

 

ΒΡΟΧΗ

 

Η γυναίκα που είναι μαζί μου ξέρει ότι δεν βαριέμαι τον επίμονο που κάνεις θόρυβο λες κι είσαι κανά τύμπανο κρυμμένο·

ξέρει ότι μου αρέσεις γιατί ανήκεις στις πιο ευτυχείς ώρες του δάσους.

Η υγρασία σου είναι πιο δική μου, όταν γλείφω το στήθος της, τα δε χέρια μου αγάλλονται τους γλουτούς της να θωπεύουν.

Η γύμνια της ανθίζει μόλις με παίρνει, και το βάρος του κορμιού μου πέφτει όλο στην ήβη της.

Βρεγμένος από σένα είμαι πηλός και φιλιά και βόγκοι.

Και ξαφνικά, όντας εκεί από φιλικούς μου κεραυνούς φωτισμένος,

με επισκέπτεται η φιλία σου και μου θυμίζει

ότι είμαι απλώς και μόνο χρόνος

και τελειώνω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΡΩΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

 

PEDRO SHIMOSE

 

ΕΡΩΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

 

Η γυναίκα της ζωής μου κοιμάται με έναν τύπο

που την κάνει να υποφέρει κάθε φορά που φτάνει με μια ανθοδέσμη τριαντάφυλλα προτού ακόμα χαράξει·

που της έχει κλέψει τις πολυτιμότερες ώρες της και δεν μπορεί να της τις δώσει πίσω.

Η γυναίκα της ζωής μου μοιράζεται την ομορφιά της μ’ έναν τυφλό που σκοντάφτει κάθε τόσο πάνω στην ίδια την πέτρα του σκανδάλου·

που τη βγάζει στο δρόμο της πίκρας

και την πηγαίνει στη μύτη ενός από του φεγγαριού τα κέρατα.

Κουφός και απών, καμία δεν της δίνει σημασία, όταν του μιλάει για τις πεθαμένες ώρες.

Όλα τού μπαίνουν απ’ το ένα αφτί και βγαίνουν από τ’ άλλο κατά σύσταση του ωτορινολαρυγγολόγου του.

Βαριέται το τόσο σκοτάδι μέσα σ’ ένα δωμάτιο αποκαμωμένο,

και η γυναίκα της ζωής μου συνεχίζει να ασχολείται με τη δήλωση της σύνταξής της και με ασφαλιστήρια συμβόλαια γήρατος·

συνεχίζει δε να κάνει υπολογισμούς για να μην καούν οι λάμπες μέσα σε τούτο το Σαββατοκύριακο.

Παραμένει όμορφη, και αυτός ο άξεστος μπορεί ακόμα να τη βλέπει όμορφη,

και της λέει ότι την αγαπάει (μάλλον αλήθεια είναι)

και ότι μπορεί να συνεχίσει να την αποπλανεί όπως τότε που συναντήθηκαν τα βλέμματά τους πριν από χίλια χρόνια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΠΕΔΡΟ ΣΙΜΟΣΕ

 

PEDRO SHIMOSE

PRELUDIO AFÓNICO

Poeticomienzo en vino avinagrado:
¿cómo escribir del tizne sin carbones;
de la tos, sin gargajo; y sin borrones,
cómo escribir de mí si estoy fregado?

Garrapateo espumas, cabreado,
con humo y humedad en los pulmones;
doliéndome en la sombra y los rincones
mi soledad en verso encebollado.

Desgarrado y vencido por las furias;
en el exilio, triste, voy sufriendo
el hambre de mi pueblo en mis penurias.

En lágrimas y pus voy escribiendo.
A medias muero en jácaras espurias.
A medias vivo, voy sobreviviendo.

 

ΠΕΔΡΟ ΣΙΜΟΣΕ

 

PEDRO SHIMOSE

POEMA DE AMOR

La mujer de mi vida se acuesta con un tipo
que la hace sufrir cada vez que llega con un ramo
      de rosas al amanecer;
que le ha robado sus horas más preciosas y no puede
      devolvérselas.

La mujer de mi vida comparte su belleza con un ciego
      que, a menudo, tropieza en la misma piedra de
      escándalo;
que la trae por la calle de la amargura
y la lleva a la punta de un cuerno de la luna.
Sordo ausente, no le presta atención cuando ella le
      habla de las horas muertas.
Todo le entra por un oído y le sale por otro en la
      consulta del otorrinolaringólogo.

Harta de tanta sombra en una habitación cansada,
la mujer de mi vida sigue ocupándose de la declaración
de la Renta y de las pólizas de seguro de vejez;
sigue haciendo cuentas para que las bombillas no se fundan
      este fin de semana.

Ella sigue hermosa y puede que ese patán la siga viendo
      hermosa
y le diga que la quiere (a lo mejor, es cierto)
y puede que la siga seduciendo como cuando sus
      miradas se cruzaron hace mil años.

 

ΠΕΔΡΟ ΣΙΜΟΣΕ

 

PEDRO SHIMOSE

 

ALFA Y OMEGA

 

(Hoy hablo antiguamente)

 

Tarde o temprano le verás:

cuando muera el animal en tu almohada;

cuando te sacudas los quizás

y la superstición de los relojes se ahogue en el aceite;

cuando camines entre huevos y

raíces,

entre la tinta sucia de los

muertos.

Le verás

en el escalofrío de los

Nunca Nunca Nunca

cuando la ola eterna regrese con su madeja de hilo negro

y te mire en el ojo

que nos mira

desde la

oscuridad:

Él.