RAFAEL SOLANA
ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΟΦΗΛΙΑΣ ΝΑ ΕΠΙΠΛΕΕΙ
Ποτάμι ασημένιο
της αυγής· κρύο νερό, κρύο,
παγωμένο στου φεγγαριού το βλέμμα
το νεκρό,
λευκό και κρύο,
κατάψυχρο φεγγάρι,
σαν πιατέλα ασημένια
που την παίρνει τη νύχτα
η αποτρελαμένη Σαλώμη,
με το νεκρό κεφάλι όλων των τραγικών
θανάτων,
τραγικότερων κι απ’ της αυγής τον θάνατο
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
RAFAEL SOLANA
[ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ]
Το νερό και τα παιδιά,
Το νερό το ασημένιο,
Τα χρυσά παιδιά,
Στη θάλασσα πάνε.
Ο αφρός και τα κρίνα,
Ο αφρός ο ασημένιος
Και τα ολόλευκα κρίνα
Στα ουράνια πάνε.
Το φεγγάρι και τα μάτια σου,
Τ’ ασημένιο φεγγάρι,
Τα μάτια σου τα καθαρά
Αλήθεια πού θα πάνε;
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
RAFAEL SOLANA
ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
Όταν αφέθηκα να πέσω και να φτάσω στου ύπνου τα βάθη,
σε μια σκιά που κάνει το μαχαίρι που την κόβει να μουγκρίζει,
σε μια θάλασσα με λιγότερα κύματα και ψάρια από λέξεις,
σε αμμουδιές αμφίβολες,
και δίχως την πεποίθηση τού να είσαι νεκρός,
τα μαλλιά είχαν τρόπους λεπτούς, όντας κουφά και ταραγμένα,
τα χέρια ήσαν απόντα, άχρηστα,
τα βλέμματα στενά, οι φλέβες ξεχασμένες,
ενώ η ψυχή βούλιαζε γυαλισμένη, λιμαρισμένη, εν πλήρει συγχύσει,
σαν παμπάλαιο νόμισμα ασημένιο…
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
