ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

HANS MAGNUS ENZENSBERGER

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Με πλήρη κατανόηση

για τον ανίδεο Υπουργό Υγείας,

που πιστεύει πως κυβερνά

εξαντλημένος από το ανελέητο μπέρδεμα,

ενόσω στο υπόγειο

το οργανωτικό επιτελείο χορεύει πάνω στα τραπέζια,

μεταξύ δύο συνεδριάσεων

στο άδειο γραφείο του

λύνει ένα τελευταίο Sudoku,

ενίοτε σκέφτομαι κι εγώ

να υποβάλλω τoν οριστικό αποχαιρετισμό μου.

Mετάφραση: Γιώργος Πρεβεδουράκης.

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

HANS MAGNUS ENZENSBERGER

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Πίσω από το προπέτασμα ομίχλης του μυαλού

υπάρχουν ακόμα άλλες εκτάσεις

πιο γαλάζιες απ’ όσο νομίζεις.

Πόσο μικρή θα φαινόταν η Ιστορία

αν την θωρούσαμε από ψηλά. Δροσερή, φωτεινή

κι ανάλαφρη θα έφτανε η ανάσα σου ως εκεί,

όπου το Εγώ σου δεν ζυγίζει ούτε γραμμάριο.

Mετάφραση: Γιώργος Πρεβεδουράκης.

ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗ 1935

HANS MAGNUS ENZENSBERGER

ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗ 1935

Τον Σεπτέμβρη εκείνον έριχνε ο ήλιος

μακρούς ίσκιους πάνω από το λιβάδι του Wöhrder.

Ήμουν έξι ετών, εντούτοις η δική μου σκιά

απλωνόταν σε υπέρμετρο βαθμό, τόσο που τρόμαζα.

Να πηδήξω πάνω απ’ αυτήν δεν μπορούσα.

Και τότε εξαφανίστηκε αιφνιδιαστικά.

Κανείς δεν ήθελε να αγοράσει την ψυχή μου.

Μύριζε φύλλα και κομμένο χορτάρι.

Ήμασταν ακόμα πολύ μακριά

απ’ το φθινόπωρο του ’39. Η ειρήνη

ανίδεη σερνόταν.

Πάνω από την πόλη δεν υψωνόταν

ούτε μια πύρινη φλόγα.  Κι έκανε κρύο

κάτω απ’ την σκιά των ψηλών πύργων.

Mετάφραση: Γιώργος Πρεβεδουράκης.

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

HANS MAGNUS ENZENSBERGER 

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

 

Που καταφθάνουν πάντοτε αργοπορημένοι

Που πάντα ακυρώνουν, την τελευταία στιγμή,

Που ρίχνουν μια σύντομη ματιά

Που προσκλήθηκαν, γιατί είχαν προσκαλέσει κάποιον

Που γκρινιάζουν, γιατί δεν προσκλήθηκαν

Που δεν έχουν προσκληθεί, εν τούτοις στέκονται μπροστά απ’ την πόρτα

Αυτοί με τις συνταγές διαίτης

Που κουβαλάνε μαζί τους τα πλουμιστά τους φυτά

τα μωρά τους και τα σκυλιά Αγίου Βερνάρδου,

Οι γείτονες, που δεν μπορούν να κοιμηθούν από τη μουσική

Που διηγούνται πάντα ανέκδοτα για εβραίους

Που πίνουν μόνο μεταλλικό νερό  

Αυτοί, που ήδη μισοκλείνουν τα βλέφαρά τους 

Που διαρκώς φωτογραφίζονται μεταξύ τους

Που πρέπει να καπνίσουν στο μπαλκόνι

Που πάντα γνωρίζουν, ποιος έχει κάτι και με ποιον

Που τονίζουν ωστόσο πως αυτό πρέπει να μείνει μεταξύ μας

Που ήπιαν πολύ ουίσκι

Που πρέπει γρήγορα να πάνε κάπου άλλου

Που παραμένουν έως ότου όλοι οι υπόλοιποι αποχωρήσουν

Που είναι ευπρόσδεκτοι, ακόμα κι αν δεν έχουν τηλεφωνήσει πριν

Που θα μας λείψουν, γιατί κείτονται κάτω από τη Γη.

Mετάφραση: Γιώργος Πρεβεδουράκης.

O ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

HANS MAGNUS ENZENSBERGER

O ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

Δεν πείραξε άνθρωπο ποτέ του. Όχι,

σπάει μπουκάλια κατά λάθος.

Θα ήθελε να, ιδρώνει, χάνει

το αγαπημένο του κλειδί. Κρυολογεί αδιαλείπτως.

Γνωρίζει πως πρέπει.

Υποθέτει πως θα μπορούσε να είναι γενναίος, χασμουριέται,

πασαλείβει τη θλίψη του πάνω στον γύψο.

Σκέφτεται, καλύτερα όχι. Στριμωγμένος μέσα

σ’ ένα ζευγάρι παπούτσια, κάτωχρος ισχυρίζεται

το αντίθετο. Ναι, καταγράφει τον εαυτό του διαρκώς.

Λέει το ανάποδο απ’ αυτό που ήθελε να πει. Όντως, λέει,

όντως όχι. Το κοστούμι του πέφτει πολύ στενό,

πολύ φαρδύ. Το σώμα του πονάει. Όχι,

εδώ και καιρό δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει

τον γραφικό χαρακτήρα του. Χώρισε, εις μάτην.

Κανένας δεν του τηλεφωνεί. Αισθάνεται μια φαγούρα απ’ την κορφή

ως τα νύχια. Η πένα του αδειάζει,

με την καλύτερη των προθέσεων.  Είναι συχνά παρών,

σε κάθε δωμάτιο, πάντοτε μόνος.

Κόβεται στο ξύρισμα. Ναι, διότι πάντοτε φροντίζει τον εαυτό του

ειδάλλως δεν κλείνει βλέφαρο. Κοιμάται.

Όλοι κακαρίζουν, όλοι όσοι έχουν το δίκιο με το μέρος τους,

τον περιγελούν. Δεν μπορεί να διαπιστώσει

τι πάει στραβά. Όλα τα βλέπει εντάξει. Ο πονοκέφαλός του

είναι απολιτικός. Προσπαθεί σκληρά,

πάλι τραυλίζει, αρχίζει να πνίγεται.

Αυτό που ήθελε να πει, μόλις πριν λίγο,

λίγο αργότερα το έχει ξεχάσει. Λησμόνησε να ξεμπερδέψει

με την πάρτη του. Με την καλύτερη των προθέσεων.

Ζει εν κρυπτώ. Όχι, δεν πρέπει,

ωστόσο έτσι θα ήταν σωστό. Δεν έχει καρκίνο

αλλά ούτε αυτό το γνωρίζει. Το καπέλο του ιδρώνει.

Ποτέ δεν τα έφερνε βόλτα τόσο καλά

όσο τώρα.  Πραγματικά, δεν θα το ήθελε,

αλλά πρέπει. Κλαίει με λυγμούς στο κομμωτήριο. Ναι,

είναι αρκετά αποδοτικός, απολογείται.

Όντως, γράφει, όντως, ξύνεται.

Όντως, θα έπρεπε, ωστόσο καλύτερα όχι.

Όχι, κανείς δεν πρόσεξε τη δυστυχία του. 

Από το βιβλίο: «Die Furie des Verschwindens», Suhrkamp, 1980.

Προδημοσίευση από το βιβλίο «Η Υπεράσπιση των Λύκων και άλλα ποιήματα (1957-1980)», μετάφραση: Γιώργος Πρεβεδουράκης, Εκδόσεις Πανοπτικόν.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

HANS MAGNUS ENZENSBERGER

8. [ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ]

«Αυτό το πέλαγος των ανέμων δεν δύναται ποτέ

ν’ αφήσει αδιάφορο τον γνήσιο φυσιοδίφη,»

είπε κάποτε ο κύριος Howard,

καθώς ζύγιζε χάπια και φαρμακευτικές σκόνες

στην Tottenham Green,

ένας πράος άνθρωπος, ηπίων τόνων.

Ώριμος, ένας άνδρας του Διαφωτισμού

και θηρευτής νεφών, κατόρθωσε

να βάλει σε τάξη ό,τι κινείτο

στον ουρανό:

μπούκλες, στοιβάδες και σωρούς,

προσδιόρισε το απροσδιόριστο

και το περιόρισε, με τον τρόπο αυτό

«βάζοντας την σφραγίδα του στα αντικείμενα».

Ακόμα και λατινικά να τα βαφτίσουμε,

αυτά εξακολουθούν να ίπτανται ,

να κάνουν ό,τι θέλουν,

όλα ανόμοια μεταξύ τους,

υπόλογα σε κανέναν. Είναι δύσκολο

να βάλεις μια σφραγίδα στον ουρανό.

Ω, στο κάτω-κάτω, καλέ μου Howard

το ότι καμιά φορά ο ουρανός ανοίγει

δεν το χρωστάμε απαραίτητα σ’ εσένα.

Μετάφραση: Γιώργος Πρεβεδουράκης.

Από το υπό έκδοση ανθολόγιο «Η Ιστορία των Νεφών και άλλα ποιήματα», εκδ. Πανοπτικόν.