ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1928 ΑΥΤΟΚΟΝΗΣΕ Ο ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

ΣΤΟΝ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Κώστα, ξέρω τί είναι αυτό που έβαλε στα δάχτυλά σου

το περίστροφο. Οι άνθρωποι προσφέρουν τόσο αργά

λίγα ψίχουλα ευγένειας. Έρχονται στιγμές

που η Πρέβεζα με πλησιάζει και μένα επικίνδυνα.

Ήπιες τον καφέ σου στο καφενείο των απελπισμένων

με τη σιωπή σου με το άλγος σου.

Κρέμασες τους στίχους σου στα κρέπια της νύχτας

πήρες το καπέλο σου βιαστικά

και πήγες να συναντήσεις τον παλιό σου φίλο

το θάνατο για το στερνό ταξίδι

«στα σκοτεινά πηγαίνοντας βασίλεια πέρα κεί»

και η δάφνη στεφάνωσε το φαλλό σου

στους κόλπους της λήθης.

Από το βιβλίο: Λεφτέρης Πούλιος, «Το αλληγορικό σχολείο», Κέδρος, Αθήνα 1978, σελ. 16.

ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΣΩ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΣΩ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

Έρχομαι να διασχίσω τη σιωπή και

να βλαστήσω μες στον καθένα.

Από κλαρί σε κλαρί σαν πυγολαμπίδα

μετέφερα το φωτεινό μου φορτίο

νικώντας τη βαρύτητα, διασχίζοντας τις εποχές

άγιος, βασιλιάς, τρελός σε μια χώρα

πράσινης προέλευσης πέρα απ’ τον ορίζοντα

της νόησης.

Ο άλλος που είμαι φιλάει το στόμα μου

μ’ ερεθιστική πνοή

απαγγέλλει στίχους με οργή

και μια πριονισμένη σελήνη έρχεται σύντομα

σαν ένα στόμα

γονατίζει προσπαθώντας να πιεί

τη φοβερή μου κραυγή.

Από το βιβλίο: Λεφτέρης Πούλιος, «Το αλληγορικό σχολείο», Κέδρος, Αθήνα 1978, σελ. 35.

ΒΟΥΕΡΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

ΒΟΥΕΡΗ ΣΕΛΙΔΑ

Κάθομαι αργά τη νύχτα γυμνός με μακριά μαγεμένα μαλλιά

κοιτώντας έξω απ’ το παράθυρο του κρανίου, με όρεξη

  να τραγουδήσω κάτι το μεγαλόστομο.

Βιτσιά των ριψοκίνδυνων δώσε ώθηση

στην εποχή της κιθάρας μετά την εποχή του σφυριού

και του νομίσματος, την εποχή της νεκροκεφαλής

που γνωρίζει το κοσμικό «Εγώ».

Ήχοι αυλού των επαναστάσεων

οι πόλεις δαγκωματιές του στόματος του πολέμου

κι ένα ταραγμένο φτερούγισμα από λάμψεις

του σκληρού μέταλλου της εξουσίας.

Η χώρα μου ένα δωμάτιο αδειασμένο ώς το στερνό έπιπλο.

Η σκέψη νούλα η τέχνη πατσαβούρα

και η Δημοκρατία μ’ ένα ημίψηλο

φοδραρισμένο με μπατσαρία

σε μια γη ζεστή από δάκρυα κι από αγώνες

εδώ που βρίσκεται τ’ όνειρό μου κι η κατοικία μου

μισή από άβυσσο και μισή από τοίχους ανέμου

στη λεωφόρο των στίχων και του ιλίγγου.

Από το βιβλίο: Λεφτέρης Πούλιος, «Το αλληγορικό σχολείο», Κέδρος, Αθήνα 1978, σελ. 38.

ΒΡΥΧΗΘΜΟΣ

ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

ΒΡΥΧΗΘΜΟΣ

Βαδίζοντας μεθυσμένος στους δρόμους
άσπρα σακάκια πέφτουν απάνω μου
και συφιλιδικά βιολιά μες στην τσέπη μου
το άρωμά τους κοιμάται πάνω σε τοίχους συνθημάτων
κάνω του κεφαλιού μου
κάνω του ανέμου
κάνω των φύλλων.
Ένα φάντασμα με τις ανήσυχες σκέψεις της πόλης
Να προσευχηθώ σ’ όλους του σταυρωμένους
και τους βασανισμένους.
Να καταραστώ την απειλή που κρέμεται
πάνω απ’ τα κεφάλια μας
Να κλάψω για την αλλοτρίωση
Μόνο τα χέρια ενός αγωνιστή δεσμώτη
Θέλω να πετάξουν απ’ τα σίδερα και
νά ’ρθουν να ευλογήσουν όλο μου τον παροξυσμό
και τούτη την ποίηση.
Ω να λευτερωθώ γράφοντας σ’ όλους τους δρόμους
εμπρηστικά τετράστιχα γεμίζοντας όλους τους τοίχους
με ποίηση παραληρούσα ένα
ακαθοδήγητο αντάρτικο.
Να λευτερωθώ κι από λασπονέρια και καυσαέρια
του πνεύματος ας πάρει ο στίχος μου το δρόμο
των κακόφημων σπιτιών μ’ όρθιο τον φαλλό του
αδειανός απ’ το πυρ και το θειάφι
ας ανακατωθεί με τους ήχους της πόλης
κι ας γίνει το στουπί σε μεγάλα εργοστάσια
και γλάστρα λαϊκών συνοικισμών
ας κατρακυλήσει μέχρι τα χέρια της σνομπαρίας
Ω να λευτερωθώ μαζί με τους συντρόφους που αγαπώ
από τούτη τη σπηλιά του Πολύφημου
ας φέρει ο στίχος την αγάπη μου σ' όλους όσους
σπαράζουν όπως εγώ στο οδοντωτό σκοτάδι.

Από το βιβλίο: Λεφτέρης Πούλιος, «Ο Γυμνός Ομιλητής», Κέδρος, Αθήνα 1977, σελ. 14-15.

ΤΟ ΜΠΡΙΚΙ

ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

ΤΟ ΜΠΡΙΚΙ

Είναι το αιώνιο τσίγκινο μπρίκι

αυτό που μου έδωσε ό,τι καλύτερο είχε

αυτής της ζωής και μάλλον ολότελα ξαφνικά

χωρίς ούτε αρχή μήτε τέλος.

Να ψήνει καφέ και να ντιντινίζει στο ράφι.

Είναι το δηλητηριώδες τσίγκινο μπρίκι

οτιδήποτε άλλο εκτός από ξυριστική μηχανή.

Δείχνει με το δάχτυλο το τέλος του χειμώνα

σε θερμότητα κανονική σαν εκείνη του ήλιου.

Μουτζουρωμένο και μαλακό αλλά όχι για πέταμα.

Από το βιβλίο: Λεφτέρης Πούλιος, «Ποίηση 1,2», Κέδρος, Αθήνα 1975, σελ. 106.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥΡΘΗΚΕ ΣΤΟ ΓΡΑΣΙΔΙ

ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥΡΘΗΚΕ ΣΤΟ ΓΡΑΣΙΔΙ

Περπατούσα στο γρασίδι του πάρκου

με ζαλάδα και πυρετό. Ένας αέρας βγήκε 

απ’ το φουντωτό πεύκο και μιά εφημερίδα αναλήφθηκε 

μες απ’ τα χέρια κάποιου γέρου 

δίπλα σ’ ένα τετράγωνο κοριτσάκι. 

Ο κόσμος στα ατσαλάκωτα κυριακάτικα ρούχα του 

και γριές στα καπέλα της νοσταλγικής Μπελ Επόκ. 

Αλλά πίσω μου έστεκε ο θάνατος. 

Χωρίς να κοιτάξω πίσω ξάπλωσα στο γρασίδι. 

Πάνω μου στάθηκε ο θάνατος. 

Γύρισα πλευρό κι έκλεισα τα μάτια. 

Μέσα μου στεκόταν ο θάνατος. 

Λιποθύμησα ή πέθανα περίπου ένα τέταρτο. 

Οι γύρω μου νόμισαν ότι εγώ είχα αίφνης 

πέσει ανάσκελα πάνω στο γρασίδι 

ν’ απολαύσω τον ήλιο.  

Από την ποιητική συλλογή: «Ποίηση 2» (1973).

Από το βιβλίο: Λεφτέρης Πούλιος, «Ποίηση 1, 2», δεύτερη έκδοση, Κέδρος, Αθήνα 1975, σελ. 104.

ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ

LEFTÉRIS POULIOS


[A L’INTÉRIEUR DE L’ ENVELOPPE FLORALE TERRIFIANTE]

A l' intérieur de l' enveloppe florale terrifiante
de ce monde où les choses
ont leur taille et leur personnalité
tous unis en relation secrète
le poète n' est qu' une idée qui patiente
séquestrée dans une hutte de paille
dediée à l' étude de la dialectique.



Mετάφραση: Anatole West.

ΜΙΑ ΚΟΦΤΗ ΜΑΤΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ


ΡΕΚΒΙΕΜ

Ήμουν μια κοφτή ματιά μια είδηση
κι η αγάπη μου κροτάλιζε σα χαλίκια
κυλιόταν πάνω στα χαλίκια και κουλουριάζονταν
δυο χέρια ίσως το φάντασμα δυο χεριών
που σκύβουν να μαζέψουν βότσαλα
στη μνήμη.
και να επιτέλους ο ποιητής
με κείνη την γυναίκα.
Νάτος με τα στάχυα στα χέρια και το δρεπάνι
αν ξύπναγε ο Γεσένιν μέσα μου
θα πνιγόταν παρευτύς.
αν ζωντάνευε με το ποτάμι
θα χυνόταν παρευτύς.
πώς να συγκρίνω τα μάτια του
με τούτα τα γυαλικά της βιτρίνας;

Σε μια γωνιά μοναχική της καρδιάς μου
Ξαναγεννήθηκε και
Ξανακόβει τις φλέβες του ο ποιητής.



Από το βιβλίο: Λεφτέρης Πούλιος, «Ποίηση 1, 2», Κέδρος, Αθήνα 1975, σελ. 43.