ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

ΑΘΩΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Ούτε πρωτότυποι, και ούτε μίμοι, όταν

προσφεύγουμε στη μέθοδο των αντιστοιχιών.

Των προεκτάσεων, συμμέτρων, της πραγματικότητας.

Απεικονίσεως των εδώ σε κόσμους άλλους,

αλλάζοντας τις υποστάσεις αλλ’ αφήνοντας

δεσμούς, τις σχέσεις και τις διαθέσεις,

ώστε να διαγράφεται το πρότυπο και

να γεννιέτ’ αίσθημα μνήμης. Και ασφαλείας.

Από το βιβλίο: Άθως Δημουλάς, «Τα ποιήματα, 1951-1985», Στιγμή, Αθήνα 1986, σελ. 109.

ΤΥΧΑΙΟΣ ΜΑΛΛΟΝ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΛΕΞΕΩΝ

ΑΘΩΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Η αρχή, ένας τυχαίος μάλλον συνδυασμός

λέξεων είναι, που διεγείρει περιέργεια,

φαντασία και αίσθημα. Έπειτα η λογική,

απ’ τις πολλές που συνωστίζονται συνέχειες,

μιάν εκλέγει, αυθαίρετα ίσως, έτσι

το σχήμα διαγράφοντας. Και, μες στα στενά

όρια που μένουν, την εμπειρία και τη δύναμη

του τεχνίτη δείχνει το τέλος.

Χωρίς η χρονική αυτή διαδοχή

Να προδικάζει και τη θέση τους στο ποίημα.

Από το βιβλίο: Άθως Δημουλάς, «Τα ποιήματα, 1951-1985», Στιγμή, Αθήνα 1986, σελ. 180.

Ο ΑΙΜΑΤΟΒΡΕΧΤΟΣ ΜΑΝΔΥΑΣ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

ΑΘΩΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ


ΜΗΔΕΙΑ

Έπαιξες με τον Ιάσονα στους τόνους
τους πιο υψηλούς του πάθους. Και με τα ίδια
πάντα μέσα, τα μεγάλα: φόνους.
Θυσίασες τον αδελφό σου πρώτα (παιχνίδια

τα κομμάτια του, που μέτραγε σε πόνους
ο πατέρας σου και συ σε αργοπορία). Τα φίδια,
έπειτα, της εκδικήσεως σ’ έπνιξαν, Μήδεια.
Κι ακράτητη εξόντωσες τους δικούς σου γόνους.

Το δέρας το χρυσόμαλλο της ευτυχίας, του Φρίξου
το ανάθημα, ο Ιάσων έχει. Συ το μανδύα
τον αιματόβρεχτο της Μοίρας σου τυλίξου

και βάδισε, μέσ’ απ’ το Μύθο και τη φαντασία
των ανθρώπων, η συγκλονιστικότερη ιστορία
στου πεπρωμένου τους του τραγικού την εμπειρία.



Από το βιβλίο: Άθως Δημουλάς, «Τα ποιήματα, 1951-1985», εκδόσεις στιγμή, Αθήνα 1986, σελ. 71.