ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΙΑΣ ΔΙΩΡΥΓΑΣ

PABLO NERUDA

 

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΙΑΣ ΔΙΩΡΥΓΑΣ

 

Το νερό σε τρυπάει σαν μαχαίρι

και σε δύο ημίση χωρίζει την αγάπη,

με των δολαρίων το ψύχος να χώνεται

ίσαμε τη λαβή μες στις κηρήθρες σου.

Εγώ σου λέω τα βάσανα που νιώθω·

μα αν οι άλλοι τις συμφορές μου δεν τις βλέπουν,

υποχρεωτικά θα πω τότε κι εγώ

ότι είμαι χαμένος ή ότι κατέβασα

μπόλικα μπουκάλια στους πάγκους μες στα μπαρ σου·

μα τούτες εδώ οι κατασκευές, αυτές εδώ οι λίμνες,

αυτά τα γαλανά νερά των δύο ωκεανών

δεν πρέπει να είναι το σπαθί εκείνο που χωρίζει

τους ευτυχείς από τους εξαθλιωμένους —

η πόρτα θα ’πρεπε να ’ναι όλων των αφρών,

η μεγάλη ένωση δύο γαμήλιων κόσμων:

ένας μικρός δρόμος φτιαγμένος

για τους ανθρώπους, όχι για τους αλιγάτορες,

για την αγάπη και όχι για τα χρήματα,

όχι για το μίσος, μα για το ψωμί·

και πρέπει να πω ότι τούτη η διώρυγα

σ’ εσένα ανήκει, όπως όλες οι διώρυγες

που έχουν ανοιχτεί στην επικράτειά σου:

αυτές είναι οι ιερές πηγές σου.

Η πηγή της θάλασσας που σε κυκλώνει

είναι δική σου, είναι του αίματός σου φλέβα,

οι δε βρικόλακες που την ρουφάνε

να τα μαζεύουνε και να του δίνουν πρέπει·

και μόνο η ναυτική σου να μείνει σημαία

και να σειέται στο δειλινό αεράκι,

στην παναμέζικη την αύρα που ρωτάει

—σαν το παιδάκι που έχασε τη μάνα του—

πού είναι της πατρίδας του η σημαία.

Και περιμένει, περιμένει και όλο καρτερά.

Κι ο Παναμάς το ξέρει, το ξέρει.

Και όλοι εμείς οι Αμερικανοί

—απ’ την Παταγονία ως τον Ρίο Γκράντε—

το ξέρουμε: μόνο μία σημαία θα πρέπει

ν’ ανεμίζει στη διώρυγα, ν’  ανεμίζει

και να σκορπάει τις ευωδιές του ανθού της·

και δεν μπορεί να είναι σημαία πειρατών, όχι,

μα ένα ακόμα ρόδο του αίματός μας.

Και η πάναγνη του Παναμά σημαία

ηγεμονικά τη διέλευση των πλοίων θα ελέγχει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.