ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΒΛΕΠΩ

KAARLO SARKIA (1902-1945)


ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Νερά με κράζουν νεκρά,
με μπάζουν στον πόνο.
Δέντρα ψηλά αλαλάζουν
στα ύψη των θρήνων τις τύψεις.
Για να σε δω ξανά είδα
η ελπίδα εδώ πώς απέστη.
Βρες την λέω εις εμαυτόν την οδό,
μα ερεβώδης αυτού η κάθοδος πέφτει.
Των άστρων πάντως οι όψεις
στων υδάτων πατούν τον καθρέφτη.
Δεύτε λάβετε φως, μάτια μου,
τα μάτια σου να βλέπω.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΑΡΛΟ ΣΑΡΚΙΑ!

KAARLO SARKIA (1902-1945)


BARCAROLA

On maassa routaa,
  pian sataa lunta.
Joku pois mua soutaa
  –tämä on kuin unta–
minut merelle noutaa.

  Putos punainen ilta.
Päin soudamme merta,
  ja tulta ja verta
on ruskon silta.
  –Surin, riemuitsin kerta–

- Kuka "kuolema" huusi? -
  Ilo silmissäs lymyy
ja nauraa suusi:
  Elo kuololle hymyy,
kevät syksylle uusi.

  Ylt'ympäri kulta,
maa musta jää taaksi,
  jää ainiaaksi.
Olen palavaa tulta.
  Ui merelle haaksi.

Kylä jäädä joutaa,
  olen väsynyt kyliin.
Pois saat minut soutaa
  meren keinuvan syliin,
et takaisin noutaa.

En murehtia saata,
  on tuulien tie mun.
Ilot mullan voi laata,
  saan laineitten riemun,
en ikävöi maata.

  Vedet, hyrskähdelkää!
Meren, taivaan pariin!
  Päin suurta selkää!
Jos törmäämme kariin,
  hukun kanssas, en pelkää.


Το ποίημα και τη φωτογραφία μας τα έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του μπλογκ κ. Felicia Crawton.