ΠΟΙΗΣΗ

 

LEOPOLDO PANERO

 

ΠΟΙΗΣΗ

 

Στον Ιλδεφόνσο Μ. Χιλ

 

Τούτο δω το φυλλαράκι τρέμει σαν πεσμένο μέτωπο

Τα πάντα μας μιλούν για νέα απειλή στη μοναξιά

Το φύλλο εκείνο το μυστήριο που κάνει την απόγνωση ηλιοτρόπιο

Αποτραβιέται στην ψυχή μου μαζί με κάτι από διάφανη ζωή.

 

Τα βρεγμένα δέντρα προοιωνίζονται την αγνή νοσταλγική φυλακή τους

Δεν ξέρω αν είναι θλιβερός ο τόσος έρωτας που όπου νά ’ναι φτάνει

Όλοι θέλουμε να πετύχουμε το χαμένο ρυάκι

Παρέα με της χλομής φουσκοθαλασσιάς τη μνήμη.

 

Τα χέρια στο στήθος και σκϊάζεται ο αφρός της θάλασσας

Αλλά κι αυτός ο έρωτας ο τελικός σφίγγεται να εγκαταλείψει τη σιωπή

Το απόγευμα αναμένεται πάντοτε κομμάτι όμορφο

Ονειρεύεται σαν εκείνη τη χαρμόσυνη ταπείνωση όπου αναρριγεί η μάνα μου.

 

Στα πέρατα μια σειρά χαριτωμένες λησμονιές

Ανήμπορη μοναξιά γλυκύτατα αληθινή

Χωράφια με τη μαγική τους γαλήνη όπου ένα άγριο πουλάρι

Πανέμορφο και με το βλέμμα του ερημωμένο θωπεύει ωκεανούς και σύννεφα.

 

Εσείς που ζείτε σαν ξέφρενες οπλές αλόγων ή σαν κονισαλέες προσβολές

Πιείτε λίγο νερό στις χούφτες σας και το ξημέρωμα θα σας περονιάσει οπωσδήποτε το ψύχος.

 

   Ὀκτώβριος 1931

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΛΕΟΠΟΛΔΟ ΠΑΝΕΡΟ

 

LEOPOLDO PANERO

 

POESÍA

 

A Ildefonso M. Gil

 

Esa pequeña hoja retiembla como una frente caída

Todo nos habla de un nuevo reto en soledad

La hoja ese misterio que tornasola la desesperación

Se descuaja en mi alma con algo de vida transparente.

 

Los árboles mojados presagian su nostálgica prisión pura

No sé si es triste tanto amor que viene

Todos queremos lograr el arroyuelo perdido

A lo largo del recuerdo del pálido oleaje.

 

Los brazos contra el pecho se desdora la espuma del mar

También este amor final se esfuerza por abandonar silencio

Un poco bella la tarde se espera siempre

Se sueña como esa alegrísima humildad donde late mi madre.

 

A lo lejos una fila de graciosos olvidos

Desamparada soledad dulcemente verdadera

Campos con su mágica calma donde un potro salvaje

Bellísimo con la mirada desértica acaricia océanos y nubes.

 

Vosotros que vivís como desbocados cascos de caballos o polvorientos insultos

Bebed un poco de agua en la cuenca de la mano y os taladrará frío el amanecer.

 

Octubre, 1931

Η ΠΟΙΗΣΗ

 

LEOPOLDO PANERO

 

Η ΠΟΙΗΣΗ

 

Ω δόνηση ερημική ολοδιάφανων φύλλων

Πορείες τρέμουσες πάλλονται στο αδιέξοδο στήθος μου

Καθώς κοντοζυγώνουν οι σκιές

Και το νιώθει μες στο παραλήρημά του αέρας

Ώσπου η ωραία σάρκα φτάνει να γίνει φλεγόμενη συνείδηση

Ώσπου η ωραία σάρκα πάει να γίνει ο αφρώδης σφυγμός

Και της κοπέλας και του ποταμού.

 

Επίθεση αφάνταστων μα και με τόση χάρη ζωηρών ουρανών

Βράχοι επινοημένοι και μοναδικοί όπου εκστασιάζεται η θάλασσα

Και συγκινημένη τρέμει η ψυχή

Θαυματουργή αποδρά η μοναξιά και πάει από τό ’να στ’ άλλο

Τα χείλη μας γεμάτα χαμόγελα γυμνά

Κάνουν πιο ανίκητη την ομορφιά της σιωπής που μας χωρίζει

Αυτή τη σιωπή με την τόσο τραχιά ομορφιά που επιπλέει

Για να δαγκώνουμε ο ένας το στόμα του άλλου μπήγοντας και μαχαιριές.

 

Ταλαντεύονται φώτα απόμακρα και χόβολη του ανέμου

Κι ανάμεσα στα δάχτυλά μου τα τροπικά τα δάση τραγουδάνε.

 

     Στο Νοροέστε, 1931.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.