Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ

 

JOSÉ CARLOS MARIÁTEGUI

 

Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ

 

Στην Αννίτα Κιάππε

 

Στη σάρκα σου ξαναγεννήθηκα – σάρκα χαρακτηριστική του 15ου αιώνα, όπως η Άνοιξη του Μποτιτσέλι. Σε διάλεξα ανάμεσα απ’ όλες γιατί ένιωθα ότι ήσουν η πιο διαφορετική και η πιο απόμακρη. Ήσουν στην ειμαρμένη μου μέσα. Ήσουν του Θεού το σχέδιο. Σαν μπάρκο κουρσάρικο έψαχνα, χωρίς να το ξέρω, πού ’ναι το πιο απάνεμο αραξοβόλι. Ήμουν η πρωταρχή του θανάτου, ήσουν η πρωταρχή της ζωής. Είχα την προαίσθησή σου στον αφελή πίνακα του χίλια τετρακόσια τόσο. Άρχισα να σ’ αγαπώ, προτού σε γνωρίσω, σ’ έναν πρωτόγονο πίνακα. Η αρχαία υγεία και η αρχαία σου χάρη περίμεναν τη θλίψη μου, θλίψη πελιδνού και συνοφρυωμένου Νοτιοαμερικάνου. Τα αγροτικά σου κοριτσίστικα χρώματα, χρώματα κοριτσιού απ’ τη Σιένα, ήταν η πρώτη-πρώτη γιορτή μου. Και η νωπή και τόσο τονωτική απόκτησή σου, κάτω απ’ τον λατινικό ουρανό, εμπλέχτηκε στην ψυχή μου με μια σερπαντίνα χαράς.

Το ματωμένο μου μονοπάτι έχει για σένα τρεις αυγές. Και τώρα που είσαι κομμάτι μαραμένη, λίγο ωχρή, χωρίς τα παλιά σου χρώματα, που θύμιζαν τοσκάνικη Μαντόνα, νιώθω ότι η ζωή που σου λείπει είναι η ζωή που μου χάρισες.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΟΣΕ ΚΑΡΛΟΣ ΜΑΡΙΑΤΕΓΙ

JOSÉ CARLOS MARIÁTEGUI

MINUTO DEL ENCUENTRO

Un minuto fugaz. Una mirada.
Una frase cambiada a la sordina.
Otra frase vulgar. Y una ignorada
turbación para mi alma peregrina.

Cuando tuve en mi mano la enguantada
manita tuya, virginal y fina,
hallé una complacencia enamorada
en la paz de la hora tardecina.

En un arrobamiento, mi alma inquieta
cautiva se sintió de tu silueta
cuando rítmicamente te alejaste.

Y, avaro de tu huella fugitiva,
gocé la extraña posesión furtiva
del jirón de perfume que dejaste.

ΧΟΣΕ ΚΑΡΛΟΣ ΜΑΡΙΑΤΕΓΙ

JOSÉ CARLOS MARIÁTEGUI

EMOCIONES DEL HIPODROMO

Una yegua alazana cabriola y se encabrita
con una travesura juguetona e infantil
de niña adolescente, elegante y bonita,
enferma de disfuerzo, de jaqueca y de esplín.

Tiembla bajo su rubia dermis una infinita
nerviosidad absurda, fugaz y señorial.
Y un estremecimiento de coqueta le agita
desordenadamente los rizos de la crin.

Esta yegua se encuentra casi civilizada.
Vive plácidamente, cómoda y regalada;
tiene ayuda de cámara, médico y manicure;
amor le han prohibido por ser cosa dañina;
la intoxica el arsénico en vez de la morfina;
y registra su estado civil el Jockey Club.

ΧΟΣΕ ΚΑΡΛΟΣ ΜΑΡΙΑΤΕΓΙ

JOSÉ CARLOS MARIÁTEGUI

PLEGARIA NOSTALGICA

Padre Nuestro que estás en los cielos,
Padre Nuestro que estás en la harina
de la hostia candial y divina
que es el pan de los santos anhelos.

Soy enfermo de locos desvelos
y en mi espíritu de vago declina

el amor de tu dulce doctrina,
Padre Nuestro que estás en los cielos.

Está lejos de mí la fragancia
de la mística fe de mi infancia
que guardaba con blanco cariño.

Siento el hondo dolor de la duda
y solloza mi cántiga muda
por el don de volver a ser niño...

ΧΟΣΕ ΚΑΡΛΟΣ ΜΑΡΙΑΤΕΓΙ

JOSÉ CARLOS MARIÁTEGUI

ELOGIO DE LA CELDA ASCÉTICA

Piadosa celda, guardas aromas de breviario,
tienes la misteriosa pureza de la cal,
y habita en ti el recuerdo de un Gran Solitario
que se purificara del pecado mortal.

Sobre la mesa rústica duerme un devocionario
y dice evocaciones la estampa de un misal:
San Antonio de Padua, exangüe y visionario
tiene en místico ensueño del Cordero Pascual.

Cristo Crucificado llora ingratos desvíos.
Mira la calavera con sus ojos vacíos
que fingen en las noches una inquietante luz.

Y, en el amor del campo y de las oraciones,
habla a la melancólica paz de los corazones
la soledad sonora de San Juan de la Cruz.